رئال مادرید، تیمی که فدای سوء مدیریت های رئیس باشگاه شده است

گل ها به سادگی هر چه تمام تر و به طور منظم وارد دروازه رئال می شد و پس از دریافت هر گل، رافا بنیتز به دفترچه اش رو می آورد و با شتاب چیزهایی را یادداشت می کرد.

در آن برگه های کوچکی که او در دست داشت، قطعا نکاتی در مورد نقص های سیستماتیک و عدم تعادل تاکتیکی نوشته شده بود، اما می توان تصور کرد که یادداشت هایی برخاسته از احساسات هم در میان نوشته های او وجود داشت. یادداشت هایی مانند:

” دیگر دنیلو را در ترکیب قرار نده. “

” چرا رافائل (واران) امروز این گونه است؟ “

” نمی دانم باید با تونی چه کار کنم! “

” کریم آماده نیست، کریم آماده نیست، کریم آماده نیست. “

” به نظر می رسد لوئیز (انریکه) کارش را خوب انجام می دهد. “

اما بیش از همه این ها شاید نوشته های بنیتز راجع به مردی بود که او را استخدام کرد. مردی که باعث شده کار او – و کار بسیاری از مربیانی که قبل از او بودند- به ماموریتی غیر ممکن تبدیل شود. شاید چیزی شبیه به این در نوشته های بنیتز یافت می شد ” از رئیس متنفرم، از رئیس متنفرم، از رئیس متنفرم. “

اگر او این احساس را نسبت به رئیس باشگاه دارد، در احساسش تنها نیست.

روز شنبه، وقتی که بارسلونا در اولین ال کلاسیکوی فصل در حال نابود کردن رئال مادرید بود، جو ورزشگاه برنابئو از ناامیدی به سمت خشم مطلق می رفت. میزبانان با نتیجه 4-0 تحقیر شدند، سوت ها کر کننده شد، دستمال های سفید به اهتزاز درآمدند. اما چیزی که بیش از همه حقیقت را بازگو می کند فریاد ” فلورنتینو، استعفا ” در سکوهای ورزشگاه بود.

و هواداران حق داشتند که این فریاد را سر دهند.

شش فصل از بازگشت فلورنتینو پرز به قدرت در سال 2009 گذشته، از زمانی که او بدون هیچ دردسری دوباره ریاست را عهده دار شد. در تمام این مدت، برخلاف همه قول هایی که داده شد، بر خلاف همه کارهایی که برای ابهت بخشیدن به رئال انجام شد، چیز زیادی وجود ندارد که بتوان به آن بالید.

در دوره پرز، رئال مادرید به یک تجارت فوتبالی تبدیل شده که از این لحاظ شبیه به هیچ باشگاه دیگری نیست. باشگاه از لحاظ مالی ممکن است از هر موسسه ورزشی دیگری در این سیاره برتر باشد. در فصل 14-2013، سود باشگاه برای اولین بار از مرز 600 میلیون یورو گذشت، فصل گذشته سود آن ها به 660 میلیون یورو رسید.

مشکل این جاست که رقیبان پرز به شیوه او عمل نمی کنند.

در طول شش سال ریاست او، رئال یک بار موفق به فتح لالیگا شد. اگر سه سال آخر دوره اول ریاست او را نیز به حساب آوریم، آمار او تنها یک لالیگا در 9 سال می شود. و با توجه به چیزی که در روز شنبه در ال کلاسیکو دیدیم بعید است که رئال بتواند به دومین لالیگایش در دوره ریاست او برسد. بنابراین این آمار می تواند به یک لالیگا در 10 فصل تبدیل شود.

از دهه 1940 تا به حال، عملکرد رئال مادرید در هیچ دورانی تا این حد ضعیف نبوده است. اما هنوز رئیس باشگاه درگیر چیزهای دیگری است.

تحت ریاست او، مربیان به سرعت هر چه تمام تر از کار برکنار می شوند که چنین چیزی در هیچ باشگاه دیگری قابل مشاهده نیست. تحت ریاست او، باشگاه مدام در حال تغییر و تحول های سازمانی است. به علاوه، بازیکنان کلیدی تیم اگر نتوانند از فروش پیراهن های خود درآمد زیادی برای باشگاه بیاورند کنار گذاشته می شوند و بازیکنان جدید می آیند تا جایگزین آن ها شوند. این که آیا این بازیکنان جدید به درد تیم می خورند یا نه مهم نیست، این که آیا این بازیکنان جدید می توانند به کمک مربی بیایند یا نه مهم نیست. این ها مشکلات شخص دیگری است و به پرز ربطی ندارد. اگر بازیکنان از وضعیت ناراضی باشند و نتوانند با اوضاع کنار بیایند، پرز به سادگی آن ها را بیرون انداخته و به دنبال بازیکنان دیگر می گردد.

به این ترتیب، بزرگ ترین باشگاه جهان به یک اسباب بازی برای رئیس باشگاه تبدیل شده، به یک ” بازیچه “، همان طور که آس نیز به این موضوع اشاره کرده است. بدتر از همه این ها این که پرز هویتی که رئال مادرید در زمین از خود نشان می داد را نابود کرده، به جای این که تجارت وسیله ای برای برطرف کردن نیازمندی های تیم باشد، اکنون این تیم است که به وسیله ای برای برطرف کردن نیازمندی های بازار تجارت مبدل شده است.

همه این نکات قبلا نیز گفته شده بود، اما تحقیر شدن رئال در روز شنبه بار دیگر این نکات را یادآوری کرد. عصر روز شنبه بهتر از هر زمان دیگری گویای سیاست های ویرانگر پرز بود.

پیش از آمدن بارسلونا به پایتخت اسپانیا، موقعیت بنیتز به گونه ای بود که هیچ کس دلش نمی خواست جای او باشد. پس از چندین نمایش خسته کننده و شکست برابر سویا که به تازگی رقم خورده بود، شک و تردید هایی در خصوص سبک بازی تیم بنیتز به وجود آمده بود. بازی تدافعی رئال اکثر مردم را راضی نمی کرد. هر چند رئال درگیر مصدومیت ها بود، اما برخی از انتقادها از تیم بنیتز منطقی بود. یک چیز در تیم کم بود، شاید آن چیز شور و حرارت بود، شاید هویت و شخصیت. با وجود این که نتایج حکایت از آمار خوب رئال داشت، اما چشم ها چیز دیگری می گفتند.

چیزی که واضح بود این بود که رئال برای رویارویی با بارسلونا آماده نیست. تیم هنوز جای کار زیادی داشت. لازم بود که رئال خود را از آسیب بارسلونا در امان نگه دارد و از ال کلاسیکو جان سالم به در ببرد. اما بنیتز حق انتخاب نداشت. تیم او باید حمله می کرد زیرا اگر هر کاری غیر از این را انجام می داد به منزله یک خودکشی سیاسی برای او بود.

در نتیجه، روز شنبه دیدیدم که بنیتز از اصول مربیگری خود دست کشید. ایده های خود را کنار گذاشت تا دل هواداران را به دست آورد، منتقدان را راضی کند.

او ایده های خود را کنار گذاشت تا دل رئیس باشگاه را به دست آورد.

او دنیلویی که از نظر دفاعی بسیار ضعیف است را به جای کارواخال و کریم بنزمای ناآماده را به جای کاسمیرو در ترکیب قرار داد و بدین ترتیب او در واقع ترکیب مورد علاقه پرز را به زمین فرستاد زیرا از عواقب توجه نکردن به علایق پرز می ترسید. مرد مادریدی مانند خیلی از مربیان قبلی خود اختیاری برای شکل دادن به تیمش آن گونه که دلش می خواست نداشت و نتایج این نداشتن اختیار فاجعه بار بود.

پس از نولیتو، مکسول و یوهن کونوپلیانکا، نیمار چهارمین بازیکنی بود که در طول پنج بازی دنیلو را به سخره گرفت. بازیکنان خط حمله که به ندرت در این فصل فرصت بازی کردن در کنار هم را داشتند بسیار ناهماهنگ بودند. خط هافبک مانند شهر اشباح بود. عملکرد خط دفاع را می توان به حالتی تشبیه کرد که بخواهیم در برابر بمب های آتشزا با برگه های روزنامه از خود دفاع کنیم.

بحثی که مطرح شده این است که کارلو آنچلوتی با چنین ترکیبی نتایج خوب می گرفت.  اما بنیتز آنچلوتی نیست. بنیتز در تلاش است تا طبق ایده های خودش تیم را از نو بسازد و هویت از دست رفته تیم را به آن برگرداند. مشکل این جاست که هر چند از لحاظ تئوری او برای همین کار استخدام شده اما در عمل او از اختیار لازم برای انجام این کار برخوردار نیست. پرز چیز دیگری می خواهد.

به همین دلیل، تیم بنیتز اکنون هویتی سردرگم دارد؛ و در میان چیزی که مربی از آن ها می خواهد و چیزی که مدیر به آن ها القا می کند گرفتار شده است. و در ال کلاسیکوی شنبه، بارسلونا از این سردرگمی با بی رحمی تمام استفاده کرد. مشابه 5-0 ای که در سال 2010 و 6-2ای که در سال 2009 رخ داد.

مارکا شرایط را این گونه توصیف کرد: ” یک بحران واقعی “. آس این گونه نوشت: ” مادرید به ویرانه تبدیل شد “.

قسمت ناراحت کننده ماجرا این است که این ویرانی ها به این دلیل است که رئال از بنیان دارای نقص است. بنیانی که رئیس باشگاه آن را بنا نهاده است.

تیم کالینز