به جا مانده از بازی رئال و سلتا: اعلام کاندیداتوری بیل

مرجع خبری رئال مادرید : توماس رونکرو سردبیر اس در مورد بازی رئال مادرید و سلتا نوشت.

نمایش اروپایی ولز
این همان چیزی است که از بیل می خواهیم. به نظر می رسد که غرور جریحه دار شده و او خجالتش را فارموش کرده تا به عنوان یک بازیکن کامل شکوفا شود آن هم در حالی که همه ما کارش را تمام شده می دانستیم و می گفتیم باید به لیگ انگلیس برود. هر چقدر به فینال کیف نزدیک تر می شویم، گرت اروپایی تر می شود و می درخشد. تصور می کنم که زیدان بیشتر از همه خوشحال است. بی حسی و نا امیدی بیل باعث شده بود مربی نا امید شود اما چه کسی است که دوست نداشته باشد همه بازیکنانش با انگیزه باشند. بازیهای خوب بیل با گلش در ال کلاسیکو شروع شد و دبلش در مقابل سلتا نشان داد که می خواهد در فینال فیکس شود. بیل اگر در حالت انفجاری خود باشد بی همتاست.  در مقابل لیورپولی که با سه مهاجم بازی می کند و فضای زیادی به حریف می دهد بیل می تواند در ترکیب قرار گیرد و در مهمترین بازی فصل حضور داشته باشد. گل دومش بی نظیر بود، یک اثر هنری.

خوش آمدی ایسکو
اما لیست زیدان طولانی است. این مشکل شیرین مربی فرانسوی است. اگر کسی نگران بود که ایسکو بعد از مصدومیت دردناک شانه اش در مونیخ چطور است، کافی است گلش در مقابل سلتای انزوئه و بازی بین ظیرش را ببند. سریع، پر انرزی و دونده بود. پس از گل دوم زیبای بیل او با یک شوت کات دار گل سوم را زد که توپ به کنج دروازه سرجیو رفت. یک گل  هنریدیگر از ایسکو. در کیف او را جلوی مثلث جادویی قرار می دهم : کاسمیرو، کروس و مودریچ. او هم جایگاهش را تثبیت کرده است.

تولد مبارک!
مارسلو 30 ساله شد. همچنان یادم است که وقتی 18 ساله بود در زمستان 2007 توسط میاتوویچ و بوسرو خریده شد و به رئال امد. یک مدافع متفاوت، بی پروا، خوشحال و به دنبال زیبایی فوتبال. بازی 450 او در رئال با بازوبند کاپیتانی همراه بود. این پاداش وفاداری او به باشگاهی بود که از نوجوانی به او اعتماد کرد و حالا با بردن جامها تبدیل به یک مرد شده است. مارسلو تو هم یکی از ما هستی، به تو افتخار می کنیم.

پدر عزیز
گرفتن این تصمیم برایش خیلی سخت بود. منطقی هم هست. او یک مادریدیستای متعصب است. پدرم اولین بازیش را به عنوان هوادار در فینال جام باشگاه های 1957 مقابل فیورنتینا تماشا کرد که با گلهای دی استفانو و خنتو بردیم. پس از 61 سال به من چند هفته پیش گفت که کفش هایش را آویخته و دیگر به معبد مقدسش برنابئو نمی رود. حق هم دارد. در سن 84 سالگی برایش سخت است که سوار مترو شود و به جایی برود که از بچگی با هم در ان جا شب های بزرگی را داشتیم. او الگوی فوتبالی و زندگی من است. مقابل سلتا برای اخرین بار به ورزشگاه محبوبش برنابئو رود. برادر زاده ام گونزالو که در هفت سال اخیر با پدرم به برنابئو می رود پیغامی را در اینستاگرام گذاشته که خیلی من را احساسی کرد :” امروز با فصل در برنابئو خداحافظی می کنیم. این یک روز عادی نیست. ظهر، عصر و شب. سرد، گرم و بارانی. هفت سال کنار هم و تو از سال 1957. برای من همیشه کاپیتان بزرگ خواهی بود. سال بعد بدون تو خیلی متفاوت خواهد بود. اما می دانم از خانه تیم را دنبال می کنی. زنده باد رئال.” اشکهایم جلوی ادامه نوشتنم را می گیرد. دوستت دارم بابا.