مرجع خبری رئال مادرید : هر چند که مربی پرتغالی از خوزه آلبرو توریل کینه به دل گرفته بود و حتی اجازه حضورش در مرینات را صادر نمی کرد اما این مربی همیشه صخیتش را حفظ کرد و به همین خاطر کاستیای موفق او توانست به لیگ دسته دو صعود کند، اتفاقی که حالا برای ما یک ماجرای عجیب به نظر می رسد. آن نسل با کارواخال، ناچو، الکس فراندز، خسه، لوکاس وازکز، موراتا و خوسلو اعث می شد تا از فوتبال انفجار به خاطر جناحین لذت ببریم (خوانفران و چریشف) و مربع هجومی هم یک دینامیت خالص بود. لوکاس با حرکات تکنیکی، پاس و تعهدپذیری به تیم کمک می کرد، خسه با جادو و استعدادش و فاکتور ایجاد تفاوت، موراتا مهاجم مدرنی بود که یاد گرفت به جناحین برود تا حریف را سورپرایز کند و خوسلو یک تمام کننده درجه یک.
کارخانه بازیکن سازی رئال مادرید در آن زمان بازیکنانی از آکادمی را می ساخت که نشان دادند که شایسته حضور در تیم اصلی هستند. این را با ناچو (آچارفرانسه ای که همچنان در همه پست های دفاع کمک می کند)، کارواخال (بهترین دفاع راست رئال مادرید و تیم ملی اسپانیا)، لوکاس وازکز (که با سه چمپیونزلیگ پیاپی اثرش را گذاشت) و حتی موراتا که 20 گل در تنها فصل بزرگش در تیم بزرگسالان رئال به ثمر رساند، ثابت کردند. بعد از آن کاستیا بیشتر به خاطر مربیانش (رامیس، زیدان، سولاری، رائول و … ) خبرساز بوده تا استعدادهایش. البته فدریکو والورده یک استثناست.
توماس رونکرو
رونکرو با هر متن و مقاله و مطلبی که مینویسه قشنگ یه حال خوب به اسپانیایی ها میده و طوری راجب هموطن هاش حرف میزنه که آدم فکر میکنه تو هر پست بهترین های تاریخ هستن
الان ازین بازیکنا فقط کارواخال جان سالم به در برده و معتاد گرتی نشده مثل موراتا و وازکز و خسه و…….
الان پابلو رامون و میگل گوتیرز عالین