نامه شگفت انگیز و خواندنی فدریکو والورده؛ از رد پیشنهاد آرسنال تا خشم همسرش از شکست مقابل آژاکس تا درگیری با بائنا

نوشته شده توسط admin در 15 نوامبر 2023 - 08:20

مرجع خبری رئال مادرید : فدریکو والورده برای “تریبون بازیکنان” یک نامه جذاب برای خودش و هوادارانش نوشته است که از نظرتان می گذرد:

اگر در زندگی ام به عقب نگاه کنم، سه روز عالی داشته ام: اولی روزی بود که رئال مادرید با من تماس گرفت. دومی روزی بود که پسرم بنویسیو متولد شد و سومی روزی بود که پسر دیگرم باتیستا متولد شد. برای روز عالی سوم، خانواده ام باید روزهایی جهنمی را پشت سر می گذاشت.

می خواهم برای شما در مورد این داستان صحبت کنم. معمولا اهل صحبت کردن نیستم. ترجیح می دهم که همه چیز را درون خودم نگاه دارم اما حس می کنم که نیاز است تا این را بگویم چرا که می دانم که ممکن است که به افرادی دیگر کمک کنند، به خصوص افرادی مثل خودم که ترجیح می دهند که دردشان را از دیگران کتمان کنند. به من اعتماد کنید، خیلی ها شبیه من در آمریکای جنوبی هستند.

اما برای گفتن این داستان، باید از ابتدا شروع کنیم.  می خواهم به عنوان مردی که الان به آن تبدیل شده ام، با شما صحبت کنم و بعد از آن درک می کنید که قبلا چه پسربچه ای بودم. در اروگوئه شرایط متفاوت است. تحمل سختی ها در خون ماست. دوست ندارم که بگویم فقیر بودیم. ترجیح می دهم که بگویم که پدر و مادرم سختکوش بودند. پدرم به عنوان یک مامور امنیتی در کازینو کار می کرد. مادرم لباس ها و اسباب بازیها را با یک گاری خیابانی در خیابان در یک بازار کثیف می فروخت. همچنان می توانم صدای چرخ آن گاری را به یاد بیاورم که مادرم با تمام قوا آن را هل می داد آن هم در حالی که مملو از بسته های سنگین بود. انگار کاری را انجام می داد که فقط هالک از پس  انجام آن بر می آمد اما این کاری بود که مادر بیچاره من انجام می داد.اما او یک جنگجو بود و در گرما، سرما و طوفان به دستفروشی ادامه می داد.

عادت داشتم که گاهی با او بروم و روی گاری می نشستم و خودروهایی که عبور می کردند را نگاه می کردم و درکی از فداکاری او نداشتم. بدترین بخشش هم این بود که در پایان یک روز طولانی، مجبور بود که همه لباس ها را دوباره تا  و بسته بندی کند و آن گاری لعنتی را به سوی خانه هل بدهد. بعد از ان هم شام می پخت و جوراب های کثیف من را می شست. می توانید تصورش را بکنید؟ می توانم به شما بگویم که مادرم قهرمان من است. او از هشت صبح  تا هفت شب کار می کرد و پدرم هم از هشت شب تا شش صبح کار می کرد. می توانید حساب و کتاب کنید. ما یک ساعت طلایی فرصت داشتیم تا کنار هم بنشینیم و قطعه گوشت کوچک خود را سه نفره در کنار هم بخوریم.

چیزی که برای من در حال حاضر خارق العاده است این است که مادرم همیشه توجه می کرد که کوکا برای من آماده باشد. من کمی در مورد نوشیدنی ام حساس بودم. در اسپانیا یا آمریکا این برای خیلی ها اهمیتی ندارد. ممکن است که بگویند” این فقط یک کوکای ساده است، تقریبا مفت است.” اما برای من بیشتر شبیه شامپاین بود!  او گاهی چه چیزی را فدا می کرد تا من بتوانم بطری کوکا را داشته باشم؟ واقعا نمی دانم. مطمئن نیستم که می خواستم که  جواب این سوال را بدانم. به عنوان بچه شما خیلی خام هستید، مادرتان را می بینید که شام نمی خورد و با خودتان فکر می کنید” مگر او گرسنه نیست؟ عجیب است، من دارم گرسنگی می کشم!”

حالا که به عقب نگاه می کنم، درک می کنم که داشت چه کار می کرد. خوشبختی او  همین  بود که ما سر میز شام در پایان روز کنار هم باشیم، برای من، این که می توانستیم شب ها در کنار من باشیم، نشانگر شهامت، روحیه و جسارت ما بود. به مدت یک ساعت با تکه گوشت کوچکمان کنار هم می نشستیم و از هر شخص دیگری خوشحال تر بودیم. شاید حتی پول کافی برای رنگ کردن خانه مان هم نداشتیم اما یکی از دیوار های اتاق من را رنگ کرده بودیم و حس تازگی داشت. پدرم با شلنگ در بیرون خانه روی من آب می پاشید و وانمود می کردیم که این استخر شنای کوچک ماست.

اگر بخواهم صادق باشم، شرایط ما روی من اثر گذاشت. وقتی که فوتبال بازی کردن را شروع می کنی و می بینی که دوستانت چیزهایی بیشتر از تو دارند (حتی اگر فقط کمی بیشتر باشد) ممکن است که شرم آور باشد. به یاد می اورم که نمی خواستم هم تیمی هایم به خانه ما بیایند چون ما فقط سه شبکه تلویزیونی داشتیم که شبکه های رایگان بود. در تابستان، در حالی به خواب می رفتم که صدای سوسک ها را در گوشه های خانه می شنیدم. تخت من فقط یک تشک روی زمین بود. وضع تشک به شکلی بود که اگر وسطش می خوابیدید، ساندویچ می شدید و باید فریاد می زدید و کمک می خواستید، هاهاها!

در حال حاضر این چیزها برایم خنده دار است اما در ان زمان کمی شرم آور بود. می دانید که در یازده، دوازده سالگی بچه ها می توانند چقدر بدجنس باشند. فکر می کردم که اگر بفهمند که کجا زندگی می کنیم، حسابی من را ایستگاه می کنند. به همین خاطر بچه ای بسیار آرام و درونگرا بودم. احساساتم را به فوتبال روانه کردم از طریق فوتبال  توانستم که شرایط خانواده ام را تغییر بدهم. متاسفانه این باعث تغییر خودم هم شد. وقتی که در شانزده سالگی به بازیکنی حرفه ای در پنیارول تبدیل شدم، فکر می کردم که خدا هستم. فکر نمی کنم که دیگران درک کنند که چقدر دیوانه وار است که از هیچ کس بودن به شخصی تبدیل شوی که در خیابان های شهر قدم می زنی و  ناگهان یک مرد بالغ می خواهد با تو سلفی بگیرد. پیام هایی را از دخترانی دریافت می کنی که تا هفته قبلش حتی به تو نگاه هم نمی کردند. همه می خواهند که دوست تو باشند.

حتی اگر والدین فوق العاده ای مثل من را داشته باشی، غیرممکن است که از مسیرت خارج نشوی. برای مایی که در دوران شبکه های اجتماعی رشد کردیم، این تاثیر خیلی شدیدتر است. به ازای هر بچه ای که با نقل مکان بین قاره ای موفق می شود، می توان صد تای دیگر را دید که ناکام می مانند. یادم است که پدرم به من می گفت:” چرا دیگر با فلانی و بهمانی بیرون نمی روی؟ مشکلت چیست؟ او از قدیم و در زمانی که در خیابان بازی می کردی در کنارت بوده.” اما من دوستان قدیمی را با دوستانی جدید جایگزین کردم، مثل کاری که خیلی از بازیکنان جوان انجام می دهند. این طور نبود که برای هر کاری دست به کارهای دیوانه واری بزنم. یادم است که وقتی بچه های کوچک پشت فنس ها منتظر امضای من بودند، با خودم فکر می کردم:”اه، امروز خیلی خسته هستم.” همه این بچه ها فریاد می زدند:” فده، هی فده، لطفا!” برای من دو دقیقه زمان می برد  اما  رویم را برمی گردانم.

این که به عقب  نگاه کنم و این چیزها را به یاد بیاورم، باعث می شود که بخواهم خودم را بکشم چون والدینم من را این گونه تربیت نکرده بودند. در واقع من هیچ کسی نبودم. من فقط یک احمق دیگری بودم که فوتبال بازی می کرد و برای رویاهایش می جنگید. چه اتفاقی برای پسری افتاده بود که با یک کوکا خوشحال می شد؟ تنها چیزی که می توانم در موردش توضیح بدهم این بود که با شهرت ناگهانی، کور شده بودم. در آن زمان بود که به حقیقت تجارت در فوتبال پی برده بودم.

اگر اسم من را در گوگل، جستجو کنید، داستان هایی را در این باره می خوانید که در 16 سالگی تقریبا به آرسنال رفته بودم. شاید نیمه این داستان درست باشد. مشکلی با آرسنال نداشتم اما هرگز نمی خواستم به انگلیس بروم. در آن زمان، روی تجاری فوتبال بر من غلبه کرده بود. برخ یافراد به تو می گویند:” چه کسی است که نخواهد در آرسنال بازی کند؟ می خواهی در این جا و در اروگوئه بمانی؟ دیوانه وار است.” اما چیزی که در ذهن خود وقاعا می گویند، این است:” اگر به  آن جا بروی، می توانیم پول زیادی در بیاوریم.” درک می کنی که زندگی تو در فوتبال فقط متعلق به خودت نیست، وقتی در سنین کم هستی، بیشتر شبیه یک گروگان هستی. حتی خانواده ات هم به گروگان تبدیل می شوند. فوتبال، فراری به روی یک زندگی بهتر است به خصوص  اگر در آمریکای جنوبی باشی و کرکس ها هم این را می دانند. آنها سعی می کنند که با “خوشرویی” تو را تحت فشار بگذارند. “لغنتی، فده، اگر به آرسنال بروی، یک تخت زیا و یک دوش حمامی خواهی داشت که 30-40، دقیقه گرم می ماند. چه کسی این زندگی را نمی خواهد؟” آنها من را برای یک هفته به لندن فرستادند و واقعا راحت نبودم. اگر فقط به اشیا فکر کنید، همه چیز عالی بود اما ما ربات نیستیم. حقیقت این بود که خانواده ام نمی توانستند با من به لندن بیایند. باید تنها می رفتم و زبانشان را بلد نبودم و فقط شانزده سال سن داشتم.

به اندازه کافی دیوانه یا شاید شجاع بودم که پاسخ منفی بدهم. حاضر بودم که تا جایی که می توانم زیر دوش یخ بمانم اما در کنار خانواده ام باشم. در ذهنم به این فکر می کردم که می توانم تا پایان دوران فوتبالم در اروگوئه بمانم. بعد از آن تماسی را دریافت کردم که کل زندگی من را تغییر داد. در مسابقات زیر 17 سال آمریکای جنوبی در پاراگوئه بازی می کردم. در آن مسابقات فوق العاده بودم و آماده یک بازی بزرگ مقابل آرژانتین در روز بعدش می شدیم. در اتاقم در هتل نشسته بودم و والدینم در اتاقی دیگر اقامت داشتند. مادرم زنگ زد و گفت:” هی، همین الان به اتاق ما بیا. یک نفر می خواهد در این جا با تو صحبت کند.” مقررات اردو سختگیرانه بود و حق نداشتیم اتاق هایمان را ترک کنیم و من گفتم:” نمی توانم مامان، باید بروم.” تماس را قطع کردم. بعد از آن دوباره زنگ زد:”فده، همین الان بیا، این آدم ها از رئال مادرید هستند.”

به معنای واقعی کلمه، فکر کردم که من را سر کار گذاشته است. از اتاقم خارج شدم تا بفهمم که چه خبر است و بعد از آن دو مردی را دیدم که قبل از ان هرگز ندیده بودم. اشک در چشمان مادرم حلقه زده بود. البته او همیشه گریه می کند و نمی دانستم که چه فکری می کند. به او گفتم:” مامان، نمی خواهم بی احترامی کنم ولی…” که مادرم گفت:” فده، خفه شو، به این آدم ها گوش بده. آنها اخبار خوبی برای تو دارند.” یادم است که فکر می کردم که آن آدم ها باید از باشگاه پنیارول باشند. فکر می کردم که قرار است که قراردادی جدید را به من پیشنهاد بدهند و با ذهن 16 ساله خود به این فکر می کردم که “لعنت، حالا شاید بتوانم چند کفش نایکی جدید برای بازی با آرژانتین بخرم. شاید حتی بتوانم پلی استیشن بخرم.”

بعد از آن، این ادم ها کاستیایی صحبت کردند و زبانشان با اسپانیایی در امریکای جنوبی فرق داشت و با خودم گفتم”یا خود خدا! آنها اهل این اطراف نیستند، این واقعی است!” به من گفتند:” ما از رئال مادرید هستیم. اعتقاد داریم که می توانی به ستاره تیم ما تبدیل شوی. می خواهیم که تو و والدینت به مادرید نقل مکان کنید.” به مادرم نگاه کردم و به وکیلم نگاه کردم و در ذهن خودم می گفتم:”نه، من را اسکل کرده اید!” و مادرم هم در ذهنش این گونه نگاه می کرد:”خفه شو فده، تو را اسکل نکرده ایم!”  پانصد هزار بازیکن در دنیا هستند و رئال مادرید می خواهد من را بخرد؟ یعنی چه؟؟؟ به معنای واقعی کلمه از آن اتاق فرار کردم. فریاد می زدم:”بابا کجاست؟ باید به بابا بگویم!” در لابی می دویدم و پدرم در کنار یکی دیگر از والدین نشسته بود و گفتم:”بابا! بابا! رئال مادرید این جاست.” که او گفت:” چی؟ منظورت چیست که این جا هستند؟ کجا هستند؟” که گفتم:” در اتاق در بالا! می خواهند من را بخرند! رئال مادرید می خواهد من را بخرد!” طوری به من نگاه کرد که انگار دیوانه ترین آدم دنیا هستم. به من گفت:” در اتاق در بالا؟ خب این جا چه کار می کنی؟ به آن جا برگرد، احمق!”بعد از آن دوان دوان به اتاق برگشتم و خوشبختانه آدم های رئال مادرید هنوزز در ان جا بودند و همه این چیزها یک رویای لعنتی نبود!

این اولین قرارداد زندگی من بود. والدینم خیلی هیجان زده بودند. مادرم برای هیچ گریه می کرد اما پدرم مثل یک صخره بود. برای او خیلی سخت است تا احساساتش را بروز بدهد اما یک جرقه خیلی کوچک را دیدم، هاهاها، برق را در چشمانش دیدم، می فهمید چه می گویم؟ “پسر من در رئال مادرید بازی می کند.” برای این که بتوانی چنین جمله ای را بگویی، هیچ پولی در دنیا جوابگو نیست. من تا چند ماه در بالاترین نقطه دنیا بودم. بعد از آن آموختم که متواضع تر باشم.

می توانم به شما بگویم که دقیقا چه زمانی درک کردم که در ان زمان به یک لاابالی تبدیل شده ام. دقت کنید، باید چیزی را درک کنید. برای یک ثانیه تصور کنید که جای من هستید. هفده ساله هستید، دو سال قبلش در یک تخت ساندویچی روی زمین می خوابیدید و حالا با رئال مادرید قرارداد بسته اید. چطور ممکن است که متوهم نشوید؟ وقتی به مادرید آمدم، فکر می کردم که ترکیبی از کریستیانو و رونالدو و مسی در یک بدن هستم! هاهاها! جدی می گویم! در دفاع از خودم باید بگویم که وقتی هفده ساله هستی، درکی از این نداری که چقدر احمق هستی، به خصوص اگر کمی پول و تحسین را داشته باشی. این ترکیبی چیزی بدتر از مواد مخدر است!

اما خیلی سریع از خواب بیدار شدم. اولین تمرینم را با کاستیا داشتم. به رختکن رفتم، گویی که داشتم روی ابرها قدم می زدم . اعتماد به نفس بالایی داشتم. چیزی از تمرین را در یاد نداشتم. همه چیز برایم محو شده بود. ی کمی بعدش به یاد آوردم که در آن زمان همه داشتند لباس می پوشیدند و من دور و بر را نگاه می کردم … که ناگهان متوجه شدم که بقیه چه لبس هایی می پوشند. کمربندهای گوچی، نایکی هایی که تازه خریده بودند و هیچ خط و خشی نداشت. کیف پول های لویی ویتون و حتی کیف مخصوص توالت آنها هم لویی ویتون بود.

یادم است که با خود می گفتم که این بچه ها حتی اسطوره های تیم هم نیستند. ما از بنزما، مودریچ یا مارسلو صحبت نمی کنیم. آنها بچه بودند. این ادراک ناگهانی برای من مثل یک آذرخش بود. وای لعنت، فده. تو تی شرت دو یورویی پوشیده ای! از نظر من، زارا گران بود. در اروگوئه اگر لباس زارا می پوشیدی، یک رییس بودی. به اطراف نگاه کردم و دیدم که این بچه ها ساعت هایی را به دست دارند که قیمتش از خانه والدینم در اروگوئه بیشتر بود. همه این چیزها در یک لحظه مثل پتک به من برخورد کرد. در این بازی، سطوحی وجود دارد و تو یک لاابالی هستی، تو هیچ نیستی! خلاصه این که هنوز با کفش های کثیقم آن جا نشسته بودم و حتی کفش هایم را در نمی آوردم.

بقیه داشتند می رفتند که دوش بگیرند و من بازیکنانی را می دیدم که لباس زیر گوچی پوشیده بودند. گوچی لعنتی، داداش! چه زمانی آن را اختراع کردند؟ قیمتش اصلا چقدر است؟ با خودم فکر کردم : امیدوارم که لباس زیر من امروز سوراخ نداشته باشد! خوشبختانه مادرم در زمان شستشو آن را چک کرده بود. حدود 20 دقیقه ان جا نشستم و وانمود کردم که انگار دارم چیز خیلی مهمی را در موبایلم چک می کنم اما فقط داشتم وقت تلف می کردم. بقیه طوری به من نگاه می کردند که انگار “مشکلی پیش امده داداش؟ حالت خوب است؟” هرگز خودم را این قدر کوچک حس نکرده بودم.  منتظر ماندم تا همه به حمام و پارکینگ بروند و بعد از ان در زمانی که فقط من و مسئول لباس مانده بودیم،  لباسم را عوض کردم.

آن شب به فروشگاه H&M رفتم و گفتم “ده پک از بهترین لباس زیرتان را می خواهم!” به خودم گفتم “پسر، فکر کردی کی هستی؟ این جا رئال مادرید است. فکر کردی کریستیانو رونالدویی؟ هیچ آشغالی نیستی!” فقط یک بچه بودم. نکته بامزه در مورد فوتبال همین است. ممکن است که میلیون ها دنبال کننده و میلیون ها دلار و میلیون ها آدمی را داشته باشی که می گویند تو بزرگ ترین هستی و همچنان یک پسر احمق هستی. هنوز هیچ چیزی نبرده بودم و هیچ کس دیگری در رختکن هم چیزی نبرده بود. چرا باید لباس زیر گوچی می پوشیدیم؟ چرا به کیف لویی ویتون نیاز داشتیم تا مسواک خود را در آن بگذاریم؟ هدفم انتقاد از انها نیست چرا که من هم یک ادم ساده بودم. فقط می خواهم دنیای فوتبال را به شما نشان بدهم و این که چگونه باعث تغییر شما می شود.

خوشبختانه بنیان های زندگی من بر اساس ارزش های والدینم تشکیل شده بود. ناگهان فهمیدم که من هیچ کس نیستم و به خاطر همه چیزهایی که به من داده شده بود، سپاسگزاری کردم. به خاطر تشک از جنس پر که رویش می خوابیدم، به خاطر دستگاه تهویه هوا، به خاطر پنجاه کانال تلویزیونی، به خاطر مسئول لباسی که کفش جدیدت را می داد، لامصب! این بهشت است!

یادم است که با BMW X3 به پارکینگ می رفتم و حس می کردم که سوار فراری هستم. این حس را داشتم که “آهای یارو، مراقب باش، روی آن خط نیاندازی!” اما این ارزان ترین خودرو در پارکینگ بود، هاهاها، اما این اولین خودرویی بود که خریده بودم و حس یک پادشاه را داشتم. این برای من شروع یک دوران زیبا بود چرا که با وجود آن که هنوز به رئال مادرید نرسیده بودم و هنوز هیچ کس نبودم، در مسیر تبدیل شدن به یک مرد بودم.

اما چیزی که قفل همه چیز را به روی من در فوتبال و زندگی باز کرد، بنیسیو بود. از نظر من مهمترین فصل داستان من، تبدیل شدنم به یک پدر بود.  حتی وقتی که 19، 20 ساله بودم و فوتبال بازی می کردم، پول در می آوردم و سوار خودروهای شیک می شدم، همچنان یک پسربچه بودم. فقط زیمانی که اولین پسرم در سن 21 سالگی متولد شد، همه چیز واقعا برای من تغییر کرد. این دومین روز عالی من بود.

قبل از آن روز، تنها چیزی که به آن فکر می کردم، عملکردم درون زمین بود. اگر یک بازی بد داشتم، برای 24 ساعت حتی با والدینم هم صحبت نمی کردم. به اتاقم می رفتم و تنها می نشستم و به اشتباهاتم فکر می کردم. نمی دانم که آیا این کاری که می کردم، کار سالمی بود یا نه اما وقتی در رئال مادرید بازی می کنی، بیشترین فشار دنیا روی تو وجود دارد و باید صد در صد با آن کنار بیایی.

فقط از زمانی که بنیسیو متولد شد، بعد از رسیدن به خانه بعد از یک نتیجه ضعیف احساس آدم بودن دارم. وقتی که او قدم زدن را شروع کرد، دوان دوان مقابل در خانه به سمتم می آمد و اسباب بازی “باز لایتیر” (شخصیت مجموعه “داستان اسباب بازی) را در دستانش داشت و من را بغل می کرد. برای او اتفاقات درون بازی پشیزی اهمیت ندارد و حتی نمی داند که فوتبال چیست. فقط می خواهد “توی استوری” بازی کنیم. برای من، عشق او من را به عنوان یک شخص و یک انسان تغییر داد. از نظر ذهنی به او نیاز داشتم چرا که هیچ کس در دنیا سختگیرتر از خودم نسبت به من نیست. و به هر حال، همسرم؟ مینا؟ او در سطحی دیگر است. او به خوبی بازی من را می شناسد و آرژانتینی است و می دانید که آنها چه مدلی هستند. هاهاها ، هر کاری هم که انجام بدهم، برایش کافی نیست.

یادتان هست زمانی که آژاکس ما را از لیگ قهرمانان اروپا حذف کرد؟ بعد از بازی سوار خودرو شدیم و من به شدت ناراحت بودم و اولین چیزی که به من گفت، این بود:” واقعا فده؟ جدی هستی؟ این چی بود؟ قرار است که در رئال مادرید این گونه بازی کنی؟” در جوابش گفتم:” فکر می کنی خودم نمی دانم؟” که پاسخ داد:” هیچ ریسکی نکردی. باید شوت می زدی. بزرگترین ویژگی بازی تو همین است.”  در کل مسیر مجبور بودم که صدای ولوم ماشین را تا آخر بالا ببرم تا صدای آنالیزهایش را ساکت کنم. بدترین بخشش این بود که (هر چند که خودم هرگز این را به او نگفته ام و امیدوارم این را نخواند!) کاملا حق با او بود. هاهاها، لعنت!

ما یک خانواده واقعا فوتبالی هستیم، یک اروگوئه ای به علاوه یک آرژانتینی که این باعث می شود جنون به بالاترین حد برسد. به همین خاطر وقتی پسرم متولد شد، یک تغییر شگفت انگیز بود.  فکر می کنم که شبیه حسی بود  که مادرم به من داشت را پیدا کرده بودم، نه؟ وقتی که به پسرت پیش از ملحق شدن به تمرین نگاه می کنی، حس یک  جنگجو را داری، درست مثال هالک. حسی متفاوت با زمانی که 17 ساله هستی و کل دنیایت کمربندهای گوچی است. وقتی برای پسرت بازی می کنی، مثل این است که قدرت های ویژه داشته باشی.

فکر می کنم که جای شگفتی نباشد که بهترین فصلم در فصل 22-2021 بود، زمانی که بنیسیو دو ساله شده بود و به یک انسان کوچک با شخصیتی واقعی تبدیل شده بود. وقتی آن سال چمپیونزلیگ را بردیم، این حس را داشتم که بالاخره اثر خود را در رئال مادرید گذاشته ام. چند ماه بعد از آن فهمیدیم که دوباره صاحب فرزند خواهیم شد. خیلی خیلی خوشحال بودم. در چند ماه اول همه چیز عالی بود اما وقتی که مینا به پزشکش مراجعه کرد تا عکسبرداری صورت بگیرد، همه چیز به هم ریخت. پزشک به ما گفت که این بارداری به شدت خطرناک است و شانس بسیار کمی وجود دارد که پسرمان در صورت ادامه بارداری بتواند زنده بماند. پزشک به ما گفت که ماه آینده شرایط را بررسی خواهد کرد اما تا آن زمان، کاری جز صبر نمی شد انجام بدهد.

تصور کنید که شنیدن آن صحبت ها چه حسی داشته است… “پسرت احتمالا نمی تواند زنده بماند.” نمی توانم آن درد را توصیف کنم.  همسرم از نظر بدنی و ذهنی هر روز اذیت می شد. من عملا خاموش شده بودم. من آدمی هستم که همه چیز را درون خودم می ریزم. نمی دانم که آیا این کا رسالمی است یا نه اما این کاری است که خود واقعی انجام می دهد. هرگز نمی خواهم که کسی گریه کردنم را ببیند، هرگز. حتی خانواده ام. والدینم ممکن بود که برای شام پیش ما بیاید و مادرم شروع کند و بگوید”فده، نگاه کن…” بوم، همین کافی است. بعد از آن از سر میز بلند می شوم و به اتاقم می روم تا تنها باشم. در 20 ساعت از روز که مشغول فوتبال نبودم، خودم را قرنطینه می کردم. خبری از تلفن و آیپد نبود، فقط سکوت.

حس می کردم که باید مثل یک صخره باشم چون بقیه اذیت می شدند. باید نقش یک شخصیت متفاوت را بازی می کردم، منظورم را گرفتید؟ باید مثل یک آدم قوی و سرسخت ظاهر می شدم و به همسرم می گفتم”اگر خداوند بخواهد، همه چیز خوب پیش می رود.” اما وقتی تنها می شدم، ساعت ها گریه می کردم.  عادت داشتم که 15 دقیقه به دستشویی بروم و در مدت 10 دقیقه سرم را در دستانم می گرفتم و گریه می کردم. صبح روز بازی زمانی که باید تمرکز می کردم و آرامشم را حفظ می کردم، در تخت خواب به پسرمان فکر می کردم و در خودم می پیچیدم. این یک جهنم لعنتی بود.توصیه ام به همه افرادی که شرایطی مشابه را تجربه می کنند این است که مثل من لجوج نباشید. نیازی نیست که در سکوت، رنج بکشید.

پس از یکی از بازیها در مقابل ویارئال در آوریل، دچار فوران شدم. (با اشاره به توهین بائنا به پسرش) همه می دانند که چه تیترهایی زده شد. هر دو سمت این داستان را همه می دانند. نمی خواهم که دوباره آن اتفاقات زشت را بیان کنم. فقط می خواهم این را بگویم. در زمین فوتبال می توانی تقریبا هر لقبی به من بدهی و اصلا ناراحت نمی شوم. من اروگوئه ای هستم و همه ما را می شناسید. اما خطوط قرمزی هستند که نه به عنوان یک فوتبالیست بلکه به عنوان یک انسان نباید از ان عبور کرد. در مورد خانواده ام صحبت شد و این دیگر فوتبال نیست. در آن روز، از یک خط قرمز عبور شد.

آیا باید واکنشی نشان می دادم؟ احتمالا نه. شاید باید به خانه می رفتم و با پسرم همبرگر یا چند ناگت مرغ می خوردیم و کارتون می دیدیم اما من هم انسان هستم و گاهی باید برای خودت و خانواده ات ایستادگی کنی. دردناک است ک هرسانه می خواست که من را به عنوان یک انسان خشن به تصویر بکشد. دروغ های زیادی گفته شد که بعدها ثابت شد که صحت نداشته است. اما صادقانه می گویم که  از چیزی پشیمان نیستم چرا که آن اتفاق باعث شد تا به عنوان یک انسان، رشد کنم و خانواده مان به هم نزدیک تر از قبل شد. خدا را شکر، بعد از آن روز سیاه همه چیز خیلی بهتر شد.

بعد از ان که همسرم به دنیا گفت که چه مشکلاتی را پشت سر گذاشته ایمن، همه چیز برای ما عوض شد. طوری که مادریدیسموها و هم تیمی هایم پشتم در آمدند را هرگز فراموش نخواهم کرد. آنها  تا همیشه احترام من و خانواده ام را خواهند داشت. ممکن بود که یک پاس اشتباه بدهم و آنها با تشویق اسم من، واکنش نشان می دادند. در برنابئو که توقعات خیلی بالاست، این مثل یک معجزه کوچک بود. این که 80 هزار نفر این گونه از تو حمایت کنند، مثل 80 هزار آغوش بود. به همه شما، همه چیزی که می توانم بگویم این است که “ممنون.”

پس از یک ماه و نیم کاملا جهنمی، بهترین خبر زندگی خود را دریافت کردیم. اسکن ها خیلی بهتر بودند و به نظر می رسید که بارداری خوب پیش خواهد رفت و باید ادامه بدهیم. البته بقیه بارداری نیز دوران به شدت سختی بودند تا این که بالاخره توانستیم که پسرمان را در آغوش بگیریم و تا آن زمان نمی خواستیم که نفسی به راحتی بکشیم. اما خدا را شکر در ماه ژوئن، پسرم باتیستا پا به این دنیا گذاشت، سالم و شاد. معجزه ما، سومین روز عالی.

می دانید، من به خودم در زندگی و فوتبال ساده نمی گیرم. فکر نمی کنم که قبل از این هرگز س رضایت را تجربه کرده باشم. هرگز این حس را نداشته ام که واقعا موفق شدم یا به اندازه کافی به موفقیت رسیده ام اما آن روز در بیمارستان وقتی که همسرم، باتیستا را در آغوش گرفته بود، با خود فکر کردم “فده به آنها نگاه کن، دقیقا همین است، تو برنده شدی.”

برچسب‌ها:
قوانین ارسال دیدگاه
  • هنگام ارسال دیدگاه، احترام سایر کاربران را رعایت کنید.
  • توهین، اسپم، تبلیغات، انتشار اطلاعات شخصی و ارسال مطالب غیرمرتبط یا سیاسی ممنوع است.
  • ارسال پاسخ‌های بسیار کوتاه و فاقد محتوای مشخص به سایر کاربران، مانند «حق»، «دقیقاً» و موارد مشابه ممنوع است.
  • ارسال هرگونه پیام غیرفوتبالی ممنوع است.
  • انتشار اخبار جعلی و شایعات در بخش دیدگاه‌ها و همچنین کپی کردن لینک اخبار سایر سایت‌ها و کانال‌ها ممنوع است.
  • استفاده از ایمیل‌های نامعتبر، نام‌های کاربری توهین‌آمیز و همچنین استفاده از چند نام کاربری توسط یک نفر ممنوع است.
  • لطفاً در انتخاب نام کاربری دقت کنید و پس از انتخاب، آن را تغییر ندهید. همچنین تا حد امکان از نام کاربری متمایز استفاده کنید تا با سایر کاربران اشتباه گرفته نشوید.
  • عدم رعایت هر یک از موارد بالا ممکن است باعث حذف دیدگاه و محرومیت شما از ارسال دیدگاه شود.
23 نظرات

تنها کلمه‌ای که لایق این داستان هست اینه: بی‌نظیر بی‌نظیر و بی‌نظیر. اولین داستانی که با اشتیاق و حوصله تا آخرش خوندم. حقیقتا من یکم حسودیم شد به فرهنگشون که چقدر راحت احساساتشونو بروز میدن و کاملا سبک میشن کاش ماهم اینجوری بودیم. اونجا که میگه من احساساتمو بروز نمیدم و نمیخوام کسی گریه منو ببینه دقیقا حال منه با این تفاوت که اون میتونه حسشو بیان کنه ولی من نمیتونم به زبون بیارم. ادمین جان واقعا دمت گرم

بعد از آن دوباره زنگ زد:”فده، همین الان بیا، این آدم ها از رئال مادرید هستند.”

فقط تن من اینجا لرزید ؟ پشمام حاجی ، برم بقیشو بخونم :lol:

فکر کنم اولین مصاحبه ای بود که تا آخر خوندمش

چقد لذت بخش و پر از نکته و خلاصه عالی، همین

خوندن این متن واقعا لذت بخش بود . پر از درس زندگی . ممنونم از فده عزیزمون و یه تشکر ویژه از حامد و هر عزیزی که تو ترجمه این متن زحمت کشیده . جاتون تو قلب همه رئالیاست!

اشکم در اومد حاجی،ستون خانواده و ستون رئال تو هستی فده جان.با عشق برای رئال بازی کن همیشه.

واقعا متن دردناکی بود واقعا من داشت کریم می‌گرفت
یه تشکر هم کنیم از حامد و کسانی که این متن رو ترجمه کردند

عالی بود. مثل یک فیلمنامه نویس، هنرمندانه اتفاقات و پارادوکس های زندگی رو به تصویر کشیده بود. اشک من یکی رو که در اورد

ولی برام عجیب بود که تقریبا از زنش هیچی نگفت… پاش برسه خونه کونش پاره س

اسطوره فده و کاپیتان آینده مادرید درود به غیرتت

فده قبل مینا ی دوس دختر دیگ داشته اسمشم خولیتا ریورا بوده ولی سیکشو زده و حاشیه درست نکرده

چقد ی انسان میتونه باغیرت و رو راست باشه من جرئت نمیکنم این چیزای شخصی و مشکلاتمو ب دوستام بگم چ برسه تو فضای مجازی ب عنوان ادم معروف و سرشناس….ایشالا ک برا رئال و خونوادت بدرخشی تکی فده جون ب امید ترکوندن، اون بائنا بیناموسم کیر شد رف تو گورش
فق اون قسمت ک گف همه دخترا میخواستن بام دوست شن و تا ی هفته قبلش حتی نگامم نمیکردن

چقد کامل و دقیق ترجمه شده با تشکر از مدیریت سایت
چقد زیبا داره تعریف میکنه اینم یه چراغی تو ذهن کسایی که میگن طرف شانسی فوتبالیست شده منم اگه فلان چیزو داشتم فوتبالیست میشدم از کمترین امکانات رسیده به بازیکن فیکس رئال مادرید واقعا باید آفرین گفت

ادم که همه زندگیشو اینجوری تعریف نمیکنه – اونم در حد کتابچه – ضرورتی نداشت

خیلی قشنگ بود ، تقریبا برای تمام انسان ها زندگی همینطوریه ، پر از فراز و نشیب و اتفاقات خوب و بد و وقتی به عقب برمیگردی و دوباره نگاه میکنی یا پشیمون میشی یا از خوشحالی توی پوست خودت نمیگنجی و این زیبایی دنیا رو نشون میده

دهنت … اشکم در اومد … خدا بهت بیشتر و بهتر بده

خیلی قشنگ بود لذت بردم
دم کسی هم که ترجمش کرده گرم کار سختی بود

چقد ساده و رک و راست همه چیزو گفته واقعا لذت بردم از اینهمه سادگی و خاکی بودن و روراستی که آدم لذت میبره و جوری هم تعریف کرده ک ما رو دقیقا برد به زندگی شخصی خودش و انگار داشتیم باهاش زندگی می کردیم ، کاش ماها هم می تونستیم همینقدر راحت تمام زندگی و جزییاتش رو تعریف کنیم

دردناک بود ولی
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
نخوندم

اصن حتی اگرم نخونده باشی

باید بیایی و بگی ؟؟ این کصخل بازیا چیه کصمشنگ

عملا اون کسی که ترجمه کرده رو با خاک یکسان کردی بیشعور

آقا چرا انقدر شدید العمل. حالا بنده خدا شاید سر کار بوده نتونسته وقت بگذاره
چرا باید بهش فحش بدیم؟

چون کار واقعا زشتیه یکی دیگه بیاد کلی زحمت ترجمه رو بکشه ولی چون تو حالشو نداری بگی نمیخونم

حاج اکبر
بخدا همین بود که تو گفتی

معلوم نیست حامد چقدر به تو فحش ناموسی داده باشه

قال حامد : به کیر بچه همسایه که نخوندی :lol:

آخرین اخبار
04:15 واکنش پزشک تیم ملی پرتغال به جنجال برناردو سیلوا 03:31 عکس؛ ثبت نام آردا گولر در مدرسه رانندگی 01:59 ویدئو؛ سفر امباپه به باسک برای حمایت از دوست دخترش! 01:31 عکس؛ حضور رییس جمهور اروگوئه در سانتیاگو برنابئو 00:39 درخواست برای کاپیتانی اردا گولر در تیم ملی ترکیه 23:37 بازگشت لبخند به بلینگام؛ ستاره رئال مادرید دوباره در اوج 22:32 گرت بیل به دنبال خرید باشگاه لالیگایی 21:29 درخشش دمفریس در تیم ملی هلند؛ پاسخی به نیمکت‌نشینی در رئال مادرید 20:32 آس: فیکس شدن احتمالی اندریک برای برزیل در انتظار پیشنهاد 60 میلیونی 19:31 عکس؛ تحویل کارت‌های سلامت دیجیتال به بازیکنان تیم زنان رئال مادرید 18:35 خبرنگار اسپانیایی: مصدومیت برناردو سیلوا جدی نیست 17:39 وینیسیوس:«من هم انسان هستم و اشتباه می‌کنم؛ فقط رونالدو و مسی سالها در اوج ماندند» 16:31 عکس؛ ملاقات مارسلو با مردی با بیماری لاعلاج 15:31 تشکر سرمربی تیم بسکتبال رئال مادرید از حمایت همسرش 14:25 پدیده جدید آکادمی رئال مادرید با ۱۳ گل و ۱۰ پاس گل 13:31 سه بازیکنی که به گفته بازیکن اسبق رئال مادرید، از حضور وینیسیوس لطمه می خورند 11:25 تمجید رونالدینیو از شماره 9 رئال مادرید 09:35 توضیح فورلان در مورد دلیل نیمکت نشینی والورده 07:34 یاد کردن اسطوره برزیلی از بیستمین سالگرد انتقالش به رئال مادرید 05:29 برنامه نقل‌وانتقالاتی رئال مادرید در صورت ماندن والورده در دفاع راست؛ احتمال جدایی آرنولد و جذب هافبک جدید 04:48 از پیروزی شیرین بلینگام تا پاس گل بی اثر گولر عکس؛ از جشن تولد دیومانده در تیم ملی ساحل عاج تا گردنبند جدید به یاد خواهرش دگرگونی بلینگام؛ از تردید درباره حضور در جام جهانی تا تبدیل شدن به رهبر رئال مادرید دو غایب کلیدی سلتا مقابل رئال مادرید مارکا: جنگ در ایتالیا برای بازیکن آرژانتینی رئال مادرید