مرجع خبری رئال مادرید : توماس رونکرو سردبیر آس در مورد بازی رئال مادرید و بتیس نوشت.
وداع با یک اسطوره
مشکل ترین کار در فوتبال حرفه ای این است که بدانی چه زمانی وداع کنی. باید بپذیری که هر چقدر هم دردناک باشد، بالاخره زمان وداعت می رسد. قانون زندگی همین است به خصوص در باشگاهی نظیر رئال که توقعات در ان خیلی زیاد است اما تونی کروس توانست کار خاص و بی همتایی انجام بدهد. وداعش در برنابئو 0امیدوارم که سیزدهم خرداد با پانزدهمین جام به این جا برگردد) بسیار حساب شده و نبوغ آمیز و در عین حال احساسای و ساده بود و با شخصیت او سازگار بود. از تونل اولیه توسط هم تیمی هایش (و همچنین بازیکنان بتیس) گرفته تا این که کل بازیکنان آنچلوتی پیراهن کروس را بپوشند. وقتی که او در دقیقه 85 با سبایوس در برنابئو تعویض شد، با تحسینی همه جانبه، اشک آور و اسحساسی مواجه شد. تصویر او در حال بغل کردن دختر کوچکش همراه با اشک های بسیارف دنیا را تکان داد. فرزندانش گریه می کردند چرا که می دانستند که پدرشان قرار نیست که دیگر در چمن جادویی برنابئو بازی کند. سکوها این را می دانستند و به همین خاطر هواداران با چشمانی اشک بار این لحظات را دبنال می کردند و مقواهای زیادی را برا یتشکر از این بازیکن به زمین آورده بودند. کروس، خونسردی آلمانی معمول خود را کنار گذاشت و در کنار فرزندانش گریه کرد آن هم در حالی که آنچلوتی و دستیارانش ، بدنسازان ، تدارکاتچی ها و مسئولان روابط عمومی او را در آغوش گرفته بودند. او با صبر فوق العاده ای با تک تک آنها وداع کرد چرا که بخشی از خانواده فوق العاده رئال مادرید هستند. کروس مثل گاوبازهای خوب با خاطره ای بزرگ از تیم رفت و میراثی را به جای گذاشت که تکرارش بسیار دشوار است. شماره هشت همیشه در قلب های ما خواهد بود.
به دنبال جام 23
در سکوی ضلع جنوبی، پرچمی با اشاره به تعداد جامهای کروس نقش بسته بود: 22 جام در ده سال بزرگ و باشکوه. او با کسب پانزدهمین جام می تواند در کنار کارواخال، مودریچ و ناچو بهخ تنها بازیکنان تاریخ تبدیل شوند که همچون پاکو خنتو شش بار قهرمان اروپا شوند. این دستاوردی ایده آل برای بازیکنی مولف است که با شایستگی شماره هشتی را به تن کرد که زمانی بر تن دل سول، آمانسیو، گروسو، میشل و میاتوویچ رفته بود. فدریکو والورده قطعا وارث شایسته این پیراهن نمادین است.
کورتوا روی دور است
اگر کسی هم تردید داشت، کورتوا باز هم کلین شیت کرد و بدین ترتیب از زمان بازگشتش حتی یک گل هم دریافت نکرده است. بتیس چند موقعیت روی دروازه اش ایجاد کرد و شوت میراندا باید و باید گل می شد اما غول بلژیکی توانست با لمس توپ مانع از آن شود که دروازه اش پیش از فینال لندن باز شود. کورتوا باز هم نشان داد که مصدومیتش در کتاب تاریخ بایگانی شده است و باز هم به همان دروازه بانی تبدیل شده که ب شخصیتش می درخشد و حریفان را تحت فشار می گذارد.
به دنبال پانزدهمی
این شعار سکوهای برنابئو جدا از تمجید از کروس بود. هواداران فکر بردن ششمین چمپیونزلیگ در ده سال اخیر را در ذهن خود دارند، اتفاقی که تاثیری جهانی دارد. از نظر شخصیتی و فوتبالی همه چیز روشن است. آن هم بدون امباپه. به کیلیان توصیه می کنم که شنبه با پروازی اختصاصی (فکر می کنم که با پولی که الخلیفی در این سالها داشته بدون مشکل بتواند آن را بخرد) و رئال مادرید محبوبش را تشویق کند. او می تواند از این قهرمان ها درس بگیرد. پادشاهان اروپا.
واقعا این که بدونی کی باید از فوتبال خداحافظی کنی خیلی مهمه، چیزی که بازیکنانی مثل کریس رونالدو و لیونل مسی این رو نداشتند، و الان تقریبا دیگه جایی تو فوتبال براشون باقی نمونده، به نظر من وقتی رونالدو دیگه میخواست از رئال بره باید خداحافظی می کرد، و موقعی که مسی جام جهانی رو بدست آورد باید خداحافظی میکرد ، اینجوری واسه هرجفتشون خیلی بهتر بود، که اگه اینکارو زودتر انجام الان ممکن بود هر جفتشون مربی های خوبی بشن
ولی در هر صورت واقعا دلمون برات تنگ میشه مهندس شماره ۸ رئال
به نظرم دیگه باید از حال هوا کروس بیایم بیرون دلمون برات تنگ میشه بقول اسپانیایی ها گراسیاس
ولی تهش اینو میخوام بگم رئال همیشه ادامه داره چه با کروس رونالدو بنزما بیل ایسکو و … چه بدون اینا
تا ابد حالا مادريد
که ها مثل مه اشکش ریخت که آخرین بازی خود را سانتیاگو انجام میده؟
رونکروی کبیر.ژورنالیستی که جرارد رومرو پشمشم نیست:)
رونکر انصافا زیباترین متن هارو مینویس به نظرم جز بهترین خبرنگارا و روزنامهنگاران دنیا است
همه متفق القول هستن که کورتوا گزینه ی مناسبی برای فیناله.اکثر نویسندگان روزنامه های اسپانیا.و خیلی از پیشکسوتا اینو گفتن.
درمورد کروسم که دیشب گفتم بازیکنا باید از جون مایه بگذارن تا کروس با یه سی ال دیگه خداحافظی کنه.