«میلان، رقیبی آزاردهنده در دهه هشتاد»

مرجع خبری رئال مادرید : لحظه ای در تاریخ رئال مادرید غیرقابل تحمل بود. آن هم دوران میلان با آریگو ساکی بود که با خط دفاعی پیش کشیده که فضا را به 20 متر کاهش می دادند، حریف را تحت فشار قرار می دادند. این یک دستاورد بزرگ برای سیستم فوتبالی او بود و یک شکست بزرگ برای فوتبال واقعی. دسته پنج کرکس به قهرمانی شایسته اروپایی خود رسید چرا که مدام از روسونری ها شکست می خوردیم و فرانکو بارزی در میانه زمین حضور داشت و موشکی در سمت چپ داشتند که گویی باید در آژانس مدلینگ حضور پیدا می کرد (پائولو مالدینی) سه هلندی اصرار داشتند که فوتبالی مربوط به هنر هفتم را داشته باشند: رایکارد، گولیت و فان باستن. در طول دو سال متوالی، کام من و همه رئالی ها را تلخ کردند.  راهی نبود تا نقطه ضعفشان را پیدا کنیم. میشل، بوتراگوئنو و هوگو در مقابل تاکتیک ساکی بی تاب شده بودند. تاکید می کنم: غیرقابل تحمل بودند.

همچنین فراموش نمی کنم که کارگرانی شایسته را داشتند. آنچلوتی در پنج تای سن سیرو گل اول را وارد دروازه بویو کرد و غرور واکینیگنی ما را ویران کرد. این ماشین بی احساس در سال 1994 ، آسمان را لمس رد و به پیروزی چهار بر صفر  مقابل بارسای کرویف رسید و محدودیت های تیم رویایی را به رخ کشید، تیمی که دو لالیگا را بدون شایستگی برد، دو تای تنه ریف و پنالتی خراب شده جوکیچ مقابل دپورتیوو. این پیروزی بزرگ در آتن مقابل بارسایی ها باعث شد تا دوستان بارسایی من که قبلش پیراهن میلان را می پوشیدند تا ما را مسخره کنند، حسابی ضایع و پشیمان شوند. میلان دیگر باشگاهی دوست نبود. آنها ما را به جشن صدمین سالگرد تاسیس سن سیرو فراخواندند که با نتیجه پنج بر یک  مقابلشان پیروز شدیم و گوتی در آن بازی به کابوس برلوسکونی تبدیل شد. پس از سالها به برنابئو برمی گردند و از نظر جامهای اروپایی، پانزده بر هفت از رئال عقب افتاده است. به آنها احترام می گذاریم.

توماس رونکرو