«کلک استادانه لاپورتا؛ پرز و سیاستمداران را بازی داد تا جام‌ها را درو کند»

مرجع خبری رئال مادرید : پدرو موراتا خبرنگار مستقل در گزارشی مقصل در مارکا به بررسی کلاهبرداری بزرگ لاپورتا پرداخت. در حقیقت لاپورتا با انواع و اقسام دوز و کلک توانست کاری کند که پرز، سیاستمداران و بقیه باشگاه های لالیگا به او و تیمش کمک کنند تا جامها را درو کند. مقاله کامل موراتا بدین شرح است:

او الگوی من است، باید اعتراف کنم. کسی را نمی‌شناسم که بتواند (چه از روی قصد و چه تصادف) کاری کند که فلورنتینو پرز، دبیرکل ورزش «رودریگز اوریبس» (که خود مادریدی متعصبی است)، شورای عالی ورزش، دولت، و ۱۸ باشگاه دیگر لالیگا، همگی بخواهند بارسلونا قهرمان شود. و باور کنید: لاپورتا هم این لطف را بی‌پاسخ نمی‌گذارد!

او حتی توانسته در برابر همه آن‌ها، در مقابل دوربین‌ها و رسانه‌ها، علامتی توهین آمیز نشان دهد. به‌ندرت حرکتی تا این حد گویا و معنادار وجود دارد. این حرکت، توهینی آشکار به تمام کسانی است که تلاش می‌کنند بارسا را هم مانند سایر باشگاه‌های تحت فشار قوانین مالی لالیگا، به یک استاندارد یکسان برسانند. اما بارسا با استفاده از ترفندها، خلأهای قانونی، نبود مقررات تنبیهی، و در نهایت، بخشش‌های سیاسی، از این کنترل‌ها فرار می‌کند.

و جالب‌تر اینکه، فلورنتینو پرز  یعنی رئیس باشگاه رئال مادرید  خودش با مدیریت دوست صمیمی‌اش «انس القراری» و از طریق صندوق سرمایه‌گذاری «سیکث استریت»، ۵۱۷ میلیون یورو به بارسا تزریق کرده است، در ازای خرید ۲۵٪ از حق پخش تلویزیونی بارسا برای مدت ۲۵ سال. هزینه‌ای که لاپورتا بابت باقی‌ماندن در پروژه سوپرلیگ دریافت کرد!

با همین ۵۱۷ میلیون یورو و یکی از دو «اهرم» دیگر به ارزش ۲۰۰ میلیون یورو (Barça Studios)، بارسا تیمش را تقویت کرد و بازیکنانی مانند لواندوفسکی، رافینیا، کونده و… را جذب کرد و با آن‌ها سوپرجام و لالیگای فصل ۲۲/۲۳ را از چنگ رئال مادرید درآورد؛ و حالا در مسیر تکرار همین موفقیت در فصل ۲۴/۲۵ است.

اما همان‌طور که اعضای بارسا هر کاری را برای لاپورتا تأیید می‌کنند، هواداران رئال هم هر تصمیم پرز را تأیید می‌کنند. پرز از یک‌سو تلویزیون رسمی باشگاهش را برای حمله به داوران بسیج می‌کند، اما در عمل دارد به رقیب سنتی‌اش، یعنی بارسلونا، در کسب جام‌ها کمک می‌کند.

حتی کسی ادعا کرده (نه خبرنگاری، بلکه خود خاویر تباس، رئیس لالیگا) که فلورنتینو پرز با شورای عالی ورزش تماس گرفته تا ثبت‌نام بازیکنانی مانند اولمو و پائو ویکتور را ( حتی با تفسیر خاصی از «قانون» ) تسهیل کند. اگر این صحت داشته باشد، جای پرسش فراوانی دارد که چرا رئیس رئال مادرید و یک مقام دولتی حامی این تیم، در ثبت‌نام ستاره بارسا همکاری کرده‌اند؟

لالیگا هم از این ماجرا بی‌نصیب نمانده. اگر در مرداد همان ثبت قرارداد موقت را انجام نمی‌داد، اکنون با این رسوایی روبرو نمی‌شد؛ ماجرایی که به اعتبار قوانین مالی لالیگا لطمه زده و بارسا را به‌مثابه «طویله‌»ای برای بی‌نظمی مالی بدل کرده است.

بله، نمی‌دانم چطور، اما لاپورتا همه‌ی سیارات را در یک خط قرار داده تا بارسا بدرخشد.  حتی اگر با سرعت ۱۸۰ کیلومتر در ساعت جریمه شود، افسر راهنمایی خودش را جریمه خواهد کرد. برای همین، او الگوی من است. و اگر من او را می‌ستایم، چرا هواداران بارسا او را نپرستند؟

با وجود تردیدهایی درباره دو اهرم مشکوک ۲۰۰+۱۰۰ میلیون یورویی، که اولین‌شان را حسابرس باشگاه رد کرد، اما لاپورتا به هر شکل تیمش را ساخت. در آگوست ۲۰۲۲، قراردادهایی به ارزش ۱۰۰ میلیون با «خائومه رورس» و «Socios.com» بست، هر کدام فقط ۱۰ میلیون پرداخت کردند، اما لالیگا اجازه داد کل ۲۰۰ میلیون به‌عنوان درآمد تلقی شود. بازیکنان جذب شدند، و بارسا قهرمان شد.

اهرم دوم  یعنی فروش ۴۷۵ جایگاه VIP به مدت ۲۰ سال، هم بوی فساد می‌دهد. بارسا ادعا می‌کند که ۳۰ میلیون از یک سرمایه‌گذار معتبر و ۲۸ میلیون از یک سرمایه‌گذار اهل مولداوی گرفته، اما باقی ۷۰ میلیون در هاله‌ای از ابهام است.

حسابداری باشگاه بارسا مثل یک پازل یا رقص ینیگا شده. امروز ۱۰۰ میلیون از جایگاه VIP اضافه می‌شود، فردا ۲۰۰ میلیون از Barça Studios، سپس حسابرس ۱۴۰ میلیون را حذف می‌کند… و الی آخر. چهارمین حسابرسشان هم دیگر دوام نیاورده است.

حتی رقم ۵۱۷ میلیون از فروش حق پخش را در حسابداری به‌جای رقم واقعی، ۶۶۷ میلیون ثبت کردند! و در ژانویه و فوریه امسال، آن ۱۰۰ میلیون درآمد از VIP را در حساب سالانه وارد کردند، اما باز حسابرس جدید آن را رد کرده است. بنابراین، بارسا حداقل ۹۰ میلیون یورو از سقف مجاز فراتر رفته و در پنجره نقل‌وانتقالات تابستانی بار دیگر تحت محدودیت شدید خواهد بود  مگر اینکه لاپورتا دوباره جادویش را بکار گیرد. شاید با کمک فلورنتینو، شاید قانونی جدید، یا شاید حتی کمک سیاسی اتحادیه اروپا… هرچه باشد، او دوباره از قوانین خواهد گریخت.

و در این میان، ۱۸ باشگاه دیگر لالیگا در سکوت، مشغول خوردن زهر خنده‌دارند، و به‌جای آنکه در اعتراض به این بی‌عدالتی دست‌کم یک هفته اعتصاب کنند، سکوت کرده‌اند.

درحالی‌که رئیس بارسا یک یورو هم از جیبش هزینه نمی‌کند، اما دیگر مالکان باشگاه‌ها مانند «میگل آنخل خیل»، «آنخل هارو»، «پیتر لیم» یا «خوزه دانویلا» از سرمایه شخصی‌شان خرج می‌کنند. اما بارسا با «اهرم‌های شگفت‌انگیز» بر همه‌شان غلبه می‌کند.

می‌دانم که مالکان باشگاه‌هایی مانند رئال سوسیداد، بتیس، ختافه و حتی وایادولید، با فلورنتینو ارتباط نزدیکی دارند و شاید اگر اعتصابی در کار باشد، حاضر به شرکت در آن نباشند. اما اگر چنین شود، چهره واقعی‌شان برملا می‌شود.

در پایان، به سرمایه‌گذاری فکر می‌کنم که تنها یک فرد علاقه‌مند است و نه یک صندوق سرمایه‌گذاری. خوزه دانویلا، هوادار فروتن باشگاه لوانته، که تابستان گذشته ۱۰ میلیون یورو پرداخت کرد، و سپس ۱.۲ میلیون یورو دیگر را فقط برای تفسیر فنی وضعیت بازیکنان تیم دوم باید ضمانت می‌داد. حالا تصور کنید او با دیدن نمایش مالی بارسا، آن هم با حمایت دولت و فلورنتینو، چه احساسی دارد؟

بارسلونا بین دسامبر و ژانویه دست به «حرکات» یا «حقه‌هایی» زده است:

• فروش زودهنگام جایگاه‌های VIP به یک تاجر مولداوی به ارزش ۷۰ میلیون یورو که دریافت آن بسیار مشکوک است.

• عقد قرارداد با یک شرکت حسابرسی (Abauding SL) که تأیید کرده بود اهرم مالی ۱۰۰ میلیون یورویی می‌تواند به عنوان درآمد فوق‌العاده در یک فصل به حساب آید، در حالی که در واقع پیش‌دریافت درآمدی برای بازه‌ای ۲۰ ساله است.

• اندکی بعد، یک شرکت حسابرسی جدید (Crowe) پس از آنکه لالیگا ( به اجبار، چون حسابرس قبلی یعنی Abauding آن را تأیید کرده بود) این مبلغ ۱۰۰ میلیون یورو را به عنوان درآمد یک‌ساله محسوب کرد و بارسلونا توانست قانون ۱:۱ را به‌دست آورد و چند بازیکن را تمدید کند (که در حالت عادی و با تجاوز از حد بودجه ممکن نبود)، حال Crowe این تصمیم را نقض کرد و بارسلونا مجبور شد این مبلغ ۱۰۰ میلیونی را از حساب‌های خود حذف کند. اما لاپورتا در همین حین با استفاده از قانون ۱:۱ موفق به تمدید قرارداد برخی بازیکنان شده بود. پس از آن، لالیگا این امتیاز را پس گرفت ولی تمدیدها دیگر انجام شده بود.

• و در نهایت، با هنرمندی خاص خود، لاپورتا موفق شد یا بهره‌مند شد از اینکه شورای عالی ورزش (CSD) در عرض ۲۴ ساعت به دنی اولمو و پائو ویکتور عفو بدهد تا بتوانند بعد از ۳۱ دسامبر ـ که مجوز موقت‌شان منقضی می‌شد، همچنان بازی کنند. این در حالی است که شورای عالی ورزش، 86ز از مهلت ۹۰ روزه را برای رسیدگی به پرونده صرف کرد، و با وجود تمام اطلاعات مشکوک درباره تاجر مولداوی و گزارش حسابرس بارسا (Crowe)، در تصمیمی خودسرانه و غیرقابل باور اعلام کرد که اولمو و ویکتور می‌توانند همچنان بازی کنند، چون نهاد صادرکننده‌ی رد صلاحیت نامعتبر بوده است. نهاد مزبور لالیگا و فدراسیون فوتبال اسپانیا (RFEF) بوده‌اند. اما اگر این‌ها صلاحیت ندارند، پس چه کسی دارد؟ فدراسیون شمشیربازی؟ یونیسف؟ هیئت مرکزی جشنواره‌های سنتی فالاس؟!

به یاد دارم که در ژانویه، پس از آنکه اولمو و ویکتور از ثبت رسمی بازماندند، نوشتم که فقط یک قاضی می‌تواند امکان بازی مجدد آنها را فراهم کند. اما ساده‌لوح بودیم (از جمله خود من ) هیچ‌کس فکر نمی‌کرد که CSD وارد چنین معرکه‌ای از کاکتوس‌ها شود و بار دیگر عفوی دیگر، شبیه به عفو سیاسی پوجدمون، صادر کند. به هر دلیلی که باشد، اما عفو بود.

آنچه رخ داده و توجیه حقوقی‌ای که CSD برای استمرار ثبت این دو بازیکن ارائه داده، چنان عجیب و غریب و خجالت‌آور است که شرم‌آور می‌نماید؛ هرچند هر سیاستمداری رد پای خودش را بر جای می‌گذارد.

این CSD و دبیرکل آن، رودریگز اوریبس، به همراه مدیرکل به ارث‌رسیده‌اش، فرناندو مولینرو، در تاریخ به دلایل زیر ثبت خواهند شد:

۱. ورود به یک جنجال بزرگ در انتخابات فدراسیون فوتبال اسپانیا با تشکیل نهاد خیالی و بی‌فایده‌ای به نام «کمیسیون نظارت، نرمال‌سازی و نمایندگی فدراسیون». آنچه در واقع تشکیل شد، بیشتر شبیه کمیسیونی برای عروسی و مراسم‌های مختلف بود، با ریاست دل‌بوسکه برای نمایندگی اسپانیا در یورو و جایگاه‌های ویژه. کمیسیونی بی‌فایده و با هدفی غیرقابل اجرا از سوی اوریبس. بی‌احترامی به دل‌بوسکه در یک مسابقه که او را به ردیف چهارم فرستادند در حالی‌که انتظار می‌رفت ریاست جایگاه را داشته باشد، لکه ننگی است ماندگار.

۲. اعطای عفو به باشگاهی متخصص در ترفندهای حسابداری برای دور زدن کنترل اقتصادی لالیگا، همان کنترلی که دولت برای مسئولیت‌پذیری باشگاه‌ها در قبال بدهی‌ها به شدت برایش جنگیده بود.

اعطای این عفو با دلیلی مضحک و بی‌منطق صورت گرفت، بدون هیچ‌گونه شرم یا سرخی صورت، بدون حتی اندکی تأمل درباره این‌که نهادی که باید ناظر بر شفافیت باشد، درست همان نهاد را تضعیف کرده است و  این نهایت بی‌منطقی و خودسری است.

در پایان، لالیگا ناچار خواهد شد این ماجرا را به دادگاه اداری بکشاند، علیه CSD که اجازه نمی‌دهد لالیگا آن را کنترل کند که خودش موظف به نظارت بر آن است. این ماجرایی است که تنها می‌تواند در کشوری اتفاق بیفتد که معاون اول نخست‌وزیرش می‌گوید: «شرم‌آور است که به فرض بی‌گناهی بیش از روایت شجاعانه یک قربانی اهمیت داده می‌شود». دیگر پرسشی ندارم، قربان. وازلین را هم خودم آورده‌ام، هر چه می‌خواهید انجام دهید.

اگر من یکی از باشگاه‌های دیگر دسته اول یا دوم بودم، علیه فیرپلی اقتصادی شورش می‌کردم. آن را دور می‌انداختم و از CSD یا فلورنتینو طلب حمایت می‌کردم. چرا که به‌وضوح دیده‌ایم که ۴۰ باشگاه دیگر، غیر از بارسا و رئال، چنان بزدل‌اند که لیگ را متوقف نمی‌کنند، همان‌قدر که لاپورتا در پیش‌روی جسورانه‌اش، بامزه، جادوگر و غیرقابل‌مهار است… او، بت من است.

بارسلونا بین دسامبر و ژانویه دست به «حرکات» یا «حقه‌هایی» زده است:

• فروش زودهنگام جایگاه‌های VIP به یک تاجر مولداوی به ارزش ۷۰ میلیون یورو که دریافت آن بسیار مشکوک است.

• عقد قرارداد با یک شرکت حسابرسی (Abauding SL) که تأیید کرده بود اهرم مالی ۱۰۰ میلیون یورویی می‌تواند به عنوان درآمد فوق‌العاده در یک فصل به حساب آید، در حالی که در واقع پیش‌دریافت درآمدی برای بازه‌ای ۲۰ ساله است.

• اندکی بعد، یک شرکت حسابرسی جدید (Crowe) پس از آنکه لالیگا ــ به اجبار، چون حسابرس قبلی یعنی Abauding آن را تأیید کرده بود ــ این مبلغ ۱۰۰ میلیون یورو را به عنوان درآمد یک‌ساله محسوب کرد و بارسلونا توانست قانون ۱:۱ را به‌دست آورد و چند بازیکن را تمدید کند (که در حالت عادی و با تجاوز از حد بودجه ممکن نبود)، حال Crowe این تصمیم را نقض کرد و بارسلونا مجبور شد این مبلغ ۱۰۰ میلیونی را از حساب‌های خود حذف کند. اما لاپورتا در همین حین با استفاده از قانون ۱:۱ موفق به تمدید قرارداد برخی بازیکنان شده بود. پس از آن، لالیگا این امتیاز را پس گرفت ولی تمدیدها دیگر انجام شده بود.

• و در نهایت، با هنرمندی خاص خود، لاپورتا موفق شد یا بهره‌مند شد از اینکه شورای عالی ورزش (CSD) در عرض ۲۴ ساعت به دنی اولمو و پائو ویکتور عفو بدهد تا بتوانند بعد از ۳۱ دسامبر ــ که مجوز موقت‌شان منقضی می‌شد ــ همچنان بازی کنند. این در حالی است که CSD ۸۶ روز از مهلت ۹۰ روزه را برای رسیدگی به پرونده صرف کرد، و با وجود تمام اطلاعات مشکوک درباره تاجر مولداوی و گزارش حسابرس بارسا (Crowe)، در تصمیمی خودسرانه و غیرقابل باور اعلام کرد که اولمو و ویکتور می‌توانند همچنان بازی کنند، چون نهاد صادرکننده‌ی رد صلاحیت نامعتبر بوده است. نهاد مزبور لالیگا و فدراسیون فوتبال اسپانیا (RFEF) بوده‌اند. اما اگر این‌ها صلاحیت ندارند، پس چه کسی دارد؟ فدراسیون شمشیربازی؟ یونیسف؟ هیئت مرکزی جشنواره‌های سنتی فالاس؟!

به یاد دارم که در ژانویه، پس از آنکه اولمو و ویکتور از ثبت رسمی بازماندند، نوشتم که فقط یک قاضی می‌تواند امکان بازی مجدد آنها را فراهم کند. اما ساده‌لوح بودیم ــ از جمله خود من ــ هیچ‌کس فکر نمی‌کرد که CSD وارد چنین معرکه‌ای از کاکتوس‌ها شود و بار دیگر عفوی دیگر، شبیه به عفو سیاسی پوجدمون، صادر کند. به هر دلیلی که باشد، اما عفو بود.

آنچه رخ داده و توجیه حقوقی‌ای که CSD برای استمرار ثبت این دو بازیکن ارائه داده، چنان عجیب و غریب و خجالت‌آور است که شرم‌آور می‌نماید؛ هرچند هر سیاستمداری رد پای خودش را بر جای می‌گذارد.

این CSD و دبیرکل آن، رودریگز اوریبس، به همراه مدیرکل به ارث‌رسیده‌اش، فرناندو مولینرو، در تاریخ به دلایل زیر ثبت خواهند شد:

۱. ورود به یک جنجال بزرگ در انتخابات فدراسیون فوتبال اسپانیا با تشکیل نهاد خیالی و بی‌فایده‌ای به نام «کمیسیون نظارت، نرمال‌سازی و نمایندگی فدراسیون». آنچه در واقع تشکیل شد، بیشتر شبیه کمیسیونی برای عروسی و مراسم‌های مختلف بود، با ریاست دل‌بوسکه برای نمایندگی اسپانیا در یورو و جایگاه‌های ویژه. کمیسیونی بی‌فایده و با هدفی غیرقابل اجرا از سوی CSD اوریبس. بی‌احترامی به دل‌بوسکه در یک مسابقه که او را به ردیف چهارم فرستادند در حالی‌که انتظار می‌رفت ریاست جایگاه را داشته باشد، لکه ننگی است ماندگار.

۲. اعطای عفو به باشگاهی متخصص در ترفندهای حسابداری برای دور زدن کنترل اقتصادی لالیگا، همان کنترلی که دولت برای مسئولیت‌پذیری باشگاه‌ها در قبال بدهی‌ها به شدت برایش جنگیده بود.

اعطای این عفو با دلیلی مضحک و بی‌منطق صورت گرفت، بدون هیچ‌گونه شرم یا سرخی صورت، بدون حتی اندکی تأمل درباره این‌که نهادی که باید ناظر بر شفافیت باشد، درست همان نهاد را تضعیف کرده است.

نهایت بی‌منطقی و خودسری است.

در پایان، لالیگا ناچار خواهد شد این ماجرا را به دادگاه اداری بکشاند، علیه CSD که اجازه نمی‌دهد لالیگا آن را کنترل کند که خودش موظف به نظارت بر آن است. این ماجرایی است که تنها می‌تواند در کشوری اتفاق بیفتد که معاون اول نخست‌وزیرش می‌گوید: «شرم‌آور است که به فرض بی‌گناهی بیش از روایت شجاعانه یک قربانی اهمیت داده می‌شود». دیگر پرسشی ندارم، قربان. وازلین را هم خودم آورده‌ام، هر چه می‌خواهید انجام دهید.

اگر من یکی از باشگاه‌های دیگر دسته اول یا دوم بودم، علیه فیرپلی اقتصادی شورش می‌کردم. آن را دور می‌انداختم و از CSD یا فلورنتینو طلب حمایت می‌کردم. چرا که به‌وضوح دیده‌ایم که ۴۰ باشگاه دیگر، غیر از بارسا و رئال، چنان بزدل‌اند که لیگ را متوقف نمی‌کنند، همان‌قدر که خوان لاپورتا در پیش‌روی جسورانه‌اش، بامزه، جادوگر و غیرقابل‌مهار است… او، بت من است.

وقتی لالیگا چند روز پیش بیانیه‌ای صادر کرد و اعلام نمود که طبق گزارش حسابرس باشگاه بارسلونا (تکرار می‌کنم: حسابرس خود باشگاه بارسلونا، نه حسابرس لالیگا)، این باشگاه دوباره از سقف دستمزدها تجاوز کرده و در نتیجه مشمول لغو قانون ۱ به ۱ شده است، رئیس باشگاه بارسلونا با تمام اعتمادبه‌نفس و قدرتش ظاهر شد و گفت: «اجازه نمی‌دهم آنچه بارسا در زمین به‌دست آورده را در اتاق‌های هیئت‌مدیره از ما بگیرند.»
باشگاهی که از طریق انواع و اقسام ترفندها از ۳۰۰ میلیون یورو امتیاز در قانون فیرپلی مالی بهره‌برده و قوانین نظارتی را دور زده، حالا خود را مظلوم جلوه می‌دهد و رئیس آن نقش قربانی را بازی می‌کند. این یک پدیده سیاسی ناشناخته است. نمی‌دانم چطور هنوز جایگاهی در سیاست به او نداده‌اند. صادقانه بگویم، او برای من یک اسطوره است.

و به هواداران بارسانباید چیزی درباره حساب‌های ساختگی و آمارهای آرایش‌یافته، کمیسیون ۴۹ میلیون یورویی دارن دین (واقعاً فقط برای او؟)، درآمدهای آینده‌ای که همین حالا خرج شده‌اند، یا اینکه باشگاه بعد از دوره لاپورتا چقدر در گرو بدهی خواهد بود، گفت. برای هوادار بارسا فقط یک چیز مهم است: اینکه تیمش ببرد، همه‌چیز را توطئه رئالی‌های ریشه‌دار بداند، اینکه فلورنتینو کمک کند بارسا قهرمان شود، و لاپورتا برای تباس، فدراسیون و بقیه آقایان «بو تیفارای» معروفش را انجام دهد. همین یک حرکت، برای هوادار کافی است تا لاپورتا را روی طاقچه قدیسان بگذارد.

پ.ن: دعا می‌کنم بارسا با گل‌های دنی اولمو قهرمان لالیگا و کوپا دل‌ری شود. این بهترین عدالت شاعرانه برای فلورنتینو، هواداران ساکت رئال، رودریگز اوریبس (دبیرکل طرفدار رئال) و آن ۴۰ باشگاه دیگرِ ساکت و بی‌تحرک خواهد بود. والنسیا شب گذشته چند بیت از این شعر را نوشت، و اوساسونا هم با طرح یک پرونده درباره استفاده غیرقانونی از بازیکن توسط بارسا، شاید نهایتاً به جایی برسد که نه‌تنها سه امتیاز از بارسا کم نشود، بلکه اگر لاپورتا آستین بالا بزند، شش امتیاز دیگر هم به آن‌ها بدهند.