مرجع خبری رئال مادرید : این پیروزی، حاصل تجربه و مدیریت بود؛ چیزی که رئال مادرید در این فصل چندان از آن برخوردار نبوده، به‌ویژه در مدیریت بازی‌ها. همچنین این برد، از آن جهت مهم بود که تنها هفت هفته به پایان لیگ باقی مانده و باعث شد که مادرید همچنان در کورس قهرمانی باقی بماند. اما این یک پیروزی امیدبخش نبود، از آن دسته بردهایی که بتواند به هواداران برای بازی چهارشنبه مقابل آرسنال، دوزی از خوش‌بینی تزریق کند. تیم آنچلوتی همانند همیشه، بازی‌ای کسل‌کننده ارائه داد، با این حال دست‌کم توانست در برابر حملات پرانرژی آلاوس، با انسجام دفاع کند؛ تیمی که به دلیل ضعف‌های آشکار در خط حمله‌اش، نتوانست از برتری عددی‌اش بهره ببرد.
امباپه به‌خاطر تکلی بسیار خشن روی آنتونیو بلانکو که ممکن بود منجر به شکستگی پای او شود، اخراج شد. از دقیقه ۳۸ به بعد، رئال مادرید که با یک بازیکن کمتر و با نتیجه ۰-۱ جلو بود، بهانه لازم را برای انجام کاری یافت که حتی در شرایط برابر نیز انجام می‌دهد: عقب‌نشینی و تجمع دفاعی، در انتظار یافتن فضای ضدحمله. نیمه نخست را در بلوک دفاعی پایین به پایان رساندند و نیمه دوم را در همان وضعیت آغاز کردند. البته سانترهای متعدد آلاوس نیز تهدید جدی‌ای برای آن‌ها ایجاد نکرد.
از منظر رقابت‌های لالیگا، می‌توان این بازی را قابل قبول دانست، اما اگر قرار باشد به جبران سه گل مقابل آرسنال فکر کنیم، نیاز به ایمانی عظیم و چشم‌پوشی از واقع‌گرایی داریم تا به توانایی این تیم در تحقق چنین معجزه‌ای باور پیدا کنیم. زیرا ضعف فوتبال این تیم، بسیار ناامیدکننده است. حتی در شبی که شوامنی یکی از بهترین بازی‌هایش را ارائه داد و چند برابر در کارهای دفاعی ظاهر شد، و کاماوینگا با گلی تماشایی یادآور نسخه‌ی درخشانش در گذشته شد، باز هم رئال مادرید نتوانست کنترل میانه میدان را به‌دست بگیرد.
تا پیش از اخراج مانو سانچس در دقیقه ۶۹، آلاوس مالکیت توپ را در اختیار داشت. اگر خط میانی رئال، با حضور سه بازیکن دوند‌ه و پرتوان مانند شوامنی، والورده و کاماوینگا نه قادر به خلق موقعیت باشد و نه بتواند مانع بازی‌سازی تیمی شود که برای بقا در لیگ تلاش می‌کند، دیگر سخنی باقی نمی‌ماند جز اینکه باید فاتحه را خواند.
اما این است واقعیت کنونی رئال مادرید. تنها بازیکنی که توانست پس از غیبت در ده بازی، بازگشت قابل‌قبولی داشته باشد، دنی سبایوس بود؛ کسی که توانست کمی روانی و هماهنگی به بازی تیم ببخشد. با توجه به افت طولانی‌مدت رودریگو و وینیسیوس، باور به امکان بازگشت و خلق یک شب جادویی در اروپا، بسیار دشوار است. اگر واقع‌بین باشیم، اوضاع اصلاً امیدوارکننده به‌نظر نمی‌رسد.
کارلوس کارپیو – مارکا
بله با این فرمون نهایت سگ بک یا دیسبک میشه داد
حتی ۱۱ نفر هم توی فشار بودیم الکی میندازیم گردن ۱۰ نفره شدن
هر تیمی یه ذره رومون پرس کنه، توپ لو میره چون تاکتیک تیم اینه بدیم کورتوا تا بده امباپه
به نظرم ممکنه ببازیم یا مساوی کنیم. اگر هم ببریم با یکی دو گل
میشه گفت خذفیم
نه توفن چلوتی هستی توکه گفتی به ترسچلوتی ایمان داریم الان حرف توعوض نکن یاتازه فهمیدی بااین مربی بااین سبک امیدی نمیمونه فقط دعاکن برای بارشیشم آبروی رئال رالکه دارنکنه باتحقیرشدن
بس کنید واقعا! اصلا مربیمون ریده ترین یا بهترین مربی جهان باشه الان فرقی نمیکنه! چون داریم حذف میشیم! بیاین همین یه بازی رو همه مثل ادم طرفدار تیم باشیم! من واقعا فاز اونایی که قبل بازی هی میگن نمیتونیم نمیتونیم رو درک نمیکنم! اقا اوکی، تیم خوب نیست! همه میدونیم! ولی برای برد ارسنال واقعا لازم نیست 90 دقیقه خوب باشیم! من حتی نظرم اگه تیم هم بتونه کامبک بزنه 4 تا گل نمیزنه! احتمالا مثلا 3 تا بزنیم و بعد بره پنالتی! ولی من حرفم اینه که واقعا این بازی رو بیخیال چرت و پرت گفتن شید! اقا مربیمون ریده یا نریده رو بیخیال شید! نمیدونم پرز کصخل هست یا نیست رو بیخیال شید! همین یه بازی بیایید چرت و پرت نگیم و کامت های منفی نزاریم! و مثل یه طرفدار معمولی غیر کارشناس تشویق کنیم!