فرمول کامبک رئال مادرید از نظر سلطان بازگشت‌ها:«باید جسور باشیم و ریسک کنیم»

مرجع خبری رئال مادرید : سانتیانا اسطوره رئال مادرید بخش مهمی از کامبک های بزرگ رئال در اروپا در دهه 1980 میلادی بود. او حالا به بهانه بازی رئال وآرسنال گفتگوی مفصلی با آس داشته است.

—چارلی، باز هم مزاحمتان شدم برای صحبت درباره بازگشت‌های معروف در برنابئو. انگار عبرت نمی‌گیریم!

—خب، آرسنال بازی فوق‌العاده‌ای در لندن انجام داد. عملکرد دکلان رایس شگفت‌انگیز بود. دو گل از روی ضربه ایستگاهی زد، در حالی که تا آن زمان حتی یک‌بار هم چنین گلی نزده بود.

—پس با این نتیجه ۳-۰ بهتر است قید یک معجزه دیگر را بزنیم.

—هرگز. چون داریم درباره رئال مادرید و برنابئو صحبت می‌کنیم. بله، در نیمه دوم بد بازی کردیم، ولی اگر آرسنال توانست چنین کاری انجام دهد، چرا ما نتوانیم؟ با این بازیکنان بزرگ، هیچ‌چیز غیرممکن نیست.

—خب، فرمولش را برایمان توضیح بدهید. شما استاد این کار هستید.

—کلید کار این است که در ۱۵ دقیقه نخست با تمام قدرت حمله کنیم. باید خطر کرد، شجاع بود و با هجومی طوفانی حریف را به شک بیندازیم. اگر در همان ربع اول گل بزنی، می‌توانی آرام شوی و تا پایان نیمه نخست فرصت داری گل دوم را هم بزنی. بی‌آن‌که دیوانه‌وار بازی کنی، چون با ۲-۰، تماشاگران بقیه کار را انجام می‌دهند. اگر موفق شوی، یک نیمه کامل داری برای کشاندن بازی به وقت اضافه. فقط نباید گل خورد. یادم هست در بازگشت‌های قبلی بازیکنانی مثل آلتوبلی یا برِیدی موقعیت‌های خطرناکی داشتند، ولی دروازه‌بان‌مان نجات‌مان داد. وقتی خطر می‌کنی، طبیعی است که حریف هم موقعیت داشته باشد، ولی ما کورتوا را داریم؛ بهترین دروازه‌بان دنیا. برای بازگشت باید شجاع بود.

—اما فوتبال امروز خیلی تاکتیکی‌تر و فیزیکی‌تر از دوران شماست.

—درسته، ولی وقتی دنبال یک برد پرگل هستی، نباید خیلی به تخته تاکتیک بچسبی. باید همه بازیکنان، حتی ستاره‌ها، با تمام وجود دفاع کنند و در خدمت تیم باشند. این نکته هنوز هم برای پیروزی‌های بزرگ ضروریه. من از امباپه، وینیسیوس یا بلینگهام می‌خواهم که در این شب بدرخشند. تیم بیش از هر زمان دیگری به آن‌ها نیاز دارد.

—اما در امارات اصلاً دیده نشدند.

—دقیقاً. بازیکنان بزرگ باید در شب‌های بزرگ ظاهر شوند؛ هم برای افتخار باشگاه و هم برای خودشان. در بازگشت‌های ما، همه با تمام وجود بازی می‌کردند. همین اتحاد بود که معجزه می‌آفرید.

—آرسنال تیم بسیار خوبی دارد. واقعاً جو برنابئو می‌تواند آن‌ها را تحت‌تأثیر قرار دهد یا این موضوع اغراق است؟

—نه اصلاً. بارها در برنابئو دیده‌ایم که این فضا واقعی است. وقتی تیم جان می‌کَند، هواداران کاری می‌کنند که حریف عصبی شود. در زمان شروع حملات و شور سکوها، خیلی از تیم‌ها دچار تزلزل می‌شوند. اگر تیم گل اول را بزند، استادیوم منفجر می‌شود و بقیه‌اش دست بچه‌هاست. باید از این جو الهام بگیرند و بی‌هراس بازی کنند.

—واقعاً یک بازیکن حرفه‌ای می‌تواند از جو ورزشگاه بترسد؟

—جو برنابئو چیزی دارد که توضیح‌دادنش سخت است؛ به بازیکنان ما انگیزه می‌دهد و حریف را می‌ترساند. همان چیزی که والدانو گفت: “ترس صحنه.” کسی می‌تواند توضیح دهد چه شد که سیتی سه سال پیش یا PSG با مسی، نیمار و امباپه نابود شدند؟ این‌ها در برنابئو اتفاق می‌افتد و همه‌ی حریفان این را می‌دانند. آرسنال فقط یک بار به اینجا آمده و تجربه چنین بازی‌هایی را ندارد. ممکن است دچار شوک شوند.

—و اگر بازی به وقت اضافه کشیده شود؟

—قطعاً آن وقت کار را تمام می‌کنیم. سخت‌ترین بخش، رسیدن به وقت اضافه است. اما اگر موفق شویم، تیم و هواداران ما را به نیمه‌نهایی می‌برند. مهم این است که همه باور داشته باشند، در زمین و در سکوها.

—شما در ۲۳ سالگی مقابل دربی کانتی هم یک گل فوق‌العاده در وقت اضافه زدید.

—باورم نمی‌شد! ولی با حضور ۱۰۰ هزار هوادار، احساس می‌کردی هر کاری ممکن است. آن، نخستین شب جادویی بزرگ برنابئو بود.

—بعدش هم گل قهرمانانه به دورتموند در آخرین دقیقه و دبل‌های درخشان مقابل اینتر… شما کابوس اروپا بودید.

—(با خنده) فراموش نکنید که کنار من ستاره‌هایی مثل پیری، آمانسیو، و بعدها کاماچو، خوانیتو، گالیگو و بچه‌های نسل «کوئینتا دل بوتری» بودند. روحیه تیمی فوق‌العاده‌ای داشتیم. از همان بازی رفت می‌دانستیم باید جبران کنیم. با باور به زمین می‌رفتیم و برنابئو کار را تمام می‌کرد. خاطراتی فراموش‌نشدنی‌اند.

—اما بازیکنان امروزی انگار چنین روحیه‌ای ندارند.

—این‌طور نیست. من خیلی خوشحال شدم از حرف‌هایی که بعد از شکست ۳-۰ زدند و پیامی که پس از برد در ویتوریا به هواداران دادند. این نسل می‌تواند، چون باور دارد.

—حیف که امشب سانتیانا در زمین نیست.

—چه آرزویی بالاتر از بازی در چنین شبی مقابل آرسنال؟ این بازی‌ها دلیل عشق ما به فوتبال‌اند. دلم می‌خواست که باشم (با خنده).

—پس یعنی… برمی‌گردیم؟

—ممکنه. قطعاً. همان‌طور که بوسکوف بزرگ گفت: «فوتبال، فوتبال است.» ما رئال مادریدیم، و این‌جا… سانتیاگو برنابئو است.