«آرسنال در دو شب، شرایط فاجعه بار رئال مادرید را عریان کرد»

مرجع خبری رئال مادرید : تمام شاخص‌های عملکرد رئال مادرید در بازی برگشت مقابل آرسنال، به شکلی آشکار شکستی فاجعه‌بار را نشان دادند؛ دیداری که در آن، برتری تیم انگلیسی در مجموع دو بازی به‌وضوح تأیید شد. نه تنها رئال نتوانست بازگشتی خلق کند، بلکه حتی به آن هم نزدیک نشد. حتی برای بازگشت‌های معروف، نیاز به یک طرح و برنامه مشخص است. تنها هواداران به شکل سنتی نقش خود را ایفا کردند و کارشان را انجام دادند؛ اما تیم چنین نکرد.

مادرید بد بازی کرد و بدتر باخت. رودیگر، که تنها بازیکن عصبی زمین نبود، رفتارهای خارج از کنترل خود را تشدید کرد و با سبک رفتاری شبیه به یک اوباش خیابانی به ضرر تیمش عمل کرد. آنچه رئال مادرید کمتر از همه نیاز داشت، یک بازی پراکنده، بی‌ریتم و پر از خطا و اعتراض بود. برای چنین صحنه‌هایی، خود VAR کافی است؛ ابزاری که دوباره یکی از خرابکاری‌های همیشگی‌اش را انجام داد.

پنج دقیقه طول کشید تا VAR صحنه کشیده شدن پیراهن امباپه توسط دکلان رایس را بررسی کند، در حالی که بازی در یکی از لحظات کلیدی خود قرار داشت: ضربه پنالتی از دست‌رفته ساکا، اوج فشار روانی، آغاز بازی و نیاز فوری به اتفاقات پیاپی. VAR وارد شد و همه چیز را متوقف کرد؛ پنج دقیقه ضد اوج و کشنده.

برخلاف سایر تیم‌های عالی که در برنابئو دچار لغزش شده‌اند، آرسنال برد بازی رفت را تأیید کرد. آرتتا این تیم را در یکی از بدترین دوران‌هایش احیا کرد و طی سه فصل اخیر آن را به سطح اول فوتبال انگلیس رسانده است. اکنون نیز با قدرت در اروپا پیش می‌رود. آرسنال منظم، هوشمندانه و با اقتدار بازی کرد. نه جو برنابئو تأثیرش گذاشت، نه طرحی از رئال مادرید وجود داشت که بخواهد به آن واکنش نشان دهد.

هرچند سالیا با اشتباهی ابتدایی در گل وینیسیوس مقصر بود —بازیکنی که هر بازی یک اشتباه بزرگ دارد—، اما آرسنال تیمی نیست که به‌راحتی فریب بخورد.

رایا، دروازه‌بان اسپانیایی آرسنال که هرگز در فوتبال داخلی اسپانیا بازی نکرده، بازی را بدون هیچ واکنش مهمی به پایان رساند. آنچلوتی سه مهاجم و بلینگهام، که روحیه‌ای تهاجمی دارد، را به میدان فرستاد. اما آرسنال میانه زمین را با توماس، اودگارد، لوئیس-سکلی (که نامش مدافع است ولی در واقع یک هافبک فوق‌العاده است)، مرتینو، ساکا و مارتینلی که همگی در دفاع تلاش می‌کردند، تصاحب کرد؛ در حالی که مهاجمان مادرید چنین تلاشی نکردند.

در دیداری که نیازمند فداکاری کامل از سوی رئال بود، آرسنال هشت کیلومتر بیشتر دوید. در لندن نیز همین اتفاق افتاد: ۱۴ کیلومتر بیشتر از تیم مادریدی. از ۱۵ بازی رئال در این فصل لیگ قهرمانان، در ۱۴ بازی حریفان بیشتر دویده‌اند. این آمارها نشان می‌دهند که رئال در یک سیستم طبقاتی گیر کرده: کارگران و ملکه‌ها.

نکته‌ دیگری نیز هست: در رقابت‌های داخلی و اروپایی برابر هم‌سطح‌های خود — دو بار با بارسا، لیورپول و آرسنال — رئال مادرید هر چهار بازی را باخته است؛ ۱۵ گل خورده و تنها ۲ گل زده است.

مقابل آرسنال، رئال تمام ضعف‌هایی را که در این فصل داشته به نمایش گذاشت. آنچلوتی هرگز نتوانسته تاکتیکی مؤثر پیاده کند. با وجود آنکه تیم پر از ستاره است، نمی‌توان حتی یک بازی کامل و خوب را به یاد آورد. امباپه، با وجود توانایی‌هایش، در هیچ‌کدام از بازی‌های بزرگ فصل (به‌جز برابر منچسترسیتی) تأثیرگذار نبود.

انتقادات به سمت آنچلوتی روانه شده‌اند و احتمالاً باید بزودی از باشگاه جدا شود، اما مسئولیت شکست تنها بر گردن او نیست. بازیکنانی که نتوانسته‌اند در سطح مورد انتظار ظاهر شوند و برنامه‌ریزی ضعیف باشگاه، که به جای حفظ ساختار خلاقانه، به خرید بازیکنان فیزیکی فرانسوی روی آورد نیز مسئول‌اند. دوران سه‌گانه مودریچ-کروس-خامس، که زمانی از سطح مدیریت باشگاه مطالبه می‌شد، اکنون تنها خاطره‌ای دوردست است.

سانتیاگو سگورولا – آس