«خاکوبو دل رئالی ها را شاد کرد»

مرجع خبری رئال مادرید : چه می‌شد اگر اندریک در دقیقه سوم بازی گل اول را به ثمر می‌رساند؟ شاید هشت دقیقه بعد آن گل اول مایورکا رقم نمی‌خورد—گلی که باز هم نتیجه اشتباه دفاعی بود، این‌بار از سوی سبایوس که توپ را در لب محوطه جریمه بد دفع کرد. پس از آن، بلینگام به آسنسیو اعتراض کرد که چرا به والیِنت نزدیک نشده بود. والیِنت، اتفاقاً، می‌توانست چهره تعیین‌کننده مایورکا باشد: نزدیک به یک ساعت نتیجه ۰-۱ را حفظ کرد و در دقیقه ۸۵ مانع از گل دوم امباپه شد. به‌هرحال، هیچ‌گاه نخواهیم دانست که اگر گل زودهنگام اندریک به ثمر می‌رسید، بازی چه روندی می‌گرفت. اما بی‌شک، آن وقت مادرید این‌قدر رنج نمی‌کشید. در هر صورت، همه این‌ها ختم شد به درخشش بیشتر خاکوبو رامون؛ کسی که این گل و این بازی را هرگز فراموش نخواهد کرد.

از طرفی، تساوی ۱-۱ عادلانه بود، اما شکست ۰-۱ هرگز. رئال مادرید شایسته بیشتر از این‌ها بود. خوب بازی کرد و هجومی ظاهر شد؛ به‌گونه‌ای که غیبت وینیسیوس و رودریگو اصلاً به چشم نیامد—هرچند اندریک هم در این آزمون موفق نبود. او پس از از دست دادن موقعیت عالی گل که با پاس درخشان آردا گولر برایش فراهم شده بود، دچار نوعی افسردگی شدید به نظر می‌رسید. بعد از آن، گولر پاس فوق‌العاده دیگری به امباپه داد که در ضدحمله، بلینگام از آن بهره‌ای نبرد—یا بهتر بگوییم، لئو رومانو با واکنشی تماشایی آن را خنثی کرد. بله، دروازه‌بان مایورکا قهرمان شب بود، نه با یک یا دو، بلکه با چهار مهار حیاتی.

در خط دفاع، عملکرد رئال با وجود استفاده از دو مدافع از تیم پایه، قابل قبول بود. غیبت آسنسیو که آسیب‌دیده بود، حس می‌شد. خاکوبو رامون هم که دفع ناقصش می‌توانست منجر به گل دوم مایورکا شود—اگر واکنش درخشان کورتوا نبود—در دقیقه ۹۵ با آن گل سرنوشت‌ساز جبران کرد.

خوزه ویسنته هرنائز – مارکا