وایخو:«راموس بهترین مدافعی‌است که کنارش بودم؛ برای خواندن کامنت‌ها وقت نمی‌گذارم!»

مرجع خبری رئال مادرید : خسوس وایخو بازیکن اسبق رئال مادرید مصاحبه مفصلی با آس داشت.

سوال ـ در مادرید چه اتفاقی برای شما افتاد؟

جواب ـ وقتی مدت زیادی در یک تیم حضور داشته باشی اما زیاد بازی نکنی، دیگر آن حس روزمرگی و ارتباط همیشگی را تجربه نمی‌کنی. من همیشه تلاش می‌کردم تا بخشی از تیم باقی بمانم و این هدف اصلی من بود: اینکه احساس کنم حال خوبی دارم و می‌توانم سهم کوچکی در موفقیت پروژه داشته باشم. این فقط با بازی کردن و حضور در میدان نیست، بلکه با این حس به‌وجود می‌آید که تو هم چیزی اضافه می‌کنی تا اوضاع تیم بهتر شود.

س ـ بسیاری معتقدند آمدن به آلباسته یک عقب‌گرد در دوران ورزشی شماست. به آن‌ها چه پاسخی می‌دهید؟

ج ـ کاملاً درکشان می‌کنم. اما انتخاب یک تیم به عوامل زیادی بستگی دارد: شرایط ورزشی، مسائل اقتصادی، کیفیت زندگی و بسیاری موارد دیگر. وقتی همه این جوانب را کنار هم گذاشتم، آلباسته برای من بهترین گزینه بود؛ انتخابی که بیشترین انگیزه و اشتیاق را در من ایجاد کرد.

س ـ چه چیزی زیباتر یا سخت‌تر است؟ مبارزه برای قهرمانی با رئال مادرید یا جنگیدن برای صعود اکنون؟

ج ـ داخل زمین، احساسات بسیار شبیه‌اند. برای مثال، در بازی نخست برابر آلمریا (۴-۴) آن‌قدر در جریان مسابقه غرق شده بودم که همان هیجانی را حس می‌کردم که زمانی در رئال مادرید داشتم. البته بیرون از زمین، شرایط رئال مادرید تفاوت‌های بسیار زیادی دارد. اما مربی ما همیشه می‌گوید رقابت یکسان است، چه در دسته اول باشد، چه در دسته دوم یا حتی در یک بازی محلی با دوستان در محله.

س ـ همیشه نام شما با عنوان «بازیکن سابق رئال مادرید» همراه خواهد بود. آیا این را در زمین هم احساس می‌کنید؟

ج ـ بله، شاید در هفته‌های نخست چنین چیزی را حس کردم چون از آنجا آمده بودم. اما حالا احساس می‌کنم که یکی از اعضای کامل تیم هستم و هماهنگی زیادی با هم‌تیمی‌هایم دارم.

س ـ برخی می‌گویند شما در رئال مادرید با حقوق خوب تنها به نوعی آسایش رسیده بودید. این درست است یا خیر؟

ج ـ من به‌خوبی می‌دانستم که بازی‌کردن در رئال مادرید برایم دشوار است، اما همیشه با این امید زندگی می‌کردم که با انضباط، جدیت، انرژی مثبت و بدون هیچ‌گونه ناراحتی یا نارضایتی بتوانم شانس حضور پیدا کنم. همیشه واقعیت را می‌دیدم که بازی‌کردن در رئال کار ساده‌ای نیست. اما فکر می‌کردم ممکن است به دلیل مصدومیت یا شرایط دیگر فرصتی نصیبم شود. و وقتی آن فرصت پیش آمد، توانستم تمرکز و آمادگی لازم را داشته باشم، چون همیشه در تمرینات تمام توانم را می‌گذاشتم.

همچنین دوران قرضی هم داشته‌ام \[ولوز، گرانادا و…]. می‌توانستم در ترکیب اصلی رئال بمانم، اما انتخاب کردم که بیرون بروم. به‌نظر من اگر آن میل و اشتیاق رقابت روزانه را نداشتم، اصلاً نمی‌توانستم در چنین باشگاهی دوام بیاورم. اگر قرار بود فقط برای گذران وقت در فوتبال باشم، احتمالاً امروز مقصد دیگری غیر از آلباسته انتخاب می‌کردم. من اینجا با اشتیاق بسیار زیادی آمده‌ام، چون حتی در رئال هم هیچ‌وقت ارتباطم با فوتبال قطع نشد.

س ـ چطور خودتان را برای تمرینات روزانه، در حالی که کمتر فرصت بازی داشتید، انگیزه می‌دادید؟

ج ـ از جانب من هیچ‌وقت کم‌کاری وجود نداشت. درست است که بازی کردن بسیار دشوار بود، اما غیرممکن نبود. اگر به هر دلیلی مربی تصمیم می‌گرفت مرا در ترکیب قرار دهد، باید آماده می‌بودم. نمی‌توانستم اجازه بدهم غافلگیر شوم، چنین چیزی برای من پذیرفته نبود. بنابراین باید همیشه در بهترین شرایط قرار می‌داشتم. از این موضوع واقعاً احساس غرور می‌کنم، چون در آن سال‌ها نهایت تلاش و فداکاری‌ام را انجام دادم.

س ـ از نظر انسانی، چه کسانی در رئال مادرید با شما رفتار بهتری داشتند؟

ج ـ کارواخال، ناچو و لوکاس وازکس. با آن‌ها زمان زیادی را گذراندم و کمک زیادی به من کردند. آن‌ها هم دوره‌هایی داشتند که کم بازی می‌کردند یا مصدوم بودند… به‌ویژه خاطره اخیر «کاروا». دنی حتی وقتی مصدوم بود، الگوی بزرگی به شمار می‌آمد. او همیشه جزئیات و رفتارهایی از یک هم‌تیمی عالی داشت. هنوز هم با آن‌ها در ارتباط هستم.

س ـ آیا با فلورنتینو پرز، رئیس باشگاه، رابطه‌ای داشتید؟

ج ـ رابطه‌ای صمیمانه و محترمانه وجود داشت. او خیلی وقت‌ها پس از مسابقات به رختکن می‌آمد و بابت تلاش‌هایمان از ما تشکر می‌کرد. فراتر از آن، زیاد با او روبه‌رو نمی‌شدم که طبیعی است. او همیشه نقش رئیس باشگاه را حفظ می‌کرد. در فاصله‌های نزدیک، فردی مهربان اما محتاط بود و همیشه با ما بسیار مؤدبانه رفتار می‌کرد.

س ـ فکر می‌کنید هواداران رئال شما را چگونه به یاد خواهند آورد؟

ج ـ شاید به‌عنوان بازیکنی خاص، اما با محبت و علاقه. کسانی که مرا از نزدیک می‌شناختند، می‌دانند که همیشه رفتار خوبی داشته‌ام، همیشه در خدمت تیم بوده‌ام و سعی کرده‌ام در هر نقشی که به من سپرده شد، بهترین عملکردم را ارائه کنم.

س ـ هواداران رئال به‌ویژه لحظات پایانی شما در آن بازگشت تاریخی برابر سیتی در لیگ قهرمانان را به خاطر دارند.

ج ـ بله، آن تصویر را دارم. من با تمرکز کامل وارد زمین شدم و آن ده دقیقه بسیار پرتنش بود. اما در ذهنم آن را یک نمایش فوق‌العاده نمی‌دانم. برای من فقط چند دقیقه بازی بود. فکر می‌کنم بازی‌های بهتری برای رئال انجام داده‌ام تا آن شب برابر سیتی.

س ـ کارنامه شما شامل یک قهرمانی لالیگا، یک کوپا دل‌ری، دو لیگ قهرمانان و چندین جام دیگر است. آیا با وجود کم‌بودن دقایق بازی، آن‌ها را متعلق به خود می‌دانید؟

ج ـ بله، صددرصد. وقتی به هر جام نگاه می‌کنم، فوراً به یاد سختی‌ها و تلاش‌هایی می‌افتم که در تمرینات پشت سر گذاشتم تا بتوانم در سطح هم‌تیمی‌هایم بمانم. بازی مقابل بازیکنانی مثل رودریگو، وینیسیوس، بنزما یا امباپه نیازمند بالاترین سطح آمادگی است. پس موضوع فقط حضور در تیم و نشستن روی نیمکت نبود، بلکه تلاش و کار بسیار پشت آن بود. به همین دلیل، آن لحظات را با علاقه و افتخار به خاطر می‌سپارم.

س ـ در تمرینات، چه کسی بیشتر شما را شگفت‌زده می‌کرد؟

ج ـ رودریگو. به‌ویژه در تمرین‌هایی که در فضای کوچک برگزار می‌شد. او بسیار باهوش و فنی است. در فضاهای محدود، بااستعدادترین بازیکن بود.

س ـ بهترین مدافعی که کنار او بازی کرده‌اید چه کسی بوده است؟

ج ـ قطعاً سرخیو راموس. او کامل‌ترین مدافعی است که دیده‌ام. در بازی‌های هوایی موهبتی خاص داشت و علاوه بر آن همیشه جای‌گیری عالی، شجاعت و شخصیت بزرگی داشت. او کمک زیادی به من کرد. به‌خاطر شماره پیراهن‌هایمان، در رختکن کنار او می‌نشستم. مثل من، او هم جزو آخرین نفراتی بود که محل تمرین را ترک می‌کرد. ساعت‌ها را با هم می‌گذراندیم؛ بعد از کار با فیزیوتراپیست، با هم به سالن غذاخوری اقامتگاه می‌رفتیم. واقعاً یک ستاره تمام‌عیار بود.

س ـ درباره وینیسیوس و امباپه چه نظری دارید؟

ج ـ وینیسیوس بازیکنی بسیار انفجاری است. همیشه به سمت حریفان می‌رود و این ویژگی او را متمایز می‌کند. او به آن آدرنالین نیاز دارد. درباره امباپه هم باید بگویم از همان ابتدا مرا شگفت‌زده کرد؛ به‌ویژه به‌خاطر اینکه از روز اول اسپانیایی را خیلی خوب صحبت می‌کرد. در زمین هم سرعت خارق‌العاده‌ای دارد.

س ـ و فده والورده، کاپیتان آینده رئال؟

ج ـ شاید بیرون از زمین پسری خجالتی و کم‌حرف باشد، اما درون زمین شخصیت رقابتی بسیار بزرگی دارد؛ چه در تمرین و چه در مسابقه. او هیچ چیز را از دست نمی‌دهد، حتی یک اردو با تیم ملی‌اش را هم نمی‌خواهد از دست بدهد. همیشه سفر می‌کند، تمرین می‌کند و متعهد است. فوتبال برایش یک عشق واقعی است. به‌نظر من او یک کاپیتان عالی برای باشگاه خواهد بود.

س ـ شما گفته‌اید شبکه‌های اجتماعی باعث غیرانسانی شدن فوتبال شده‌اند. منظورتان چیست؟

ج ـ من در رختکن‌هایی حضور داشته‌ام که حتی موبایل‌ها را به اتاق فیزیوتراپی هم می‌آوردند. به‌نظر من باید خیلی مراقب بود. من برای خودم یک عادت دارم: به محض ورود به تمرین، موبایلم را در کمد می‌گذارم و تمام تمرکزم را روی روز تیم می‌گذارم. باور دارم چیزی مهم‌تر از تیمم در تلفن همراهم وجود ندارد. بقیه روز، وقت کافی برای تلفن هست. ما آن‌قدرها هم ساعت طولانی کار نمی‌کنیم که همه روز را به موبایل بچسبیم.

س ـ شما خودتان قربانی «میم‌ها» و انتقادهای شبکه‌های اجتماعی بوده‌اید. این موضوع چه تأثیری روی شما داشت؟

ج ـ من از شبکه‌های اجتماعی فقط برای رساندن پیام خودم استفاده می‌کنم، نه بیشتر. به‌نظرم وظیفه داریم اطلاعاتی هم به هواداران بدهیم تا در جریان روزمره ما باشند. این بخش را دوست دارم. اما در خواندن نظرات زیاد وقت نمی‌گذارم، چون به هیچ‌جا نمی‌رسد و فقط اتلاف وقت است. ارزش افزوده‌ای ندارد.

س ـ و در پایان، آیا دوست دارید روزی به برنابئو برگردید و در یک مراسم کوچک با هواداران خداحافظی کنید؟

ج ـ فکر می‌کنم مراسم‌های خداحافظی برای بازیکنانی است که دوران ویژه‌ای را در تاریخ باشگاه رقم زده‌اند و بسیار شناخته‌شده‌اند. من خودم را در آن سطح نمی‌دانم. برای من همین کافی است که روزی دوباره به‌عنوان بازیکن مهمان به برنابئو بازگردم. و چه بسا رویایم این است که با آلباسته در دسته اول به آنجا بیایم. در نهایت، همین برایم بس است که هواداران مرا با محبت و احترام به یاد بیاورند.