مک منمن:«الکساندر آرنولد به زودی سازگار خواهد شد؛ ژابی به دنبال تعادل است»

مرجع خبری رئال  مادرید: استیو مک منمن بازیکن انگلیسی اسبق رئال مادرید مصاحبه مفصلی با آس داشت.

نظر شما درباره قرعه‌کشی لیگ قهرمانان برای رئال مادرید چیست؟

فکر می‌کنم وقتی تیم‌ها را مرور می‌کنید، می‌توان همین حرف را درباره اکثرشان زد. تیم‌های انگلیسی، رئال مادرید… قرعه‌ای سخت در بعضی جنبه‌ها دارند، اما بازی‌هایی هم هست که باید ببرند. دیدار برابر یوونتوس در خانه، موناکو در خانه، حتی المپیاکوس. تنها بازی ناخوشایند، سفر به آلماتی است. با کمال احترام، هیچ‌کس دوست ندارد درست قبل از یک بازی لیگ چنین مسافت طولانی را طی کند. اما در کل، این‌ها بازی‌هایی هستند که باید پیروز شوند. روی کاغذ، سیتی و لیورپول بسیار دشوار به نظر می‌رسند، البته، اما هدف همین فرمت جدید هم همین است: یکی دو بازی سخت، یکی دو بازی آسان‌تر و چند بازی که می‌توانند در هر جهتی پیش بروند. برای بیشتر تیم‌ها همین شرایط وجود دارد. من شخصاً این فرمت را سال گذشته پسندیدم و مشتاقم ببینم امسال چطور پیش می‌رود.

سال گذشته رئال مادرید به فینال نرسید.

امسال فرصت بزرگی دارند. همه می‌دانند که سال گذشته چه کمبودهایی وجود داشت: مشکلات زیاد مصدومیت، کارواخال، میلیتائو، آلابا و دیگران. طبیعی بود که دفاع‌شان آسیب‌پذیر شود و چرا تا حدی در عقب زمین مشکل داشتند. امسال این مشکلات برطرف شده است: بازیکنان باتجربه بازگشته‌اند و عمق بیشتری هم اضافه کرده‌اند… ترنت، هویسن و کارراس را جذب کرده‌اند و دوباره باید تیمی بسیار قدرتمند باشند. یک تیم از عالی بودن در یک فصل به‌خاطر آن همه مصدومیت سقوط نمی‌کند و دوباره به همان وضعیت برنمی‌گردد. حالا بازیکنان برگشته‌اند، تیم ترکیبی عمیق و با تجربه دارد. من چند بار امسال بازی‌شان را دیده‌ام. آن‌ها آماده و سرحال به نظر می‌رسند.

تغییری مانند آنچه ترنت تجربه کرده چه اهمیتی دارد؟

فکر می‌کنم تفاوت بین این باشگاه‌ها چندان بزرگ نیست. لیورپول باشگاهی عظیم با تاریخی درخشان است و رئال مادرید نیز همین‌طور. هر دو، وقتی واردشان می‌شوید، فضایی خانوادگی دارند. اگر فردا دوباره به آنجا برگردم، هنوز بعضی از کارمندان همان‌هایی هستند که 25 سال پیش من اینجا بازی می‌کردم. از بیرون شاید به نظر برسد رئال مادرید بی‌رحم است، اما درون باشگاه فضایی خانوادگی حاکم است. تغییر واقعی برای ترنت، شهر، فرهنگ، زبان و سبک زندگی خواهد بود. اما او این شرایط را دوست دارد. از نظر فوتبالی، تطبیق بزرگی لازم نخواهد داشت، چون خیلی‌ها انگلیسی صحبت می‌کنند و این به او کمک خواهد کرد تا سریع جا بیفتد. در نهایت، او بر اساس عملکردش در زمین قضاوت می‌شود و ترنت بازیکن فوق‌العاده‌ای است، بنابراین فکر نمی‌کنم مشکلی داشته باشد.

آیا به ترنت نصیحتی کرده‌اید؟

من نسبت به بازیکنان خارجی که به لیگ برتر انگلیس می‌آیند کمی محتاط هستم؛ حتی اگر زبان بلد باشند، برای ادغام شدن نیاز به زمان دارند، و کسی نمی‌داند زندگی خانوادگی‌شان چگونه است، مثلاً اگر فرزند دارند و باید او را به مدرسه ببرند یا نه. تنها چیزی که به او می‌گویم این است: خیلی زود مستقر شو. جایی برای زندگی پیدا کن؛ آخرین چیزی که می‌خواهی این است که ماه‌ها در هتل بمانی و با چمدان زندگی کنی. او به یک خانه واقعی نیاز دارد، یک پایگاه، جایی که خوب بخوابد و روی تمرین تمرکز کند. بودن در هتل برای چندین ماه، با چمدان‌های باز در همه جا، اصلاً خوب نیست. بنابراین هرچه زودتر مستقر شود و خود را وفق دهد بهتر است. او دوستانی مثل جود از تیم ملی انگلیس دارد، و ژابی نیز سابقه‌ای در لیورپول دارد، پس ترنت می‌داند که می‌تواند با او صحبت کند. چند بازیکن دیگر هم هستند که انگلیسی صحبت می‌کنند، بنابراین سازگاری برایش باید خیلی راحت‌تر باشد.

چگونه باید با انتقاد رسانه‌ها برخورد کرد؟ آیا در انگلستان هم به همین شدت است؟

این مسئله سخت است، درست است؟ در انگلستان روزنامه‌های زیادی داریم، اما نه ورزشی. در عوض، اینجا ده صفحه‌ی اول روزنامه‌های ورزشی درباره صبحانه بازیکنان، یا اینکه خودروی جدید خریده‌اند، یا مدل مویشان عوض شده، نوشته می‌شود… همه چیز را دقیق بررسی می‌کنند: چطور بازی کرده، چطور تمرین کرده، قبلش چه کرده است، چون هر روز باید صفحات را پر کنند، حتی زمانی که مسابقه‌ای در کار نیست. خیلی شدید است، اما همین است که هست. حالا با شبکه‌های اجتماعی، همه چیز از کنترل خارج شده است، درست است؟ همه درباره همه‌چیز نظر می‌دهند. مهم‌ترین مسئله موفقیت است. سال گذشته رئال مادرید دوم شد. دو فینال را از دست داد، و انتقادها وحشتناک بود. اینجا همیشه همین است: یا پیروز می‌شوی یا شکست می‌خوری، و همیشه پای یکی از دو تیم در میان است. فشار در هر فصل وجود دارد و بخشی از ذات این حرفه است. این مسئله برای گرت هم پیش آمد، اما بعد از شش یا هفت سال، زمانی که مصدومیت‌ها و بازی‌های ملی با ولز رویش اثر گذاشت. پنج سال نخستش باشکوه بود. اما به نظر من بازیکن باید بتواند با این شرایط کنار بیاید. نمی‌توان همه بازی‌ها را برد. طبیعی است که انتظار کمی انتقاد را داشته باشی، اما تا زمانی که سخت کار کنی و تلاش کنی، همین مهم است.

آیا در رختکن رئال مادرید، پیش از یک شب بزرگ در لیگ قهرمانان، می‌توان ترس را احساس کرد؟

قطعاً. و فکر می‌کنم طبیعی است که چنین حسی داشته باشی. سال گذشته مادرید به مصاف لیورپول رفت و شکست خورد. امسال نیز بازی مشابهی دارند. پس طبیعی است که ترس، استرس، دلهره و هیجان وجود داشته باشد. ماجرا همین است. لیورپول باید به استانبول برود؛ مادرید باید به آلماتی سفر کند، که شش یا هفت ساعت پرواز است. اما وقتی در رختکن اطراف خود را نگاه می‌کنی، باید آرامش پیدا کنی. به دنی کارواخال نگاه می کنی که شش بار قهرمان اروپا شده است. به دیگر هم‌تیمی‌ها نگاه می کنی که چندین بار لیگ قهرمانان را برده‌اند و می‌فهمی چرا. سپس بازیکنانی مثل امباپه را می‌بینی که هنوز قهرمان نشده اما عطش زیادی دارد؛ بازیکنانی فوق‌العاده که همین آرامش را منتقل می‌کنند. اگر در تیمی کوچک باشی، ممکن است فکر کنی: «باز هم می‌بازیم؟» اما وقتی پیراهن رئال مادرید را می‌پوشی، کافی است به اطراف نگاه کنی، و این همان چیزی است که اهمیت دارد. علاوه بر این، اگر ترس، استرس و آن پیچش در معده را حس نکنی، در واقع فوتبالیست واقعی نیستی. همین احساسات است که همه‌چیز را بزرگ و خاص می‌کند.

آیا فکر می‌کنید این ترکیب می‌تواند تعادل تاکتیکی لازم برای بردن بزرگ‌ترین بازی‌ها را پیدا کند؟

حتی بارسلونا، با وجود درخشش اخیرش، نمی‌تواند همیشه همان سبک را اجرا کند و انتظار داشته باشد قهرمان لیگ قهرمانان شود. کمی ثبات لازم است، و امیدوارم هر دو تیم به آن برسند، چون تماشای‌شان فوق‌العاده است. اما بازی بارسلونا و اینتر بازی به‌قدری پرآشوب بود که آدم فکر می‌کرد: «خدایا، نمی‌توانند به همین شکل ادامه دهند.» بازی عالی بود، اما دیوانه‌وار. فکر می‌کنم هر دو تیم دنبال پیدا کردن تعادل بین سرگرم‌کننده بودن، گل زدن و هیجان دادن هستند و در عین حال باید دروازه خود را هم بسته نگه دارند، چون همیشه نمی‌توان ۲ یا ۳ یا ۴ بر صفر برد. این منطقی نیست. همیشه رقیبی خواهد آمد که برابرشان بایستد و پیروز شود. اینجاست که نقش ژابی آلونسو پررنگ می‌شود، برای یافتن همان تعادل. تا اینجا سه بازی برابر اوساسونا، اوویدو و مایورکا برگزار شده و فقط یک گل خورده‌اند. پس باید دید در آینده چه اتفاقی خواهد افتاد.