مرجع خبری رئال مادرید : جنون محض. شاید هیچ واژه‌ای بهتر از این نتواند استقبال از رئال مادرید در آلماتی را توصیف کند. پس از پروازی هفت‌ساعته و ساعت‌ها فکر و دغدغه بعد از دربی، کاروان سفیدپوشان ساعت ۱۳:۵۰ به وقت اسپانیا حرکت کرد و درست در نیمه‌شب به وقت قزاقستان به مقصد رسید. در حوالی ساعت ۱:۲۰ بامداد، (کل پرواز 8.5 ساعت با توجه به اختلاف زمانی مادرید و آلماتی طول کشید) تیم خود را در میان جشن و هیاهویی بزرگ یافت: بیش از ۳۰۰ هوادار با شور و هیجان از آن‌ها استقبال کردند؛ هوادارانی که البته تیم غیرت را نیز با همان انرژی تشویق می‌کردند.
در میان جمعیت، پیراهن‌هایی از امباپه، وینیسیوس و فده والورده –که یکی از محبوب‌ترین‌ها بود– دیده می‌شد. حتی پیراهن کریستیانو رونالدو همچنان حضوری پررنگ داشت، چراکه او در این سرزمین همچنان در حکم یک اسطوره است. پلاکاردهایی متنوع نیز به چشم می‌خورد، از جمله یکی با تصویر رائول آسنسیو که “بت” یک دختر جوان و پرهیجان بود؛ او با اشک در چشمانش گفت: «ای کاش می‌توانستم او را از نزدیک ببینم». اما اتوبوس سفیدپوشان میان ازدحام راه خود را گشود و وارد هتل شد. بازیکنان رئال مادرید خوب می‌دانند که سه‌شنبه چه فضایی در انتظارشان خواهد بود. همان‌طور که یکی از هواداران نوجوان با پیراهن شماره ۱۰ مودریچ فریاد زد: «این تاریخی است!»
شهری آماده نبرد و جشن
آلماتی فراتر از یک استقبال، خود را آماده نبرد و جشن کرده است. از روز یکشنبه، آماده‌سازی‌ها به اوج رسید و فضای شهر رنگی متفاوت گرفت. در ورودی‌های ورزشگاه مرکزی غیرت ، کارگرانی بی‌وقفه مشغول کار بودند. یکی از آن‌ها در حالی که سرش را بالا نمی‌آورد، گفت: «باید برای رئال مادرید آماده شویم». برنامه‌ها از مدت‌ها قبل آغاز شده بود: مسابقه آخر هفته تیم اورازبختین به تعویق افتاد تا مادریدی‌ها فرصت استراحت ۷۲ ساعته داشته باشند، در حالی که تیم میزبان ۹ روز برای آمادگی در اختیار داشت. سپس نوبت به تزئین شهر و ورزشگاه رسید.
نه تنها ورودی‌ها، بلکه نمای بیرونی و فضای داخلی ورزشگاه مرکزی نیز دستخوش تغییر شد. دیوارهای داخلی توسط گرافیتی‌کاران با رنگ‌های زرد و سیاه –رنگ‌های سنتی باشگاه– پوشیده شد و در گوشه‌هایی نیز رنگ سبز به نشانه امید دیده می‌شد. «برای رئال مادرید» عبارتی بود که آنان در برابر دوربین‌ها تکرار می‌کردند. ناگهان، صدای آهنگ «Waka Waka» شکیرا اما با سبک و ساز قزاقی در فضا پیچید و کار را متوقف کرد.
تمرین برای جشن سه‌شنبه
در مقابل ورزشگاه، دو دختر و یک پسر در حال تمرین همین ترانه بودند؛ ترانه‌ای که در سال 2010 جهان را به رقص واداشت. این تمرین برای «فنزون» سه‌شنبه بود که به سرعت شکل می‌گرفت: غرفه‌هایی با نوشیدنی‌های محلی مانند «دربس» و «ایربیس»، بازیهای کوچک و شور و هیجان هواداری. حتی فروشگاه رسمی غیرت –که معمولاً روزهای یکشنبه تعطیل است– باز بود. در آنجا، جوانی با شالی مخصوص بازی، پیراهن بارسلونا به تن داشت. او گفت: «من عاشق پدری هستم، اما از روسیه آمده‌ام تا فده والورده را ببینم!»
آلماتی خود را به بهترین شکل برای رئال مادرید آماده کرده است. شهری پر از رنگ، موسیقی، شور و حتی حضور یک «دشمن نفوذی» با پیراهن بارسلونا، اما همه و همه در خدمت یک رویداد تاریخی: رویارویی غیرت و رئال مادرید.
غده سرطانی
هویسن دراز بی خاصیت منم بیام میتونم رو سرت سر بزنم احمق گوسفند. آخه خریدیمت دفاع رو برامون جمع کنی الا یه بازیکن با نیم متر قد میاد بالاسرت سر میزنه