مرجع خبری رئال مادرید: توماس رونکرو در مورد بازی رئال مادرید و یوونتوس نوشت.
عملکرد کامل: ۹ امتیاز از ۹. – فصل گذشته، دفاع از عنوان قهرمانی (پانزدهمین جام اروپایی) برای رئال مادرید به شکلی ناامیدکننده آغاز شد؛ تیم در مرحله گروهی دچار لغزش‌های متعددی شد، از جمله شکست سنگین در برنابئو برابر میلان، که در نهایت او را مجبور کرد در پلی‌آف نفس‌گیر مقابل منچسترسیتیِ گواردیولا قرار گیرد. اما امسال همه چیز متفاوت است. شاگردان ژابی آلونسو این بار ماجرا را جدی‌تر گرفته‌اند و تا اینجای کار، با سه پیروزی متوالی — برابر مارسی، یوونتوس و در سفر طاقت‌فرسای آلماتی — با ۹ امتیاز کامل پیش می‌روند. وقتی تیمی در حال شکل‌گیری است، رشد از مسیر پیروزی آسان‌تر می‌شود. بازی هنوز جای پیشرفت دارد، اما پیروزی‌ها دردها را تسکین می‌دهند. شبِ نبرد، حال و هوای ویژه‌ای داشت: ۱۷ جام قهرمانی اروپا روی چمن جمع شده بودند (۱۵ برای میزبان و دو برای یوونتوس)، و طبیعی بود که ۷۶٬۵۲۱ هوادار برای حمایت از تیم خود در برنابئو حاضر شوند. در ختافه هم تیم با حداقل اختلاف و بدون گل‌خورده پیروز شد. حالا موضوع فقط جمع‌کردن امتیاز است — و حفظ استحکام. از پیروزی تا پیروزی، تا رسیدن به افتخار نهایی.
هی جود. – در شبی که امباپه توسط مدافعان یوونتوس کاملاً مهار شده بود و دروازه‌بان دی گرگوریو هر تلاش او را بی‌ثمر میکرد، دو ستاره دیگر برای نجات تیم ظاهر شدند — چهره‌هایی که شایسته‌اند در کنار برنده‌ی آینده توپ طلا دیده شوند. هنگامی‌که بازی در تله دفاعی سنگین تورینی‌ها قفل شده بود، وینیسیوس با جادوی همیشگی‌اش از میان ازدحام پیراهن‌های سیاه‌وسفید شوتی تماشایی زد که تیرک مانع گل شدن آن شد، اما درست در همان لحظه، بلینگهام چون فرشته‌ای از راه رسید و با نفوذ از عمق، ضربه‌ای دقیق را روانه دروازه کرد — گلی از همان جنس که در نخستین فصل حضورش بارها زده بود. گلی که برای او حیاتی بود، و آن را با شادی خاص «کُرکووادو» جشن گرفت. او بازگشته است.
به نام پدخا. – دیدار را از جایگاه گزارشگران رادیو «سر» و در کنار پدخا میاتوویچ تماشا کردم — چه افتخاری بالاتر از تماشای رئال مادرید – یوونتوس در کنار قهرمان جاودانه فینال ۱۹۹۸. او در مسیر جدیدش به‌عنوان مدیر ورزشی پارتیزان، تیم محبوب دیگرش، موفق است؛ اما قلبش هنوز سفید می‌تپد. دیدم که هنگام درخشش‌های کورتوا مضطرب بود و پس از گل بلینگهام نفس راحتی کشید. جالب اینکه نتیجه هم دقیقاً تکرار فینال آمستردام بود: ۱–۰. زندگی ادامه دارد، و مادرید همچنان بر قله فوتبال اروپا ایستاده — با امتیاز کامل همچون پاری‌سن‌ژرمن، بایرن، اینتر و آرسنال. در واقع، همین پنج تیم مدعی اصلی قهرمانی‌اند. فینال بوداپست دیگر رؤیا نیست.
ادای احترام به «کافوکاس». – افزون بر لذت تماشای بازی در کنار اسطوره‌ای چون میاتوویچ، دیدن تیفوی باشکوهی که در بخش جنوبی برنابئو برافراشته شد، لحظه‌ای به‌یادماندنی بود: تصویری عظیم از لوکاس واسکس در کودکی، در کنار پدرش در دیداری از جام اروپا در برنابئو. آن کودک از کُرتیس، با همان شوق کودکانه‌ی ما، شال سفید رئال مادرید را در دست داشت که بر آن نوشته بود: «هالا مادرید». پیامی ساده و مستقیم که جوهر عشق به این پیراهن را خلاصه می‌کند. لوکاس، تو سزاوار تمام این محبت هستی — همان هوادارانی که برای پنج قهرمانی اروپایی‌ات در لباس سفید تشویقت کردند؛ پنج جام، درست به‌اندازه‌ی کل تاریخ قهرمانی‌های بارسلونا.
وینیسیوس دیشب دریبل خوبی هم داشت چندتا بازیکن رو رد میکرد وینیسیوس و بلینگام بازی خیلی خوبی کردند
این رئال خیلی شانس بیاره بتونه لالیگارو ببره اونم بدون برد مقابل بارسلونا و اتلتیکو
رئال ورزن الونسو جلوی تیم های قوی کم میاره جلوی هر تیم قوی که بازی کرده تحقیرامیز شکست خورده دیگه نزدیک بود جلوی یونتوس داغونم ببازه
بارسا دقیقا زیر رئال هست هم تو جدول لالیگا هم سی ال
جالب بود مقاله تشکر
نصف این فن بیس که میگی قهرمانی های رئال زیدانو ندیدن، اون که هیچی، اونایی که میگن وینی رو بفروشیم حتی دوره دوم زیدان و فصل اول کورتوا رو هم ندیدن.
تو یه کامنت دیگه نوشتم، هر کسی پشیزی فوتبال بفهمه میدونه بخش مهمی از موفقیت یه تیم وابسته به پیش فصل خوبه
اینا شعورشون حتی نمیرسه رئال این فصل کلا پیش فصل نداشته.
بعد حتی اینجوری هم نیست که تیم بد نتیجه گرفته باشه، تو کل اروپا فقط بایرن از رئال بهتر نتیجه گرفته (بایرن ۱۲ برد از ۱۲ بازی، رئال ۱۱ برد و یه باخت از ۱۲ بازی، بایرن میانگین ۳.۱ گل زده، رئال میانگین ۲.۶ گل زده) این که از چی ناله میکنن رو واقعا نمیفهمم
وینی امشب توپ از دست میرفت مث سگ پرس میکرد. ۶ ساله وینی تو رئاله به یاد ندارم این شکلی دنبال توپ پرس کرده باشه