«ژابی در مقر دینامیت»

مرجع خبری رئال مادرید؛ باشگاه رئال مادرید این روزها بیش از هر زمان دیگری به خانه‌ای پر از مواد منفجره شباهت دارد؛ جایی که هر لحظه ممکن است کسی دکمه قرمز را فشار دهد.

این تیم در صدر جدول قرار دارد، اما همچنان در فضای بحران به سر می‌برد. یک تساوی کافی است تا دوباره موجی از نگرانی و انتقاد به راه بیفتد. حتی پس از پیروزی در «ال‌کلاسیکو»، به جای آرامش، تنش تازه‌ای میان بازیکنان، به‌ویژه وینیسیوس، شکل می‌گیرد. گویی باشگاه به نوعی خودویرانگری عادت کرده است؛ جایی که هیچ پیروزی‌ای کافی نیست و هر لغزشی هفته‌ها ادامه دارد.

در مادرید، قهرمانی در لیگ قهرمانان تنها معیار موفقیت به شمار می‌رود؛ هر دستاورد دیگری بی‌اهمیت جلوه می‌کند. اگر «ماستانتوئنو» بازی کند، بحث از «اندریک» بالا می‌گیرد؛ اگر «اندریک» در زمین باشد، موضوع «رودریگو» مطرح می‌شود. و اگر رودریگو بازی کند، هواداران از غیبت «گونزالو» می‌پرسند. تغییر دادن جای وینیسیوس یا امباپه نیز به نوعی تابو تبدیل شده است.

با این حال، هویت واقعی رئال مادرید باید در پایداری و توان تحمل فشارها باشد، نه در خودآزاری و بدبینی دائمی. این تیم گاه شبیه به ترانه معروف «جانی کش» است که در آن خواننده برای اطمینان از زنده بودنش، خود را زخمی می‌کند. در مادرید، دشمنان فرضی در همه جا دیده می‌شوند: داوران، فیفا، فدراسیون، رسانه‌ها، حتی همسایگان ورزشگاه.

در میان این هیاهو، برخی بازیکنان گم شده‌اند. رودریگو در وضعیت بلاتکلیف قرار دارد و عملکردش با انتظارها هم‌خوان نیست. وینیسیوس با انرژی بیش از حد گاه از کنترل خارج می‌شود، کاماوینگا و ابراهیم دیگر تأثیر سابق را ندارند، و ماستانتوئنو هنوز در حد یک استعداد خام باقی مانده است. جام جهانی باشگاه‌ها قرار بود صرفاً آزمونی ساده باشد، اما شاید آینه‌ای بود از وضعیت کنونی مادرید: تیمی که میان شعله‌ها و خاکستر پیش می‌رود، بی‌آن‌که بداند از پیروزی می‌ترسد یا از بی‌احساسی پس از آن.

خاویر آزنار – آس