بازیکنی که به قهرمان فراموش شده رئال مادرید تبدیل شده

مرجع خبری رئال مادرید؛ در مقطعی از فصل، دروازه رئال مادرید بر دستان آندره لونین استوار بود؛ موضوعی واقعی که نقش مهم او در مسیر قهرمانی لیگ قهرمانان ۲۰۲۳/۲۴ را نشان می‌داد.

مهارهای سرنوشت‌ساز او برابر منچسترسیتی در شبی که ضربات پنالتی به آزمونی روحی بدل شد، و همچنین ۹ سیو او در دیدار رفت مقابل لایپزیگ، جایگاهش را به‌عنوان یکی از چهره‌های مؤثر آن موفقیت تثبیت کرد. با این حال، فوتبال گاهی قهرمانان را زود از متن ماجرا کنار می‌زند؛ به‌ویژه در پستی که حافظه کوتاه‌مدت دارد. فصل بعد، ۲۰۲۴/۲۵، جایگاه لونین به‌طور محسوس کمرنگ شد. او تنها در ۱۴ مسابقه حضور یافت که بیشتر آن‌ها در جام حذفی بود؛ رقابتی که اغلب به بازیکنان نیمکت‌نشین فرصت می‌دهد. هرچند او مسیر جام را به‌عنوان دروازه‌بان اصلی طی کرد، اما در فینالی که رئال برابر بارسلونا شکست خورد بازی نکرد. در لالیگا نیز تنها هفت بار به میدان رفت و دو بازی پایانی فصل را در حالی انجام داد که تیبو کورتوا کاملاً آماده بود. این روند برای دروازه‌بانی که هرگز ادعای نقش اول نداشته، عقب‌نشینی تدریجی محسوب می‌شود.

بحث رقابت او با کورتوا که یک سال پیش جدی به نظر می‌رسید، به‌سرعت از بین رفت. کورتوا بار دیگر جایگاه مسلم خود را پس گرفت و لونین با وجود شایستگی و نمایش‌های خوب، تصمیم به جدایی نگرفت؛ چراکه رقابت با یکی از بهترین دروازه‌بانان جهان تقریباً مأموریتی غیرممکن است. در رئال مادرید نیز معمولاً زمانی که یک بازیکن ثابت می‌شود، سایرین از صحنه کنار می‌روند.

در دوره ژابی آلونسو، لونین حتی یک دقیقه بازی رسمی نداشته و تنها نیم ساعت در دیداری دوستانه برابر تیرول به میدان رفته است. او همراه فرلان مندی تنها بازیکنان تیم است که هنوز فرصت بازی نیافته‌اند و انتظار می‌رود نخستین دیدارش در جام حذفی باشد. غیبت لونین به تیم ملی اوکراین نیز کشیده شده است. او ابتدا به دلیل مشکل کمری دعوت نشد و سپس در اردوهای بعدی نیز نامش از فهرست خط خورد؛ زیرا اکنون تروبین جایگاه دروازه‌بان اول را در اختیار دارد.

لونین اکنون در موقعیتی قرار گرفته که بسیاری از دروازه‌بان‌های توانمند تجربه می‌کنند: فاصله‌ میان اثبات توانایی و ضرورت شروع دوباره. مسیر او در رئال هیچ‌گاه مستقیم نبوده؛ از شب‌های بزرگ اروپا تا انتظار برای فرصت در جام حذفی. او امروز بیش از هر زمان دیگر به قهرمانی شبیه است که به فراموشی سپرده شده و چشم‌انتظار فرصتی تازه برای بازگشت است.