از خمیازه وینیسیوس تا ناامید نشدن امباپه نسبت به پرس نکردن هم تیمی‌هایش

در شب‌هایی که فوتبال از پاها سنگین‌تر می‌شود، نگاه‌ها خودشان همه‌چیز را می‌گویند. مقابل الچه، با تابلوی نتیجه‌ای که تغییری نمی‌کرد و ناامیدی‌ای که در چمن ریشه دوانده بود، کیلیان امباپه سکوت را با زمزمه‌ای شکست که بیش از آنکه نجوا باشد، فریاد بود: «باید پرس را بالا ببریم…». این فقط یک دستور تاکتیکی نبود؛ گلایه یک رهبر بود که حس می‌کرد بازی از میان انگشتانش می‌لغزد. جود بلینگام حرف او را شنید و به خواهش هم‌تیمی‌اش پاسخ داد، اما ترجیح داد دهانش را بپوشاند.

دوربین‌های برنامه «ال دِیا دسپویس» از مووی‌استار پلاس این صحنه را ثبت کردند، اما آن لرزش پنهانی که زمانی شکل می‌گیرد که یک تیم در جست‌وجوی پاسخ است و به آن نمی‌رسد، در تصویر دیده نمی‌شود. شبی دشوار برای امباپه، برای رئال مادرید به طور کلی… و برای ژابی آلونسو که نتوانست در ورزشگاه مارتینس والرو راه‌حل را پیدا کند: «از بیرون هم همین‌طور بزنید، اگر ما یکی در کناره داریم، امتحانش کنید»، سرمربی اهل تولوسا با کادرش بحث می‌کرد تا تیم را وادار کند از زیر فشار نتیجه بیرون بیاید.

ناامیدی شماره ۱۰ فرانسه از نیمه اول آغاز شد. رئال مادرید با انرژی بالا به میدان آمده بود، منظم و محکم روی چمن ایستاده و با شدت لازم چند توپ را در مناطقی پس گرفته بود که واقعاً می‌توان از آن‌ها ضربه زد. به همین دلیل، امباپه نمی‌توانست درک کند چرا تیم در ادامه از نظر بدنی فرو نشست. او درباره صحنه جنجالی گل تساوی ۲-۲ که پس از برخورد وینیسیوس و اینیاکی پنیا شکل گرفت، گفت: «دروازه‌بان ادامه داد، پس…». کمی قبل‌تر به وینیسیوس گفت: «بجنب، وینی… باید گل بزنیم»، و سپس از وقت‌کشی‌ها به ستوه آمد: «دیگه بسه، خیلی طول کشیده. اگر نمی‌تواند، بیرونش کنید». با سوت پایان بازی، امباپه مستقیم به سمت داور رفت، چون نمی‌فهمید چرا وقت اضافه‌ای اعلام نشده است. با فریاد می‌گفت: «توضیح بده، توضیح بده»، تا اینکه کارت زرد گرفت.

این تنها صحنه‌ای نبود که دوربین‌های مووی‌استار پلاس شکار کردند. گفت‌وگوی میان آسنسیو و والورده پس از گل دوم الچه هم ثبت شد. مدافع جوان رو به کاپیتان رئال مادرید کرد و پرسشی مطرح کرد که بی‌پاسخ ماند: «چرا ضربه را می‌زند، تیبو؟».

صحنه بحث برانگیز دیگر روی نیمکت مربوط به وایرال شدن خمیازه وینیسیوس بود که گزارشگران گفتند که نمی دانند که از بی تفاوتی او بوده یا خواب آلودگی.