جواهر آکادمی رئال مادرید که به گفته مارسلو مثل یامال دریبل می‌زند

مرجع خبری رئال مادرید؛ «الان یک بازیکن در جوانان A رئال مادرید هست که اسمش گابری است. فوق‌العاده است، من خیلی دوستش دارم. احتمالاً به تیم اول می‌رسد، چون سبک دریبل‌زنی‌اش شگفت‌انگیز است، مثل لامین.»

این پاسخ مارسلو در گفت‌وگو با AS بود؛ درحالی‌که سؤال اصلاً درباره لافابریکا نبود. از او پرسیدند کدام دریبل‌زن امروز فوتبال را بیشتر می‌پسندد، و اولین نامی که بی‌درنگ در ذهن اسطوره مادرید نقش بست، گابری والرو بود. سپس به کواراتسخلیا اشاره کرد، اما انتخاب نخستش گابری بود. پسر ۱۸ ساله‌ای که چند هفته پیش با فنون خیره‌کننده‌اش در شبکه‌ها ترند شد؛ بازیکنی که ناگهان در مرکز توجه رسانه‌ها قرار گرفت. و حتی چشم مارسلو را گرفت.

مدافع سابق رئال او را خوب می‌شناسد، چون گابری با پسرش، انزو، در یک تیم بازی می‌کند. انزو نیز آرام‌آرام جایگاه ثابتی در Juvenil A پیدا کرده و در آتن اولین بازی خود در Youth League را انجام داد؛ همان شبی که گابری نیز نخستین حضور ثابتش در مینی‌چمپیونز را تجربه کرد. در لیگ «isión de Honor» هم نقش مهمی داشته و در ۹ بازی از ۱۱ دیدار فیکس بوده است. چالشی دیگر در فصلی کلیدی؛ چیزی که خودش هم کاملاً می‌داند.

گابری سال ۲۰۲۱ وارد لافابریکا شد و پله‌پله بالا آمد: از «کادته B» تا Juvenil A، بدون پرش، بدون توقف. وینگری راست‌پا که از جناح راست و با پای طبیعی نفوذ می‌کند؛ تیپ «لامین»، انفجاری و عمودی. استعدادی خام با جزئیاتی برای پرداختن؛ همان چیزی که باعث شد چهار سال پیش در رادار رئال مادرید قرار بگیرد… و حالا در دید مارسلو.

توانایی‌های او بحث‌بردار نیست: «وحشیانه»، به‌گفته کسانی که هر روز او را می‌بینند. در یک‌به‌یک تقریباً بی‌پایان است و ساعت‌های اضافه پس از تمرین صرف کنترل، فینت و حرکات تکنیکی می‌کند. گابری پیش از هر چیز، یک دریبل‌زن مادرزاد است.

شاید هنوز مثل برخی هم‌نسلانش (۲۰۰۷) ـ از جمله فورتئا، جوان مارتینس، دیه‌گو آگوادو یا تیاگو پیتارک ـ مطرح نشده باشد؛ به‌خاطر همان گوشه‌های نیازمند پرداخت: تصمیم‌گیری در یک‌سوم پایانی، بازی بدون توپ و ترکیب‌پذیری بیشتر. مسیری برای یاد گرفتن… و یاد گرفتن بیشتر.