مرجع خبر یرئال مادرید: نزدیک به یک‌چهارم قرن. این مدت زمانی است که رئال مادرید ناچار بود صبر کند تا دوباره مسابقه‌ای را ببرد که در آن سه گل یا بیشتر به ثمر برسد و همه گل‌ها توسط بازیکنان اسپانیایی زده شود. آخرین بار چنین اتفاقی در ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۲ و مقابل اوساسونا رخ داده بود؛ دیداری که با نتیجه ۴-۱ به پایان رسید. هت‌تریک نبود، اما دو گل از هلگرا و یک گل از رائول و گوتی به ثمر رسید. چهار گل، چهار بازیکن اسپانیایی. الگویی که حالا تکرار شده، اما در بستری کاملاً متفاوت و بسیار استثنایی‌تر.
در آن روزِ سال ۲۰۰۲، که آن هم در برنابئو برگزار شد، رئال مادریدِ تازه قهرمان اروپا، بازی را با شش بازیکن اسپانیایی در ترکیب اصلی آغاز کرد: ایکر کاسیاس، میچل سالگادو، فرناندو هیرو، ایوان هلگرا، گوتی و رائول. در جریان مسابقه، تعداد اسپانیایی‌ها روی زمین حتی افزایش هم یافت. آلبرت سلادس به‌جای کونسیسائو وارد زمین شد و رئال مادرید به هفت بازیکن اسپانیایی هم‌زمان در زمین رسید. بعدها فرناندو موریِنتس به‌جای گوتی و اسکار مینیامبرس به‌جای سالگادو بازی کردند و در مجموع، تا ۹ بازیکن اسپانیایی در آن مسابقه دقایقی به میدان رفتند.
اما دیدار برابر بتیس روایت کاملاً متفاوتی دارد. رئال مادرید این بار تنها با سه بازیکن اسپانیایی در ترکیب اصلی به میدان رفت: آسنسیو، کارِراس و گونزالو. همین عدد، به‌خودی‌خود زمینه و معنای آمار گلزنی را روشن می‌کند. در جریان مسابقه، فران گارسیا و دنی سبایوس هم وارد زمین شدند، اما حتی با این تغییرات نیز بیشترین تعداد اسپانیایی‌های هم‌زمان روی چمن، چهار نفر بود: آسنسیو، کارِراس، گونزالو و سبایوس. دیگر خبری از آن وفور ساختاری که رئال مادرید ابتدای قرن را تعریف می‌کرد، نبود.
این‌که رئال مادرید مجبور شده نزدیک به ۲۴ سال منتظر تکرار چنین مسابقه‌ای بماند، اتفاقی تصادفی نیست. این موضوع نشان می‌دهد که باشگاه، بازار نقل‌وانتقالات، خود فوتبال و ترکیب تیم‌ها تا چه اندازه تغییر کرده‌اند. در سال ۲۰۰۲، حضور بازیکنان داخلی در بخش عمده ستون فقرات تیم امری عادی بود. در سال ۲۰۲۶، این‌که تمام گل‌ها توسط بازیکنان اسپانیایی زده شود، تقریباً به یک ناهنجاری آماری تبدیل شده است.
گونزالو با رافائل نادال نسبتی داره!!!