مرجع خبری رئال مادرید: نوستالژی معمولاً بهعنوان نشانهای از ضعف انسان تلقی میشود؛ برداشتی نادرست. بیرون کشیدن از جعبه سیاه حافظه، آن لحظاتی که واقعاً در آنها آموختهایم با آن آرمانشهر به نام خوشبختی همزیستی کنیم، به نظر من تمرینی است هم سالم و هم هوشمندانه. این فلسفه زندگی را وقتی به جود بلینگام فکر میکنم به کار میگیرم. این بازیکن انگلیسی در نخستین فصل حضورش نهفقط بهخاطر عملکرد خیرهکنندهاش ــ ۲۳ گل، یک لیگ قهرمانان اروپا، یک لالیگا و یک سوپرجام اسپانیا ــ بلکه بهسبب همدلی عمیقش با رئال مادرید و تواناییاش در یکی شدن با نشان باشگاه، دل تمام مادریدیها را برد؛ گویی نه در محلهای از استوربریج، بلکه در پاسئو دِ لا کاستیانا به دنیا آمده است.
جودِ فصل نخست، جشن گلهایش را با آن ژست معروف «مسیح منجی» به نمادی ماندگار تبدیل کرد؛ حرکتی که امروز همه کودکانی که با افتخار پیراهن شماره ۵ او را بر تن دارند، تقلیدش میکنند. هر حضورش مقابل رسانهها با جملاتی از سوی این بازیکن بریتانیایی همراه بود که سرشار از عشقی پرشور به باشگاه جدیدش بود؛ رفتاری که بیشتر به یک بازیکن آکادمی میمانست.
حتی در شبکههای اجتماعیاش ویدئوها و عکسهایی از قدمزدن در پایتخت بههمراه مادرش منتشر میکرد و شیفتگیاش به خانه تازهاش را به نمایش میگذاشت. اما فصل گذشته، انگار چیزی شکست و دیگر آن بلینگامِ مقتدر را ندیدیم. جود، لطفاً کلید F5 را بزن و دوباره خودت باش. به تو نیاز داریم.
توماس رونکرو – آس


