«پرستیانی و تنبیهی که لیاقتش را داشت»

مرجع خبری رئال مادرید: یوفا در «پرونده دردناک پرستیانی» با انسجام و با در نظر گرفتن عدالت عمل کرد. از این جهت منسجم بود که اگر پرستیانی چهارشنبه در برنابئو بازی می‌کرد، فضا از همان چمن ورزشگاه به شکلی غیرقابل تحمل تبدیل می‌شد.

تماشای این صحنه وحشتناک می‌بود که امباپه یا وینیسیوس، و شاید سایر بازیکنان اصلی تیم آربلوا، در سلام ابتدایی پیش از شروع مسابقه عمداً از کنار بازیکن آرژانتینی عبور کنند و به او بی‌اعتنایی نشان دهند. علاوه بر این، سکوها هم احتمالاً با خشم علیه بازیکن آرژانتینی واکنش نشان می‌دادند و مسابقه مسموم می‌شد، به‌طوری که فوتبال ناب به حاشیه می‌رفت. تصمیم صادرشده، هرچند موقت، از حیث عدالت نیز قابل دفاع است؛ زیرا همه نشانه‌ها به مسئولیت روشن پرستیانی اشاره می‌کنند. کسی که دهانش را با پیراهن می‌پوشاند، یعنی چیزی پنهان می‌کند؛ چیزی بدخواهانه، آلوده… و نژادپرستانه. این تصمیم باعث می‌شود از این پس افرادی که از روی ترس دهان خود را با پیراهن می‌پوشانند، دیگر چنین کاری نکنند. فوتبال آن‌ها را نمی‌خواهد. اگر حرفی برای گفتن به رقیب داری، شجاعت داشته باش آن را رو‌در‌رو و آشکارا بگویی، در روشنایی و در برابر همگان. این بازیکن ترسیده است و به همین دلیل، با وجود آشکار بودن ماجرا، آن را انکار می‌کند؛ چون می‌داند هیچ ضبطی وجود ندارد که بتواند مدرک قطعی ارائه دهد.

چطور می‌توان در مسئولیت پرستیانی تردید کرد؟ اگر بی‌گناه بود، آیا می‌توانست بی‌تفاوت و تسلیم، سه بار توهین‌های امباپه را تحمل کند که مستقیم به صورتش می‌گفت «تو یک نژادپرست لعنتی هستی»؟ روشن است که بازیکن آرژانتینی بنفیکا، واژه «گناهکار» را در وجدانش حمل می‌کرد. او در چیزی که در کشورش «زرنگ‌بازی در زمین» می‌نامند، قدرت خود را درست نسنجید و از حد گذشت. رفتار طبیعی این بود که شخصاً از وینیسیوس و همچنین از خودِ بنفیکا عذرخواهی می‌کرد (به خاطر تصویری بدی که از باشگاهی بزرگ مانند باشگاه لیسبونی به نمایش گذاشت) و به احتمال زیاد همه افراد درگیر هم او را می‌بخشیدند. اما انکار کامل ماجرا، بدتر هم هست. نژادپرستی آفتی است که با پنهان شدن پشت چارچوب‌های صرفاً حقوقی از بین نمی‌رود. در برابر نژادپرستی باید تحمل صفر داشت.

توماس رونکرو – آس