مرجع خبری رئال مادرید: یک گل بزرگ از وینیسیوس در لیسبون، یک گل بزرگ دیگر از وینیسیوس در مادرید. این همان چیزی است که از این تقابل برابر بنفیکا باقی می‌ماند، فارغ از حرکت ناپسند و غیرقابل‌قبول پرستیانی؛ دیداری کلاسیک که با وجود سابقه تاریخی‌اش، در این رقابت طی ۶۰ سال گذشته دیگر با رئال مادرید تلاقی نداشت.
وینیسیوس بهترین سطح خود را بازیافته است و همان‌طور که کورتوا هرگز آن را از دست نداده (او دیشب در لحظه‌ای که بیش از هر زمان دیگری لازم بود، ضربه سهمگین ریوس را که از میان انبوهی از پاها عبور کرده بود مهار کرد و بهترین واکنش شب را رقم زد)، شاگردان آربلوا با وجود آن‌که خوب بازی نکردند، از این مرحله عبور کردند. با برتری ۱–۰ در دیدار رفت، رئال بازی را با تردید آغاز کرد؛ میان اینکه برای گل‌های بیشتر پیش برود یا محتاطانه بازی کند. اطمینان و کیفیت بازی بنفیکا خیلی زود آن‌ها را تحت فشار قرار داد.
هواداران که با امید حمایت و لذت بردن از مسابقه، با توجه به اتفاقات بازی رفت، به ورزشگاه آمده بودند، با نگرانی شاهد شروعی بودند که در آن حریف بر بازی مسلط شد. بنفیکا همه چیز را بهتر انجام می‌داد و به‌طور طبیعی گل ۰–۱ از راه رسید تا کار دو بازی برابر شود. خوشبختانه رئال اجازه نداد این وضعیت طولانی شود؛ زمان زیادی نگذشته بود که گولر با یک پاس عمقی مناسب والورده را در موقعیت قرار داد، او تا خط انتهایی پیش رفت و توپ را به عقب فرستاد؛ دقیق برای شوامنی که با ضربه‌ای دقیق با داخل پا، کنار تیر دروازه، توپ را به گل تبدیل کرد. مهارنشدنی.
با این حال، ادامه بازی آرامش‌بخش نبود. تیم هماهنگ عمل نمی‌کرد و هرچند بنفیکا هرگز برتری دقایق ابتدایی را تکرار نکرد، اما به‌ویژه از جناح چپ با شیلدروپ خطرات زیادی ایجاد کرد. توپ تا لحظاتی نزدیک به پایان بازی همچنان در وضعیت نامطمئن قرار داشت تا اینکه والورده وینیسیوس را پیدا کرد و او با یک حرکت سریع و پایانی دقیق، توپ را به تور رساند. در تمام نیمه نخست، او در نبردهای تک‌به‌تک جناح خود برتری داشت و در این صحنه مهر پایانی را زد. اگر در مادرید نسل‌های قدیمی هنوز از اوزه‌بیو به دلیل ضربه‌هایی که در دهه شصت به رئال زد یاد می‌کنند، در لیسبون نیز زمان خواهد برد تا وینیسیوس را فراموش کنند.
تیم هنوز آن‌گونه که باید ظاهر نمی‌شود، اما دست‌کم رئال مادرید همچنان در لیگ قهرمانان و لالیگا در رقابت باقی مانده است. با این حال، نشانه‌های یک قهرمان در آن دیده نمی‌شود. باید در خط دفاع بازیکنانش را بازیابد و سرانجام بازی منسجم خود را پیدا کند.
آلفردو رلانیو – مارکا
با یکی دو بازی نمیشه ادعا کرد