مرجع خبری رئال مادرید: مادریدیسمو همچنان در سوگی آمیخته با نوستالژی است. از آن تیم امپراتوری که در فاصله سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸، چهار لیگ قهرمانان فراموش‌نشدنی را برای کتاب طلایی رئال مادرید فتح کرد، فقط تو مانده بودی، دنی عزیز. مرد ریش‌دار تسلیم‌ناپذیر ما، جنگجوی کفش‌پوش ما، کاپیتان صاحب‌اعتبار ما. یکی از پنج عضو باشگاه منتخب فوتبال اروپا: دارندگان شش لیگ قهرمانان. چه کسی فکرش را می‌کرد آن پسرک بور که در ده‌سالگی از لگانس راهی آکادمی والدبباس شد، روزی به چنین جایگاهی برسد؟
تو از همان ابتدا به ما خبر دادی چه چیزی در راه است؛ وقتی همراه با اسطوره، آلفردو دی‌استفانو، برای گذاشتن نخستین سنگ بنای والدبباس انتخاب شدی. درباره‌ات پرسیدم و به من گفتند: «اسم این بچه دنی کارواخال است. زیر نظرش بگیر، چون خیلی خوب خواهد شد.»
و همین کار را کردم. یک عصر سرد زمستانی رفتم تا بازی‌ات با کاستیا مقابل آلکالا را ببینم. دو اخراج باعث شده بود تیم دوم محبوبت فقط با ۹ نفر در زمین بماند. میان مورینیو و توریل توافق شده بود که دقیقه ۶۰ تعویض شوی تا سه روز بعد در کوپا دل‌ری مقابل پونفرادینا بازی کنی و اولین بازی‌ات را برای تیم اصلی انجام دهی. اما غرور رقابتی‌ات باعث شد در زمین کنار هم‌تیمی‌هایت بمانی و با الگویت، یک امتیاز قهرمانانه گرفتید. همین هم باعث شد ناچار شوی مهاجرت کنی…
اما فرقی نکرد. بوندسلیگا را فتح کردی و به‌عنوان یک واقعیت مبارک برگشتی. آنچلوتی با تو در دهمین قهرمانی اروپا لذت برد، زیدان در یازدهمین، دوازدهمین و سیزدهمین، و دوباره کارلتوی عزیز ما در چهاردهمین و پانزدهمین قهرمانی فراموش‌نشدنی. مصدومیت‌های بدهنگامت مانع نشدند که شش جام اروپایی را به‌عنوان بهترین دفاع راست جهان بالای سر ببری. چه کسی جرأت دارد این را زیر سؤال ببرد؟
من با آن تصویر باشکوه از تو در شب جادویی بازگشت غیرممکن مقابل سیتی می‌مانم؛ در برنابئویی که به دیوانه‌خانه‌ای از احساسات مهارنشدنی تبدیل شده بود. رودریگو در دقیقه ۹۰ بازی را مساوی کرد و گوینده ورزشگاه شش دقیقه وقت اضافه اعلام کرد. غرش سکوها بلند شد و وحشت در حرکات گواردیولا پیدا بود. و تو، مثل ال‌سید، به حمله رفتی تا شورشیان را درهم بکوبی و پاسی بی‌نقص به محوطه‌ای فرستادی که پر از کوسه‌های سفید بود. آسنسیو توپ را سایید و رودریگو گل ۲-۱ِ سرشار از وجد را زد. دوربین روی تو رفت و دیدیم فریاد پاره‌پاره شادی‌ات چگونه رگ گردنت را برجسته کرده بود؛ انگار از شدت احساسی که میلیون‌ها مادریدیستا در سراسر جهان با تو شریک بودند، می‌خواست از گردنت بیرون بزند.
تو همین هستی: مادریدیسمو در رگ‌ها. من با آخرین جمله مودریچِ عزیزمان می‌مانم: «گریه نکن که تمام شد؛ لبخند بزن چون اتفاق افتاد.»
دنی، همیشه در قلب‌های سفید ما خواهی ماند.
توماس رونکرو
این باید پارسال می رفت مثل کروس تو اوج نه مثل واسکز در بدترین حالت و حیف که اون نسل طلایی تمام شد در کل کص ننه پرض و وینی اون نسل می تونست تا ۲ سال دیگه هم دوام داشته باشه
یکی از بهترین صحنه هایی که ازش یادمه، کامبک جلو سیتی بود مخصوصا با اون خوشحالیش که حتی تا رگ گردنش هم زده بیرون همون اون نشونه اصیل بودنش هست و خواهد بود
کارواخال در 13 سال حضور خود در رئال مادرید، 27 جام کسب کرد و دومین بازیکن پرافتخار تاریخ باشگاه محسوب می‌شود.
افتخارات دنی کارواخال با رئال مادرید:
6 لیگ قهرمانان اروپا.
4 لالیگا.
2 کوپا دل ری.
5 جام جهانی باشگاه‌ها.
5 سوپرجام اروپا.
4 سوپرجام اسپانیا.
1 جام بین قاره‌ای.
حیف این 2 سال اخر نشد که افتخارتش بیشتر شه
مودریچ رو بیشتر ترجیح میدم به عنوان پر افتخارترین بازیکن تاریخ رئال تا کارواخال
هر چند که کارواخال هم مورد احترامه
همشون عزیزن هر گل یه بویی داره
بله اون که صددرصد