«آشتی امباپه با آربلوا»

مرجع خبری رئال مادرید: شبی بسیار احساسی در برنابئو رقم خورد. کارواخال، کاپیتان بزرگ رئال مادرید، خداحافظی کرد و با تشویقی بلند بدرقه شد. آلابا هم وداع کرد؛ بازیکنی که با بالا بردن صندلی‌ها یادش را زنده کردند؛ تصویری و حرکتی که برای همیشه در خاطره‌ها خواهد ماند. جدا از این‌که انسان فوق‌العاده‌ای است، آن صحنه به‌سادگی فراموش نخواهد شد.

امباپه هم با آربلوا آشتی کرد؛ پس از گلزنی، گلی زیبا، او را در آغوش گرفت؛ گلی که به‌نوعی دوباره او را با برنابئو آشتی داد. گذشته‌ها گذشت. دست‌کم توانست سوت‌ها را، در غیاب وینیسیوس که اجازه باشگاه را داشت اما با وجود گفته‌ها در ورزشگاه دیده نشد، به چند تشویق پراکنده تبدیل کند. برای این‌که شب به زنجیره‌ای از ادای احترام‌ها و اشک‌ها تبدیل شود، رئال مادرید هم یک بازی خوب و مهم‌تر از آن، چهار گل زیبا به برنابئو هدیه داد؛ گل‌هایی که هرکدام از دیگری بهتر بودند.

گل اول با نقش‌آفرینی کارواخال آغاز شد. او پاس خوبی فرستاد و گونسالو با کنترلی عالی و ضربه‌ای دقیق آن را بهتر کرد؛ انگار می‌خواست نشان دهد، هرچند برای بعضی‌ها نیازی به اثبات ندارد، که رئال مادرید با یک مهاجم نوک واقعی بهتر بازی می‌کند. شاید گل‌های گونسالو برای فیکس شدن در این رئال کافی نباشد، اما برای حضور در فهرست تیم و بازی کردن بسیار بیشتر از حالا کافی است. شاید با مورینیو فرصت‌های بیشتری نسبت به دوران آربلوا داشته باشد، چون مورینیو همیشه بازی با یک مهاجم نوک واقعی را دوست داشته است.

گل دوم هم یک گل بزرگ دیگر بود. درست است که پاس تیاگو پیتارچ خوب بود، اما ضربه نهایی بلینگام تماشایی بود. او گلش را با باز کردن دست‌ها جشن گرفت و همین نشان می‌داد خوشحال است. گلی را که چند روز پیش زده بود، به همین شکل جشن نگرفته بود؛ تفاوتی که حال‌وهوای روحی او را از یک روز به روز دیگر نشان می‌دهد. البته طبیعی هم بود، چون آن شب برای فراموش کردن دلخوری‌ها ساخته شده بود.

و قصه به پایان رسید؛ رئال مادرید فصلی را بست که به دلایل فراوان، چندان جای جشن و پایکوبی نداشت.

خوزه ویسنته هرنائز – مارکا