«همه می‌خواهند حرفهای ریکلمه را بشنوند اما بهتر است پرز دیگر حرف نزند!»

مرجع خبری رئال مادرید: انتخابات برگزار می‌شود. فلورنتینو آن را اعلام کرد، بعد آن را به دل سایه‌ها پرتاب کرد و خواست از همان تاریکی‌ها رقیبی ناشناخته بیرون بیاید؛ انتخاباتی را سازمان داد در حالی که ظرفیت همان رقیبی را که خودش طلب کرده بود، برای حضور تضعیف کرد. با این حال، برخلاف بسیاری از پیش‌بینی‌ها، حالا همان انتخابات پیش روی اوست. فلورنتینو در برابر نامزدی قرار گرفته که تقریباً هیچ‌کس او را در رادار خود نداشت و خود رئیس با ایجاد هاله‌ای از رازآلودگی پیرامون او، چنان جذابش کرد که آدم تقریباً دلش می‌خواست این نامزد مثل بنکسی، ناشناس وارد میدان می‌شد؛ شبانه در مادرید پوستر انتخاباتی می‌چسباند، بی‌آن‌که کسی او را ببیند؛ روی برج‌های کیو گرافیتی کلوپ می‌کشید و روبه‌روی دفتر مرکزی ACS مجسمه هالند می‌گذاشت. و روی برگه‌های رأی فقط نوشته می‌شد: «فلورنتینو» و «آن یکی».

اما انریکه ریکلمه تصمیم گرفته جدی وارد میدان شود. و باید از این بابت خوشحال بود، چون در رئال مادرید دو دهه است که هیچ بحث واقعی‌ای وجود ندارد. هیچ‌کس جرئت نکرده بود یک گزینه واقعی ارائه کند و بگوید: «من فکر می‌کنم راه دیگری برای اداره باشگاه وجود دارد.» حالا او نه‌تنها می‌تواند این را بگوید، بلکه می‌تواند فریادش بزند. چون فلورنتینو سخت‌ترین چیز را به او هدیه داده است: توجه. او باعث شده تمام مادریدیسمو بخواهد حرف‌های کسی را بشنود که ده روز پیش اصلاً نمی‌شناخت. حالا همه مشتاق‌اند حرف‌هایش، برنامه ورزشی‌اش، ایده‌هایش درباره خریدها، نیمکت و آینده اقتصادی باشگاه را بشنوند. این همان امتحانی است که ریکلمه اکنون باید در آن قبول شود: استفاده از نورافکن برای نامزدی جدی، ارائه پروژه‌ای ملموس و هیجان‌انگیز، نشان دادن چهره‌ای در اندازه ریاست و نه کسی که فقط دنبال شهرت است. انتظار و کنجکاوی شکل گرفته است.

راستش شنیدن حرف‌های فلورنتینو دیگر چندان جذاب نیست. پس از نشست خبری، مصاحبه و بنرش، روشن شده که کارزار او بر گذشته بنا شده است؛ بر آنچه رئال مادرید در دوران ریاستش به دست آورده، نه چندان بر آنچه از تابستان پیش رو قرار است رخ دهد؛ و اتفاقاً همین آینده است که واقعاً اهمیت دارد. این‌که آیا سرمربی‌اش مورینیو خواهد بود، آیا دوباره بعضی بازیکنان را بر منافع کلی باشگاه مقدم خواهد کرد یا نه، و آیا در برنابئو زانوهایت به زانوی دو نفر کناری‌ات خواهد خورد یا نه. اما او در این گیر کرده که بهترین رئیس تاریخ است و بقیه باید خودشان را بکشند. اگر تنها حرفش همین است، آن هم با آن لحن و شکل بیان، تقریباً بهتر است دیگر حرف نزند.

از این‌که انتخابات برگزار می‌شود باید خوشحال بود؛ به‌ویژه اگر این آخرین انتخابات باشد. این زاویه انتخاباتی ریکلمه هم بد انتخاب نشده است. اگر طرحی که فلورنتینو برای تغییر مدل مالکیتی باشگاه در ذهن دارد پیش برود، درباره شیوه انتخاب نماینده عالی باشگاه در آینده تردیدهای زیادی وجود خواهد داشت. آیا یک شورای سهام‌داران شکل می‌گیرد؟ آیا سرمایه‌گذار خارجی حرف آخر را خواهد زد؟ آیا رئیس انتخاب خواهد شد، یا مدیرعامل، یا عضو اجرایی هیئت‌مدیره؟ آنچه روشن به نظر می‌رسد این است که فراخواندن اعضا به صندوق رأی به‌شدت تغییر خواهد کرد. و نامزد می‌خواهد از همین شکاف، از شکاف تردید، وارد ذهن عضو مردد شود.

درصد رأیی که ریکلمه به دست بیاورد، مجموعه‌ای از گروه‌های مختلف را کنار هم خواهد آورد: کسانی که واقعاً می‌خواهند او رئیس شود، کسانی که مورینیو را نمی‌خواهند، کسانی که با برنامه او قانع می‌شوند؛ برنامه‌ای درباره مربی، خریدها و پروژه آینده؛ و همچنین کسانی که برای تنبیه فلورنتینو به او رأی می‌دهند، اما در عین حال می‌خواهند خود فلورنتینو همچنان رئیس بماند. چنین کسانی هم وجود دارند. یکی از اعضا چند روز پیش به من می‌گفت: «وقتی در برنابئو مردم به سمت جایگاه برمی‌گردند و برایش سوت می‌زنند یا دستمال سفید نشان می‌دهند، برای این نیست که استعفا بدهد؛ برای این است که به خودش بیاید.» تصمیم‌های اخیر، از سوپرلیگ گرفته تا اخراج ژابی آلونسو، ممکن است باعث شود نارضایتی درصد رأی ریکلمه را بالا ببرد؛ اما نمی‌دانیم تا کجا.

حالا سخت‌ترین لحظه برای نامزدی ریکلمه فرا می‌رسد. پرده کنار خواهد رفت و خواهیم دید او کیست، چه کسانی همراهش هستند، چه برنامه‌ای دارد و بعد شروع می‌کنند به پیدا کردن نقطه‌ضعف‌هایش. البته این کار را از همین حالا شروع کرده‌اند. شاید آخرش به این نتیجه برسد که بهتر بود واقعاً مثل بنکسی وارد میدان می‌شد.

روبن خیمنز – مارکا