«کارواخال و گونزالو هم می توانستند در لیست دلافوئنته باشند»

مرجع خبری رئال مادرید: روز بزرگ فرا رسید؛ روز اعلام فهرست «برگزیدگان». فقط ۲۶ نفر از هم‌وطنان می‌توانند افتخار دفاع از غرور ۵۰ میلیون اسپانیایی را در جام جهانی داشته باشند. چیز کمی نیست.

باور کنید یا نه، وقتی اسپانیا بازی می‌کند، رئال مادرید محبوبم را در یخچال احساسات شخصی‌ام می‌گذارم. با گل پویول به آلمان در نیمه‌نهایی جام جهانی ۲۰۱۰ حنجره‌ام را پاره کردم و با گل تاریخی اینیستا در فینال فراموش‌نشدنی ژوهانسبورگ از ته دل فریاد زدم. آن شب در ورزشگاه بودم و لذتی را تجربه کردم که هرگز تصورش را نمی‌کردم؛ شبی که بزرگ‌ترین افتخار تیم سرخ‌وزرد رقم خورد.

آن‌ها بازیکنان بارسلونا نبودند؛ بازیکنان تیم ملی بودند، در خدمت یک مأموریت ملی. همه برای اسپانیا. به همین دلیل، خودم را حتی محق‌تر می‌دانم که نظر صریح و احساسی‌ام را درباره دو غایب این فهرست بگویم؛ غیبت‌هایی که فقط به این دلیل که بازیکنان رئال مادرید محبوبم هستند، از نظر من کمتر بی‌عدالتی محسوب نمی‌شوند. منظورم، همان‌طور که احتمالاً حدس زده‌اید، کارواخال و گونسالو است.

غیبت کاروا را اصلاً نمی‌توانم هضم کنم. او این فصل ۱۰۸۵ دقیقه بازی کرده، در حالی که میکل مرینوی مورد احترام من حتی یک دقیقه هم در چهار ماه اخیر بازی نکرده است. گاویِ بازگشته نیز در مجموع ۷۰۰ دقیقه برای بارسلونا به میدان رفته؛ یعنی بسیار کمتر از کاپیتان رئال مادرید.

اگر استدلال این است که بازیکن اهل لگانس این فصل کم بازی کرده، پس نه مرینو باید می‌رفت و نه گاوی. کارواخال کاپیتانِ کاپیتان‌های اسپانیاست. او در یوروی گذشته برای قهرمانی تیم نقشی کلیدی داشت و فصل را با دو بازی بزرگ مقابل سویا و اتلتیک به پایان رساند. ناراحتی‌های زانویش هم دو ماه است که فراموش شده‌اند.

دلا فوئنته، که در ۸۰ درصد نگاه‌هایش با او موافقم و او را مربی ایده‌آل اسپانیا می‌دانم، نتوانسته این غیبت سنگین را برایم توضیح دهد؛ نه برای من و نه برای میلیون‌ها مادریدیستایی که عاشق لاروخا هستیم.

علاوه بر این، من روی گونسالو هم به‌عنوان گزینه‌ای روی نیمکت و آلترناتیوی برای اویارسابال حساب می‌کردم؛ کاپیتان و آقای گل تیم زیر ۲۱ سال اسپانیا. بازیکنی که بیش از اندازه امتحانش را پس داده است.

توماس رونکرو – آس