شعر احساسی راننده اتوبوس انگلیس که توسط بلینگام منتشر شد!

مرجع خبری رئال مادرید: جود بلینگام پس از حذف انگلیس مقابل آرژانتین در جام جهانی، بر ضرورت حفظ اتحاد تأکید کرد و گفت: «وقتی کنار هم باشیم، می‌توانیم به موفقیت‌های بزرگی برسیم.»

دو گل دیرهنگام آرژانتین در دیدار نیمه‌نهایی چهارشنبه شب، باعث حذف انگلیس شد و بلینگام که در این رقابت‌ها شش گل به ثمر رسانده بود، همراه با دیگر بازیکنان تیم در حسرت فرصت از دست‌رفته باقی ماند.

بلینگام در اینستاگرام، در کنار پیام خودش، یادداشتی احساسی از یک راننده اتوبوس منتشر کرد و تأکید داشت که انگلیس بار دیگر بازخواهد گشت.

او نوشت: «برای پیدا کردن کلمات مناسب درباره اتفاقات دیروز و چند هفته گذشته واقعاً مشکل داشتم، اما این متن از راننده‌مان در کانزاس تقریباً همه‌چیز را به‌درستی بیان می‌کند.

از حمایت باورنکردنی مردم در کشور و همچنین کسانی که با پولی که به‌سختی به دست آورده بودند به آمریکا سفر کردند و پشت ما ایستادند، تشکر می‌کنم.

اجازه ندهید اتحاد و محبتی که در کشورمان دیدیم، با پایان این رقابت‌ها تمام شود. وقتی کنار هم باشیم، می‌توانیم به موفقیت‌های بزرگی برسیم؛ و خواهیم رسید.»

در همین حال، بلینگام ممکن است با اقدام کمیته انضباطی فیفا روبه‌رو شود؛ این در صورتی است که ضربه ادعایی او به والنتین بارکو، بازیکن آرژانتین، رفتاری خشونت‌آمیز تشخیص داده شود.

در صورت صدور چنین حکمی، این بازیکن ۲۳ ساله ممکن است دیدار رده‌بندی روز شنبه برابر فرانسه در میامی را از دست بدهد.

متن کامل شعری که بلینگام از راننده تاکسی منتشر کرد، به این شرح است:

شیر با صدای بلند فخر نمی‌فروشد
و در پی تحسین هر جمعیتی نمی‌دود.

او می‌داند غرشی که شب را می‌لرزاند،
زمانی متولد می‌شود که ترس با قدرت روبه‌رو شود.

نبرد فقط با حریف نیست،
واقعی‌ترین میدان، خود ناشناخته انسان است.

پیش از آنکه پاسی با ظرافت نواخته شود،
قلب باید نخست در مسابقه خودش پیروز شده باشد.

قدرت فقط سرعت دویدن
یا محکم کاشتن استوک‌ها روی زمین نیست.

قدرت در اراده‌ای آهنین زندگی می‌کند؛
اراده‌ای برای دوباره بالا رفتن از شیبی دشوارتر.

بدن خسته می‌شود، نفس‌ها تنگ می‌شوند
و پاها در میانه نبرد سنگین می‌شوند.

اما ذهن‌های استوار عقب‌نشینی نمی‌کنند
و بدن خسته را دوباره روی پا می‌کشانند.

استقامت دوستی وفادار است
که تا پایان در کنارت قدم می‌زند.

هنگامی که دیگران تسلیم فرمان درد می‌شوند،
آرام زمزمه می‌کند: «موضعت را حفظ کن.»

ذهن هوشمند بر نیرویی غلبه می‌کند
که تمام روز با خشم و شتاب می‌تازد.

یک پاس صبورانه و ضرب‌آهنگی حساب‌شده،
همیشه بر عجله بی‌پروا پیروز خواهد شد.

شاهین شاید زمین را از بالا ببیند،
اما شیر با عشقی استوار پیروز می‌شود؛

عشق به هر حرکت و هر دویدن،
آنجا که ذهن‌های بسیار به یک ذهن تبدیل می‌شوند.

تاکتیک‌ها حقه‌هایی پنهان نیستند،
بلکه حکمتی هستند که در زمین صیقل خورده‌اند.

اینکه بدانی چه زمانی پرس کردن به کارت می‌آید
و چه زمانی خویشتن‌داری راه درست است.

طوفان ممکن است برخیزد، جمعیت ممکن است فریاد بزند
و نتیجه ممکن است با آرزوها همراه نشود.

اما هیچ‌یک از این‌ها بر روحی فرمان نمی‌رانند
که هدف، راه هر گلش را تعیین می‌کند.

هیچ داوری نمی‌تواند حق انتخابت را از تو بگیرد
و هیچ سرود خصمانه‌ای نمی‌تواند صدایت را خاموش کند.

جهان ممکن است بلرزد و شب ممکن است بسوزد،
اما پاسخ توست که پایان را شکل می‌دهد.

انگلیس سه شیر را درخشان بر سینه داشت،
نه برای تعقیب نور زودگذر افتخار.

آن‌ها در پی پاداشی شریف‌تر بودند؛
تسلط بر خویشتن در برابر چشمان دیگران.

به پاهایی اعتماد کردند که سال‌ها تمرین دیده بودند،
به ذهن‌هایی که آرامش آموخته بودند

و به قلب‌هایی که خم نمی‌شدند،
حتی وقتی هر دقیقه به پایان نزدیک‌تر می‌شد.

یک حرکت بی‌نقص، یک پاس فداکارانه،
یک لحظه که از دل بی‌شمار تلاش متولد شد.

تور به لرزه درآمد و جمعیت برخاست،
غرش از میان دوست و دشمن عبور کرد.

پیروزی متعلق به کسانی است
که پیش از فرود آمدن ضربه‌ها، بر خود فرمان می‌رانند.

و به همین دلیل، نامی بزرگ‌تر به دست می‌آورند
از کسانی که صرفاً بازی می‌کنند.

سوت به صدا درآمد و نبرد پایان یافت،
کار سه شیر به سرانجام رسیده بود.

اکنون پیروزی روی تابلو ثبت شده بود
و جام زرین برای همیشه بالا می‌رفت.

اما بزرگ‌ترین پیروزی، آن‌طور که آشکار بود،
تسلط آرام بر خویشتن بود.

جام‌ها کدر می‌شوند
و هیاهوی جمعیت فروکش می‌کند.

زمان حتی از تمام مهارت‌ها نیز ماندگارتر است،
اما کسانی که بر قلب و ذهن خود حکومت می‌کنند،

ترس و تردید را بسیار دور پشت سر می‌گذارند.

پس در مسیر باستانی شیر قدم بردار
و هر بار را با آرامش بر دوش بکش.

با هر آزمونی محکم و صادقانه روبه‌رو شو
و بگذار انضباط، نیروی درون تو باشد.

بخت همیشه به بلندصداترین‌ها روی نمی‌آورد
و همیشه بزرگ‌ترین جمعیت را تاج‌گذاری نمی‌کند.

اغلب در کنار کسی قدم می‌زند
که سخت‌ترین نبردش را پیروز شده است؛

نه در زمین زیر نورافکن‌ها،
بلکه در اعماق وجودش و در شب‌های بی‌خوابی.

و هنگامی که سوت پایانی به صدا درمی‌آید
و پیروزی بال‌های طلایی‌اش را می‌گشاید،

واقعی‌ترین غرش همچنان شنیده خواهد شد:
روحی نیرومند، روحی مطمئن.