به جا مانده از بازی با سوسیه داد: امباپه 3

مرجع خبری رئال مادرید: توماس رونکرو سردبیر خفیف العقل آس در مورد بازی رئال مادرید و سوسیه داد نوشت.

«شماره یک»

جام جهانی حسابی به او ساخته است. تنها راه برای برگرداندن سوت‌هایی که پیش از تابستان شنیده بود و از بین بردن تردید کسانی که فکر می‌کردند فقط برای خودش بازی می‌کند، همین درخشش بزرگ در جام جهانی بود؛ تورنمنتی که اعتمادبه‌نفسش را برگرداند و دوباره جایگاه او را به‌عنوان ستاره واقعی رئال مادرید تثبیت کرد.هت‌تریک باشکوه امباپه مقابل رئال سوسیداد اویارسابال، یک اعلام موضع جدی از طرف بازیکن پاریسی بود؛ بازیکنی که از گل زدن بدون دریافت پاداش در قالب جام‌های بزرگ خسته شده است. رمیرو امشب با کابوس تمام‌کنندگی‌های فوق‌العاده مهاجم فرانسوی خواهد خوابید. مورینیو هم اخیراً گفته بود: «امباپه بیش از حد خوب است.» آمین…

انگار همین دیروز بود

سیزده سال و ۴۸۳۴ روز زمان کمی نیست. آن موقع هنوز هوش مصنوعی وجود نداشت؛ نخستین پاپ آمریکای لاتین در تاریخ، فرانسیس اول، روی کار آمد؛ نلسون ماندلا، نماد صلح جهانی و مبارزه با نژادپرستی، درگذشت؛ ساعت‌های هوشمندی اختراع شدند که اعلان‌های تلفن همراه را به مچ دست می‌آوردند؛ و فهمیدیم دولت آمریکا در جزیره گوام دو هزار موش مرده آغشته به پاراستامول را با چترهای کوچک از هوا رها کرده تا با هجوم مارهای مهاجم مقابله کند…و علاوه بر همه اینها، ژوزه مورینیو هم به رابطه قراردادی‌اش با رئال مادرید پایان داد؛ دوره‌ای سه‌ساله با فراز و نشیب. بخش روشنش این بود که خونریزی‌ای را که بارسای گواردیولا به راه انداخته بود متوقف کرد، با قهرمانی در «لالیگای رکوردها» در سال ۲۰۱۲ و یک فینال فراموش‌نشدنی کوپا مقابل بارسا در سال ۲۰۱۱. بخش تاریکش هم این بود که در فصل آخر خودش را با «آتش خودی» نابود کرد، وقتی مقابل بزرگان رختکن ایستاد: کاسیاس، راموس، په‌په و کریستیانو.اما ۱۳ سال بعد، برنابئو با محبت و گرمی از او استقبال کرد. هواداران به آن لحن آرام، ذن‌گونه و تقریباً چیل‌اوتی که در حضورهای عمومی‌اش نشان داده پاداش دادند؛ انگار می‌خواست نشان دهد بلوغ بالاخره سراغ همه ما می‌آید و خودش بهتر از هر کسی می‌داند که بعد از ۱۳ سال، آدم نقاط قوتش را محکم‌تر می‌کند و از اشتباهاتش درس می‌گیرد.من این مورینیو را دوست دارم. ما این مورینیو را دوست داریم. و برنابئو هم این را فهمید و در این بازگشت نوستالژیک به رسمیت شناخت؛ ورزشگاهی که فصل گذشته را با سوت زدن برای امباپه، وینیسیوس و بلینگام تمام کرده بود، اما امشب در این شروع امیدوارکننده فصل، پر از شور و گرسنگی برای افتخار بود.

سالگرد

در چنین روزی، ۲۶ اوت، اما در سال ۱۹۸۷، رئال مادرید جام برنابئو را فتح کرد؛ جامی که آن زمان البته واقعاً برگزار می‌شد. رئال با یک پیروزی باشکوه ۶-۱ مقابل اورتون انگلیس قهرمان شد. هوگو سانچس دو گل زد، بوتراگوئنیو دو گل، میشل یک گل و هارپر هم یک گل به خودی.آن تیم در پایان همان فصل، با نسل «کوئینتا دل بوئیتره» در رأسش، سومین قهرمانی پیاپی‌اش در لالیگا را به دست آورد. بعد دو قهرمانی دیگر هم آمد تا پنج قهرمانی متوالی رقم بخورد؛ رکوردی که به‌سختی کسی می‌تواند تکرارش کند.اما جام اروپا باز هم دست‌نیافتنی ماند و «هفتمین» قهرمانی به خاطر آن نیمه‌نهایی لعنتی مقابل پی‌اس‌وی آیندهوون از دست رفت؛ همان تساوی باورنکردنی بدون گل در هلند، با مهارهای غیرممکن فن بروکلن و قضاوت افتضاح برونو گالر سوئیسی.

می‌بخشم، اما فراموش نمی‌کنم.

ادای احترام زیبا

در حالی که بعضی‌ها اصرار دارند قهرمانی فوق‌العاده و به دست آوردن ستاره دوم در نیویورک را مسموم کنند، رئال مادرید بار دیگر نشان داد باشگاهی باوقار و بااحساس یعنی چه.مراسم تقدیر از مارک کوکوریا و میکل اویارسابال نشان داد فوتبال وقتی کارها از دل و بدون تحریف پیام انجام شوند، چقدر طبیعی و زیباست؛ بدون اینکه کسی بخواهد شادی یک کشور کامل را خراب کند.برای اویارسابال در برنابئو همان‌طور دست زدند که انگار آنوئتا بود. نمونه‌ای روشن از اینکه آن جام جهانی زیبا متعلق به همه است. البته به‌جز بعضی‌هایی که اصرار دارند چنین ورزش فوق‌العاده‌ای را سیاسی کنند.من این رئال مادرید را دوست دارم.همه‌چیز خوب پیش می‌رود.

و در پایان

و برای اینکه یک شب تابستانی فوق‌العاده با پایانی بی‌نقص تمام شود، باشگاه پس از پایان مسابقه دوباره سرود قدیمی «دختران مادریدی» را پخش کرد؛ ابتکاری زیبا که گذشته پرافتخار باشگاه را به آینده‌ای که پر از روشنایی به نظر می‌رسد، پیوند می‌دهد.