مدیر آس: ژابی باعث شد که رختکن رئال مادرید فرسوده شود!

مرجع خبری رئال مادرید: در حالی که تازه در هفته دوم لالیگا هستیم و نه به بار است و نه به دار، خوزه فلیکس دیاز مدیر آس و زبان رسانه ای فلورنتینو پرز، مقاله ای در ستایش از مورینیو و در حمله به ژابی نوشته است و همه تقصیرها را در فصل گذشته گردن مربی کنونی چلسی انداخته است و البته انگار نه انگار که اگر مورینیو نتیجه نگیرد، این دلقک دربار به او هم حمله خواهد کرد تا اربابش را مبرا کند. مقاله سگ هار پرز بدین شرح است:

«بهترین خرید روی نیمکت است»؛ این جمله‌ای است که روزبه‌روز بیشتر در والدبباس تکرار می‌شود. کسانی که آن را می‌گویند، کاملاً به تصمیمی باور دارند که با وجود موج انتقادها در روزهای پایانی آوریل گرفته شد؛ زمانی که مشخص شد ژوزه مورینیو گزینه منتخب برای هدایت رئال مادرید است. مربی پرتغالی در کمتر از دو ماه تقریباً همه را با خودش همراه کرده است.

در نهایت فوتبال و اتفاقاتی که در زمین می‌افتد حکم نهایی را صادر خواهد کرد، اما درون باشگاه، و به‌خصوص در رختکن و زندگی روزمره تیم، باور به اینکه تصمیم درستی گرفته شده مدام بیشتر می‌شود. تیم نشان داده برای جنگیدن از دقیقه اول تا آخر هر مسابقه و در تک‌تک تمرین‌ها کاملاً متقاعد شده است.

واقعیتی که امروز در والدبباس دیده می‌شود، هیچ شباهتی به حال‌وهوای یک سال قبل ندارد. ژابی آلونسو نتوانست ارتباط برقرار کند و وارد آن سازوکاری نشد که همیشه باید بین باشگاه و مربی وجود داشته باشد و همین موضوع به‌تدریج همه‌چیز را فرسوده کرد. بازیکنان اولین کسانی هستند که وضعیت چنین رابطه‌ای را می‌فهمند و وقتی ببینند طناب در حال پاره شدن است، خودشان هم قطع ارتباط می‌کنند و دیگر به‌صورت گروهی کار نمی‌کنند؛ چیزی که حتی در جام باشگاه‌های جهان هم اتفاق افتاد و باعث شد تردید دائمی در باشگاه رئال مادرید جا خوش کند، هم در میان مدیران و هم میان کسانی که به شیوه خودشان قدرت دارند، یعنی بازیکنان. آربلوا تلاش کرد، اما رختکن با شرایطی مشابه روبه‌رو شد و داستان تکرار شد.

مورینیو آمد و همان‌طور که این روزنامه گزارش داده بود، عادت‌ها، قوانین و روال‌ها را تغییر داد. هدفش این بود که احترام گروه به نشان باشگاه را دوباره زنده کند و در عین حال احترام درونی را هم به ابزاری برای بیدار کردن تیمی تبدیل کند که خواب‌آلود و غایب بود و در دو فصل گذشته هر طور و هر جا که دلش می‌خواست بازی می‌کرد. علاوه بر این، با تک‌تک بازیکنان صحبت کرده و برایشان توضیح داده دقیقاً چه می‌خواهد و حتی به کسانی که بیرون از برنامه می‌دید، فرصت داده نظرش را عوض کنند.

نتیجه این روند، اطمینان فزاینده به این است که تغییر روی نیمکت و بازگشت به گذشته، بهترین تصمیمی بوده که باشگاه از زمان بازگشت تقریباً اتفاقی کارلو آنچلوتی گرفته است. جالب اینکه هم مربی ایتالیایی و هم مربی پرتغالی در پی پیشنهاد از سوی خودشان به مادرید رسیدند؛ البته در مورد مورینیو، پیشنهاد از طرف ژرژ مندس بود، کسی که عامل اصلی بازگشت او به برنابئو شد.

برخلاف بعضی مربیانی که در این سال‌ها روی نیمکت رئال نشستند، فلورنتینو پرز و مورینیو در این سیزده سال دوری، هرچند گهگاه، ارتباطشان را حفظ کردند. پیام‌ها در لحظات خاص همیشه به‌موقع می‌رسیدند. مثل آن دوستی که شاید مدت‌ها از او خبری نداشته باشی، اما هیچ شکی نداری که همیشه همان‌جاست. همه این‌ها کمک کرد تا این بازگشت ممکن شود؛ بازگشتی که مثل ماجرای آنچلوتی، کمی هم بخت و اقبال در آن نقش داشت. این بار، زیدان از قبل به تیم ملی فرانسه متعهد شده بود و در مورد آنچلوتی هم هیچ‌کدام از گزینه‌های «جدید» نتوانسته بودند باشگاه را قانع کنند.

مورینیو خوشحال است. حمایت کامل باشگاه را دارد، اما این حمایت از دل تفاهم آمده است. مورینیو نیامده که تحمیل کند؛ آمده که قانع کند و گفت‌وگو کند. اولین درخواستش، جدا از حذف جریمه‌های مربوط به «تنبیه‌ها» و اینکه همه مصدومان روند ریکاوری‌شان را در والدبباس انجام دهند، استفاده از برناردو سیلوا به‌عنوان هافبک میانی بود؛ و با آنچه تا الان دیده‌ایم، ایده بدی هم نبوده است.