به جا مانده از بازی با مالاگا: کینگ جود!

مرجع خبری رئال مادرید: توماس رونکرو سردبیر عقب مانده اس در مورد بازی رئال مادرید و مالاگا نوشت.

یک ماشین غلتک‌وار. رئال مادریدِ مورینیو با سرعت و قدرت جلو می‌رود؛ همان‌طور که وقتی بچه بودیم می‌گفتند چیزی در خانه خوب پیش می‌رود، «باد موافق است و بادبان‌ها پر». تیمی که از نظر فوتبالی جان گرفته و از نظر احساسی دوباره فعال شده، به لطف مربی اهل ستوبال که توانسته عطش رقابت را به این گروه پرستاره تزریق کند و چنان لیفتی به تیم بدهد که برنابئو حالا در وضعیتی از خوشحالی آشکار قرار دارد. فعلاً در فقط پنج روز، دو برد پرگل پیاپی در معبد کاستیانا: چهار گل به رئال سوسیداد و چهار گل به مالاگا. دو حریف خوب که مقابل تیمی تسلیم شدند که با این شکل بازی، واقعاً مدعی همه‌چیز خواهد بود. این تعهد جمعی، وقتی به استعداد عظیم این ترکیب اضافه شود، نتیجه‌اش باید زنجیره‌ای از پیروزی‌ها باشد؛ بیشترشان هم با اختلاف.

یاد «لیگ رکوردها» می‌افتم؛ ۱۰۰ امتیاز و ۱۲۱ گل. با BBC در خط حمله، ژابی آلونسو و خدیرا که به خط میانی انرژی می‌دادند و دی‌ماریا که در جناح مهارنشدنی بود، آن رئال مادرید جلوی بارسای مسی و گواردیولا را گرفت و در نهایت قدرتش را تحمیل کرد. پپ در پایان همان فصل، خسته، نیوکمپ را ترک کرد. نمی‌گویم فلیک هم به همان سرنوشت دچار خواهد شد، اما به شما اطمینان می‌دهم این فصل رئال دیگر به حریفان آب‌نبات مجانی نخواهد داد. فعلاً سه بازی و فقط یک گل خورده. پایه‌های یک تیم قهرمان از خط دفاع شروع می‌شود. کورتوا دیگر لازم نیست هر مسابقه شنل قهرمانی به دوش بیندازد. ده جنگجو جلوی او هستند که فهمیده‌اند این غول بلژیکی شایسته زندگی آرام‌تری است. حتی وینی هم به دفاع برمی‌گردد، آن‌طور که هیچ‌وقت از او ندیده بودیم. یک چیز بزرگ در شمال پایتخت در حال شکل گرفتن است…

جود، رئیس است. بازیکنی که بهتر از هر کس این دوره تازه و امیدوارکننده را نمایندگی می‌کند، بلینگام است. آخرین نفری که از تعطیلات برگشت و اولین کسی که برای هر پوشش دفاعی می‌رسد، خطوط را می‌شکند، مثل حیوانی زخمی پرس می‌کند و خودش را به روح این تیم آسمانی روی زمین تبدیل کرده است. جود رئیس جدید رئال مادرید است. او فرم امپراتورگونه‌اش از جام جهانی را ادامه داده؛ تورنمنتی که در آن همه رکوردهای تاریخی یک هافبک را شکست. جود شماره ۵ زیدان را بر تن دارد و با نمایش‌هایی که برنابئو را به پایش انداخته، به آن شماره اعتبار می‌دهد.

نه فقط به خاطر گل فوق‌العاده‌اش مقابل مالاگا که قفل بازی را شکست یا آن ضربه سری که زمینه انفجار دوم جشن را فراهم کرد. این پسر، پیری یا فرناندو هیروی قرن بیست‌ویکم است. بالا می‌رود، پایین می‌آید، پرس می‌کند، توپ می‌برد، پاس گل می‌دهد، گل می‌زند، توپ پس می‌گیرد و رهبری می‌کند. بازیکن کامل. مورینیو هم هوشمندانه نزدیک پایان تعویضش کرد و من ۷۰ هزار مادریدیستا را دیدم که ایستاده برایش تشویقی در حد «دو گوش و دم گاو» به راه انداختند. پنج هزار هوادار مالاگا در سکوها هم ــ که همیشه در ورزشگاهی که به خاطر پیوند ابدی مشترکمان با خوانیتو آنها را دوست دارد و محترم می‌شمارد، خوش‌آمدند ــ با احترام نمایش عظیم این غول استوربریج را تحسین کردند. Hey Jude!

۲۰ بازیکن اصلی. مورینیو بعد از اینکه تقریباً یک ترکیب ثابت را مقابل اسپانیول و رئال سوسیداد تکرار کرده بود، این بار با پنج تغییر در ترکیب، رختکن را زیرورو کرد. گولر، بهترین بازیکن پیش‌فصل، بیرون ماند و از شش خرید جدید هم پنج نفر از ابتدا بازی نکردند؛ فقط کوکوریا فیکس بود. حتی کاماوینگا هم فرصت خودش را گرفت. مورینیو در قلعه‌اش صورت‌های ترش نمی‌خواهد. همه باید احساس کنند مهم‌اند. اگر همه در یک جهت پارو بزنند، رسیدن به خط پایان موفقیت در رتبه اول آسان‌تر خواهد شد. حالا حتی همه با هم در والدبباس غذا می‌خورند. مالاگای امیدوارکننده فونس هم چیزی برای سرزنش کردن خودش ندارد. ایستادن مقابل این رئال مادرید در حال حاضر تقریباً مأموریتی غیرممکن است.

ما خوشحالیم. مادریدیستاها خودشان را نیشگون می‌گیرند تا مطمئن شوند این واقعیت دارد. بعد از دو سال تلخی و حال‌وهوای بد، تیمشان یکی پس از دیگری به آنها شادی می‌دهد. امیدواریم ادامه داشته باشد، دوستان. خوشبختی چیز خیلی جدی‌ای است…