«مورینیو تا چه زمانی از تعویض ستارگانش طفره خواهد رفت؟»

مرجع خبری رئال مادرید: در فیلم فوق‌العاده «تسخیرناپذیران الیوت نس»، جیم مالون باعث می‌شود مأمور قانون آمریکایی که کوین کاستنر نقشش را بازی می‌کند، کسی که گروهی از مردان وفادار و فسادناپذیر را برای مقابله با خود آل کاپون هدایت می‌کند، با یک سؤال ناراحت‌کننده روبه‌رو شود: برای رسیدن به هدفش حاضر است تا کجا پیش برود؟

با درام کمتر و بدون اینکه جان کسی در خطر باشد، اجازه بدهید همین سؤال را از مورینیو بپرسم: تا چه زمانی قرار است در هر بازی بازیکنانی دست‌نخورده و تحت حفاظت داشته باشد؟

گفتن اینکه ستاره‌های بزرگ باید روی نیمکت بنشینند آسان نیست. با توجه به آنچه دیده‌ایم، بیرون کشیدن آنها از زمین وقتی بازی خوب پیش نمی‌رود هم آسان نیست. وینیسیوس، بلینگام و امباپه فقط وقتی تعویض می‌شوند که نتیجه در واپسین لحظات کاملاً قطعی شده باشد، یا وقتی خودشان به‌دلیل خستگی شدید درخواست کنند. همان‌طور که آنچلوتی زمانی گفت: «اگر خسته‌اند، دستشان را بالا ببرند»… و هیچ‌کس دستش را بالا نبرد.

قرار بود در بازگشت مورینیو، همین اقتدار او بر ستاره‌ها و توانایی‌اش برای گرفتن تصمیم‌هایی که برای ژابی آلونسو گران تمام شد، یکی از عواملی باشد که حتی بیش از کارنامه اخیرش روی نیمکت ارزش داشته باشد. اما فعلاً آن اقتدار درون رختکنی که نیاز به دست محکم داشت، در تصمیم‌های فنی بیرون از رختکن دیده نشده است.

وقتی لحظه تصمیم‌گیری می‌رسد، گولر همچنان آسان‌ترین بازیکن برای استراحت دادن یا تعویض کردن است، حتی وقتی دارد یک درس فوتبال می‌دهد. در لا کارتوخا بهانه‌ای برای این تصمیم وجود داشت، اما بدون بازیکن ترک، چراغ‌های رئال مادرید خاموش شد.

از نظر استعداد، جایگاه و رهبری، تردیدی نیست که آن سه ستاره باید ستون اصلی تیم مورینیو باشند. اما مشکل از جایی شروع می‌شود که «دست‌نخورده بودن» دیگر نتیجه عملکرد نباشد و به یک وضعیت دائمی تبدیل شود.

آن‌وقت اعتماد و اعتباری که بازیکن به‌دست آورده، با مصونیت اشتباه گرفته می‌شود و این پیامی مرتبط با نبود شایسته‌سالاری است که می‌تواند روی کل گروه تأثیر بگذارد.

یک تعویض زودهنگام نباید حکم محکومیت تلقی شود. اگر قرار است اشتباهاتی که تیم را از جام‌ها دور کرد تکرار نشود، ارزش تیم باید بالاتر از فرد قرار بگیرد.

روبرتو مورالس – آس