بازیکن اسبق ویارئال:«امباپه و وینیسیوس در یک به یک، مرگبار هستند»

مرجع خبری رئال مادرید: کمی بیش از چهار ماه از خداحافظی مانو تریگروس (تالاورا د لا رینا، ۱۹۹۱) با فوتبال می‌گذرد. این هافبک ابتدا ویارئال را به لالیگا برگرداند و بعد با این تیم قهرمان لیگ اروپا شد. او پس از ۱۲ سال حضور در تیم اصلی، به یکی از چهره‌های محبوب این شهر تبدیل شد و حالا بعد از دو سال حضور در گرانادا دوباره به ویارئال برگشته است.

تریگروس که خودش این دوره از زندگی‌اش را شاد توصیف می‌کند، در مصاحبه‌ای اختصاصی با AS درباره گذشته، حال و آینده‌اش صحبت کرده است. او همچنین درباره رئال مادرید، حریف بعدی زیردریایی زرد، حرف زده و حتی انتخابش برای توپ طلا را هم اعلام کرده است.

شنبه، رئال مادرید و ویارئال بعد از وقفه بازی‌های ملی مقابل هم قرار می‌گیرند. نتیجه خوبی برای تیم خودتان متصورید؟

ویارئال را خوب می‌بینم؛ قبل از وقفه دو برد پیاپی داشت. این یک وقفه کمی عجیبِ دو هفته‌ای است و می‌توان از آن استفاده کرد. البته ویارئال هم ملی‌پوشان زیادی دارد که از سفر برمی‌گردند، اما رئال تقریباً همه بازیکنانش ملی‌پوش هستند.

فکر می‌کنید بازی چطور پیش خواهد رفت؟

مطمئنم بازی خیلی سرگرم‌کننده‌ای خواهد بود. اینیگو پرس هیچ‌چیز را کنار نمی‌گذارد، فرقی نمی‌کند چه کسی روبه‌رویش باشد. در عقب باید در دوئل‌ها مقابل امباپه و وینیسیوس خیلی قوی باشید، چون در یک‌به‌یک مرگبارند و این باعث می‌شود دائماً به کمک دفاعی نیاز داشته باشید. آنجا قوی‌ترین بخش بازی آن‌هاست.

ویارئال به‌عنوان تیم کیفیت زیادی دارد، به‌خصوص در خط حمله، و رئال می‌تواند فضاهایی باقی بگذارد که با بازیکنانی مثل مولیرو، آیوزه، میکائوتادزه یا ایلیاس، که هم بین خطوط و هم در فضا بسیار خوب هستند، می‌توان از آن استفاده کرد. از آنجا به بعد، بازی زیبایی برای تماشا خواهد بود. جزئیات و دوئل‌ها روایت مسابقه را تعیین خواهند کرد.

به‌عنوان یکی از نمادهای فوتبال ترکیبی، فکر می‌کنید توپ طلای امسال باید به یک بازیکن اسپانیایی برسد که سلطه تیم ملی را نمایندگی کند؟ اگر حق رأی داشتید، به چه کسی رأی می‌دادید؟

جوایز فردی همیشه خوب هستند و معمولاً توجه به سمت کسانی می‌رود که گل می‌زنند. آن‌ها بیشتر دیده می‌شوند و بازی‌ها را تعیین می‌کنند. گرفتن چنین جوایزی همیشه باعث افتخار است. امسال دیگر آن سلطه روشنی را که در دوران مسی و کریستیانو وجود داشت نمی‌بینیم. امباپه ویژگی‌های فوق‌العاده‌ای دارد، اما لامین یامال کارهای باورنکردنی برای تماشاگر انجام می‌دهد. درست است که جام جهانی به ضررش بوده چون مثل کین یا امباپه درخشیده نبود، اما برای ماه‌های زیادی بهترین بود. اگر مجبور باشم یک نفر را انتخاب کنم، فکر می‌کنم لامین به خاطر چیزهایی که در زمین انجام می‌دهد شایسته آن است. کین را زیاد ندیده‌ام، اما جام جهانی او هم در سطح توپ طلا بوده است.

بازی کردن در دورانی که مسی و کریستیانو حکومت می‌کردند چطور بود؟

حتی بابت یک تکل دیرهنگام روی مسی کارت قرمز هم گرفته‌ام. البته در تلویزیون شدیدتر از چیزی که واقعاً بود دیده می‌شود. من روی زمین رفتم و پایم بالا آمد، اما دیگر تقریباً هیچ نیرویی در حرکتم نبود.

مسی آدم مؤدبی بود، هیچ‌وقت حرف نامناسبی نمی‌زد. از همه طرف به او ضربه می‌زدند و فقط بلند می‌شد و چیزی نمی‌گفت. دیدنش از نزدیک و اینکه توانسته باشم چند بار توپ را از او بگیرم برایم باعث افتخار است. از رقابت با او لذت بردم. همیشه تلاش می‌کردی روز خوبش نباشد و مثلاً حرکت کلاسیکش با جوردی آلبا را خیلی تمرین کرده بودی، اما در نهایت باز هم همان حرکت را روی سرت اجرا می‌کرد.

کریستیانو هم همین‌طور بود. یک رقابت‌جوی ذاتی. هیچ‌وقت از او حرف بد یا حرکت زشتی ندیدم و خیلی خوشحالم که دوران مسی و کریستیانو را از داخل زمین تجربه کردم.

خاطره‌ای از آن دوران دارید که هنوز در ذهنتان مانده باشد؟

یک خاطره دارم که از آن درس گرفتم. از یکی از بازیکنان رئال مادرید پیراهنش را خواستم، نمی‌گویم چه کسی، و او گفت یکی از هم‌تیمی‌هایت قبلاً آن را خواسته. من هم گفتم: «باشه، باشه»، چون نمی‌خواهی مزاحم شوی… آن موضوع در ذهنم ماند. بعد در یک بازی جام حذفی مقابل کادیس، بازیکنی از من پیراهن خواست و من گفتم: «هم‌تیمی‌ات قبلاً آن را خواسته.» او جواب داد: «ولی… دو تا پیراهن دارید، نه؟» و حق هم داشت، بنابراین با خوشحالی یکی را به او دادم. همان لحظه یاد آن بازی مقابل رئال افتادم و فهمیدم باید آن موقع کمی جسورتر می‌بودم و همین کار را می‌کردم! (می‌خندد)