مرجع خبری رئال مادرید: مارکا نوشت: اندریک به جنگیدن علیه همه‌چیز عادت دارد؛ علیه انتظارات، بی‌صبری، کمبود دقایق بازی و واقعیتی که هر بار درست وقتی به نظر می‌رسد در آستانه اوج گرفتن است، تهدید می‌کند دوباره تکرار شود. اتفاقی که فصل گذشته هم برایش افتاد؛ زمانی که مجبور شد برای پس گرفتن نقش مهمی که در رئال پیدا نمی‌کرد، به‌صورت قرضی راهی لیون شود.
اندریک گفت: «روی نیمکت بودم و با خدا حرف می‌زدم. وقتی کنارم را نگاه کردم، دیدم نونو صدایم می‌کند. بلند شدم و همچنان با خدا حرف می‌زدم، چون فکر نمی‌کردم این‌قدر زود وارد بازی شوم.»
او در لیون دوباره فوتبالش را پیدا کرد، در ۲۱ بازی هشت گل زد و پنج پاس گل داد و نشان داد اگر تداوم داشته باشد، جسارتش می‌تواند به سلاحی متفاوت تبدیل شود. اما این فصل، شرایط دوباره بیش از حد شبیه همان دوران شده بود. تا پیش از سفر تیم مورینیو به رم، مهاجم برزیلی فقط چهار دقیقه بازی کرده بود. مصدومیت عضلانی در پیش‌فصل باعث شده بود عقب بیفتد و حتی بعد از بازگشت هم اندریک نتوانسته بود جایی در برنامه‌های مورینیو پیدا کند. با امباپه که بیشتر توجه را به خودش اختصاص داده و کارلوس اسپی که جایگاه بیشتری پیدا کرده بود، مهاجم برزیلی دوباره به احتمال جدایی در ژانویه فکر می‌کرد. جالب اینکه رم، باشگاهی که تابستان هم نزدیک بود او را جذب کند، دوباره به‌عنوان یک گزینه مطرح شده بود.
مشت روی میز
اما مورینیو همان بار اول دخالت کرد و جلوی خروجش را گرفت… و به نظر نمی‌رسد حالا هم قصد تغییر نظر داشته باشد. مربی پرتغالی انتقال قرضی تابستان را متوقف کرد چون به توانایی‌های مهاجم برزیلی واقف بود و می‌خواست او را به‌عنوان یک گزینه هجومی نگه دارد. بعد از نمایش درخشانش در المپیکو، حتی صریح‌تر درباره آینده‌اش گفت: «قرض دادن او غیرممکن است. می‌دانم هنوز چه چیزهایی می‌تواند به ما بدهد.»
اندریک یک فرصت را به یک اعلام حضور قاطع تبدیل کرده است: در لیگ قهرمانان به‌طور میانگین هر ۸۸ دقیقه یک گل می‌زند.
رئال مادرید ۳-۱ عقب بود که مهاجم برزیلی در دقیقه ۵۹ وارد زمین شد. بازی به واکنش نیاز داشت و اندریک مثل یک طوفان پاسخ داد. از جناح راست، همان منطقه‌ای که در دوران حضورش در لیون هم فضاهای زیادی برای انفجار پیدا کرده بود، با سرعت، دریبل و سماجتی که ساختار دفاع رم را به هم ریخت، حمله رئال را متحول کرد.
و واقعاً بازی را تغییر داد. در گل ۳-۲، ضربه سرش دروازه‌بان را مجبور کرد توپ را ناقص دفع کند و اسپی از برگشت استفاده کرد تا رئال را به بازی برگرداند. فقط دو دقیقه بعد، اندریک دوباره بلند شد و با یک ضربه سر گل ۳-۳ را زد. در پایان به‌عنوان MVP انتخاب شد و تحسین هم‌تیمی‌هایش را هم دریافت کرد.
سؤالی که مدت‌هاست دنبالش می‌کند
این جهش آن‌قدر واضح بود که دوباره همان سؤالی را زنده کرد که مدت‌هاست در اطراف او وجود دارد: اندریک اگر بیشتر بازی کند، چقدر بیشتر می‌تواند ارائه دهد؟
چون حس همیشگی درباره مهاجم برزیلی همین است؛ کم بازی می‌کند اما زیاد خلق می‌کند. ۲۰ ساله است و هنوز باید جزئیاتی را اصلاح کند، در بعضی صحنه‌ها تصمیم‌های بهتری بگیرد و یاد بگیرد انرژی‌ای را که گاهی تمام‌نشدنی به نظر می‌رسد، بهتر مدیریت کند. اما یک چیز هست که نیازی به کامل کردنش ندارد: توانایی‌اش برای تکان دادن بازی‌ها. اندریک بازیکنی است که از دو تکه سنگ آتش درست می‌کند.
با این حال، خودش هم از جایگاهی که در آن قرار دارد آگاه است و نخواست فرض کند که وضعیتش حتماً تغییر خواهد کرد. گفت: «نمی‌دانم اتفاق امروز وضعیت من را تغییر می‌دهد یا نه.» او می‌داند تصمیم نهایی همچنان با مربی است. بدون درخواست علنی و بدون گلایه، اما با نمایشی که خودش به‌اندازه کافی حرف می‌زند… و حالا با محرومیت چهار جلسه‌ای وینیسیوس در لالیگا، دری هم برایش در چهار بازی آینده باز شده است.
به همین دلیل، اندریک بار دیگر همه آن چیزی را که درباره فصلش از قبل نوشته شده بود، به چالش می‌کشد. و این کار را تنها هم انجام نمی‌دهد: «روی نیمکت بودم و با خدا حرف می‌زدم. وقتی کنارم را نگاه کردم، نونو صدایم کرد. بلند شدم و همچنان با خدا حرف می‌زدم، چون فکر نمی‌کردم این‌قدر زود وارد بازی شوم. وارد مسابقه شدم و توانستم کاری را انجام بدهم که بیشتر از هر چیز دوست دارم: فوتبال بازی کردن.»
میشه کذاشتش وینگر راست دیومانده هم چپ
گولرو بیاریم عقب با اینکه اصلا تو پست ۶ و ۸ خوب نیست ولی حداقل ۴ تا پاس پشت دفاع بندازه