تنها 15 دقیقه به پایان بازی زمان باقی بود که سیستم صوتی برنابئو بار دیگر دست به کار شد تا تعویضی را اعلام کند.
اگر تا کنون سیستم صوتی برنابئو را تجربه نکرده اید، باید بگویم که صدای آن کرکننده است. به لطف ولوم بالا و گویندگان پرهیجان ورزشگاه، این سیستم حتی وقتی که فوتبال خسته کننده باشد شور و هیجان را برمی انگیزد، چه برسد به وقتی که اسکوربورد نتیجه 8-0 را نشان می دهد.
” متئووووووو کواچیییییییییییییییچ”. سه شنبه شب وقتی که نتیجه بازی 8-0 بود گوینده ورزشگاه بدین شکل نام کواچیچ را برای تعویض اعلام کرد. پس از این که کواچیچ بهترین بازی خود برای رئال مادرید را انجام داد به هنگام تعویض شدن به گرمی مورد تشویق و تمجید هواداران قرار گرفت. بازیکنی با شماره 21 منتظر ورود به زمین بود. دنیس چریشف. همان دنیس چریشفی که در کانون فاجعه کادیز بود. همان دنیس چریشفی که سه روز قبل از آن، هنگام اعلام نامش در ورزشگاه هو شد.
اما این بار حال و هوای ورزشگاه به گونه ای دیگر بود. در میان تشویق آرام بازیکن روسی، تنها تعداد کمی بودند که او را هو می کردند. این دقیقا همان زمانی بود که او باید به میدان می آمد. آس نیز شسته و رفته به همین مطلب اشاره کرد: ” یک جمعیت خوشحال راحت تر می توانند عذرخواهی را بپذیرند.”
بازی سه شنبه شب به همین منظور بود: برای عذرخواهی.
پس از گذشت یک هفته تاسف بار و بالا گرفتن این احساس که باشگاه در سال 2015 همه چیز را خراب کرده است، رئال مادرید باید برای هواداران خود دلیلی برای لبخند زدن را فراهم می کرد. دلیلی برای خوش بین بودن. پیروزی 4-1 در برابر ختافه نتوانسته بود به طور کامل این موضوع را تحقق بخشد. به اتفاق دیگری نیاز بود و رئالی ها این را می دانستند.
و پیروزی 8-0 همان اتفاق بود.
در بازی برق آسای رئال در برنابئو، گل های اول، دوم و سوم خیلی سریع به ثمر رسیدند.و پس از استراحت بین دو نیمه، گل های چهارم، پنجم و ششم حتی سریع تر از قبل وارد دروازه شدند. دو رقمی شدن گل های رئال مادرید نه تنها ممکن به نظر می رسید بلکه احتمال آن زیاد بود.
کریستیانو رونالدو به تنهایی چهار گل به ثمر رساند، کریم بنزما سه گل. و در نهایت، تعجب آور بود که تعداد کل گل های رئال فقط هشت تا بود. احمقانه و خنده دار است!
با این حال، بعد از دیدن این بازی، چیزی که فورا به ذهن شما آمد این بود که با توجه به بازی هایی که رئال در این فصل از خود نشان داده بود چنین عملکردی از کجا پیدا شد! تعجب کردید که این بازی واقعا چه بود! آیا شروعی جدید بود؟ آیا نقطه اوج رئال بود؟ یا یک داده پرت بود؟!
سخت بود که بفهمیم این بازی واقعا چه بود. اما چیزی که واضح است این است که این بازی باید یک الگو برای بازی های بعدی باشد.
در این فصل بارها رئال مادرید متهم به این شد که فقط یک نیمه بازی می کند. بعد از به ثمر رسیدن گل ها، معمولا تیم متوقف می شد. در حالت کلی، معمولا رئالی ها فشار را تا انتهای بازی روی حریف حفظ نمی کردند.
در واقع، این طور به نظر می رسید که عملکرد 45 دقیقه ای آن ها را قانع می کند. رئال در این فصل تیمی نشان داده بود که تلاشی برای گرفتن مالکیت توپ از حریفان نمی کرد و به آن ها فشار نمی آورد. به دنبال توپ نبود، به دنبال آسیب رساندن به حریف نبود، به دنبال تکل نبود. برخلاف بعضی تیم ها که به حریفان خود اجازه تصاحب توپ را نمی دهند، رئال مادرید گاهی فقط مشتاق بود تا ببیند خود حریف توپ را چه موقع به آن ها پس می دهد.
و به همین دلیل بود که عملکرد آن ها در سه شنبه شب خیلی به چشم آمد.
با وجود این که به ثمر رسیدن گل های پی در پی، بازی را لحظه به لحظه یک طرفه تر می کرد، رئال مادرید بی رحمانه به حملات خود ادامه می داد و این چیزی بود که به ندرت از رئال دیده بودیم. بعد از این که سه گل به ثمر رسید، آن ها همچنان به تلاش خود ادامه دادند. بعد از شش گل، باز هم ادامه دادند. بعد از هشت گل، هم چنان ادامه دادند. اما به غیر از این، نکات مثبت دیگری نیز وجود داشت.
بارها و بارها، رئال با فشار آوردن به مالمو در نیمه زمین حریف آن ها را وادار کرد تا اشتباه کنند و توپ را از دست بدهند. دنیلو به تنهایی هشت تکل داشت. کاسمیرو و کواچیچ هر کدام چهار تکل. بعضی از سایر بازیکنان نیز دو یا سه تکل داشتند. این اعداد نشان می دهد که رئال مادرید در این بازی روحیه خستگی ناپذیری داشت که چیز جدیدی بود.
در بازی ای که رئال از نظر مالکیت توپ برتر بود، از نظر تعداد شوت ها برتر بود و از نظر شمار گل ها کاملا حریف خود را نابود کرده بود، آن ها کاری را انجام دادند که از لحاظ تئوری تیم ها در چنین شرایطی انجام نمی دهند و آن کار، زدن 27 تکل در بازی بود که بالاترین آمار رئال در این فصل است.
به عنوان مقایسه، در بازی با سویا تکل های رئال 8 تا بود. در بازی با بارسلونا 14 تا. میانگین تکل های آن ها در بازی های دیگر نیز با این اعداد چندان تفاوتی ندارد.
به این ترتیب، در بازی سه شنبه در برنابئو، مالمویی که از حریف خود بسیار پایین تر بود با رئال مادریدی مواجه شد که بالاخره توانسته بود استعداد و تلاش را با هم ادغام کند، سهل انگاری های خود را کنار بگذارد و با هدف بازی کند. برای اولین بار، رئال شبیه به یک تیم بود و نه فقط مجموعه ای از بازیکنان جدا از هم.
و این بازی باید یک الگو باشد.
چالش بعدی این است که رئال دوباره چنین بازی ای را تکرار کند. و دوباره و دوباره.
تیم کالینز





این بازی ، بازی بود که رئال تیم هماهنگی شده بود ، یک تیم یکپارچه که مهم نبود کی گل میزنه ، مهم بازی قشنگ و برتری تیم بود ، رئال باید یک تیم یکپارچه بشه و همدلی بازیکنا خیلی بیشتر بشه مثل همین بازی (مشکلات مدیریتی و مربی هم به کنار !!!)
واقعا تحلیل فوق العاده ای بود…
رئال فوق العاده قویه!
تنها تیمی هست تو سی ال که بدون سرمربی بفرستیش تو زمین 100% نتیجه میگیره!
امیدوارم بنیتز بازی های بعدی رو هم همینطوری بچینه ترکیبو و رابطش با بازیکنا بهتر بشه
اگه همه بازیامون مثه همین بازی باشیم
لیگ قهرمانان رو حتما میبریم
من که امیدوارم این بازی
نقطه شروع رئال باشه برای جبران بازیای قبل
تحلیلش عاالی بود. رئال ترکیب غولی داره و به نظرم از نظر بازیکنا فقط بایرن با رئال قابل قیاسه. فقط کافیه به خط هافبک نگاه کنین (تیمی که هیچ کدوم از بین مودریچ و خامس و بیل و کروس و کاسمیرو و ایسکو و کواچیچ و… نمیتونن در مورد فیکس بودن مطمئن باشن) رئال فقط جدیت احتیاج داره. این بازی بی نقص بود. تنها بازی فصل که تیم جدیت خوبی داشت. امیدوارم این موضوع اتفاقی نبوده باشه و واقعا تغییری تو نگرش بازیکنا رخ داده باشه…
خیلی خوب گفته. واقعا کمتر کسی رو میبینم که با تحلیل فنی و آنالیز بازی بیاد به صورت منطقی نتیجه گیری کنه و نظر بده، اکثر رسانه ها و روزنامه ها اینجورین، طرفدارا هم که بدتر از همه. تو هیچ کدوم از بازی های بدی که داشتیم کسی نیومد اینجوری تحلیل کنه. همه فقط بلدن به بنیتز و پرز فحش بدن. هر کسی بیاد بازی الکلاسیکو رو دوباره با دقت نگاه کنه میبینه که بازیکنها چقدر بد و تنبل بازی کردن، اکثرشون زحمت دویدن و پرس کردن بارسایی ها رو هم به خودشون نمیدادن، مخصوصا رونالدو و خامس! دلیل اون فاجعه هم تا حد زیادی به همین مسئله ربط داشت. خاهشاً به جای انکار این مسائل و فحش دادن به بنیتز یه بار دیگه برین فیلم بازی رو ببینین تا کاملا متوجه بشین که بیشتر بازیکن ها چقدر غیر مسؤولانه بازی کردن، اصلا به نظر میومد عمدا دارن کم کاری میکنن.
واقعا کواچیچ عالی بو یه مودریچ کوچوله که در اینده جای مودریچ پر میکنه.کاسمیرو هم خیلی خوبه .
بچه ها یک سوال دارم که گیجم کرده
کفش طلا بر چه اساسی داده میشه؟؟؟؟
گل زدن تو رقابت های مهمی مثل چمپیوزلیگ تاثیر داره یا نه؟
ویکی پدیا در مورد کفش طلا زده که بر اساس تمام رقابت های لیگ اون کشور واروپاست لطفا توضیح بدید
کلا کفش طلا به کسی که بیشترین گل رو زده باشه میدن فکر کنم