«ممنون لورنزو به خاطر مهم ترین چمپیونزلیگ تاریخ رئال مادرید»

مرجع خبری رئال مادرید : لورنزو سانز همیشه به عنوان مدیری به یاد آورده می شود که هفتمین چمپیونزلیگ رئال را برد چرا که پس از 32 سال جام را دوباره به رئالی ها داد. شخصی صمیمی ، سخاوتمند و بسیار مهربان. یک شخصیت خوب.  کسی که راه خرید کهکشانی ها در دهه 90 را نشان داد. خیلی مطمئن بود که برای بردن چمپیونزلیگ باید بازیکنان بزرگ بخری. شوکر، میاتوویچ، پانوچی، سیدورف و روبرتو کارلوس را خرید. به حدی فوتبال را دوست داشت که در روزهای شکست تا حد جنون عصبانی می شد و به هم می ریخت. به حدی عاشق آکادمی بود که همیشه در زمین تمرین قدیمی در لاکاستیانا حضور داشت. در میان رئالی ها خوشحال بود. با همه صحبت می کرد و برای همه مکث می کرد.

این شانس را داشتم که با او خیلی نزدیک باشم. در بازیهای اروپایی، سفرهای پیش فصل، جلسات یوفا، گزارشات و … صمیمیت ما تا سالها ادامه داشت. همیشه تلفنت را جواب می داد و اگر جواب نمی داد خودش زنگ می زند. همه چیز را با جدیت دنبال می کرد. یادم است زمانی که کاپلو پس از یک سال حضور در نیمکت اعلام کرد که می رود چقدر عصبانی شد یا این که شگفت زده شد که چطور کاماچو پانزده روز پس از پذیرش هدایت نیمکت استعفا داد یا این که چطور به تیمی که با هاینکس به مشکل خورده بود قبل از فینال امستردام در سال 1998 آرامش داد یا این که افتخار می کرد که کسی بوده که روبرتو کارلوس را با 600 میلیون پزوی قدیمی به برنابئو آورده است. او در سال 2000 ریاست رئال را از دست داد چرا که طراحی اشتباهی انجام داد که مقصرش خودش نبود. به او گفتند که با توجه به بردن هشتمین قهرمانی چمپینزلیگ انتخابات زودهنگام انجام بدهد و شکست خورد. وقتی فهمید که نحوه رای گیری عوض شده قبل از انتخابات می دانست که شکست خورده است. چهره اش قلبش را نشان می داد. مشخص بود که چه رنجی می کشد. سعی کرد برگردد اما هرگز موفق نشد. پرز و او شبیه دشمنان همیشگی بودند اما زندگی طوری رقم خورد که در سالهای اخیر با هم دوست شدند. لورنزو به چایگاه ویژه برگشت و همیشه محبت مردم را حس کرد. به خاطر این ویروس لعنتی این شخصیت خوب از میان ما رفت. یک رئال مادریدی خوب و یک پدر خوب . خداحافظ تا ابد مدیر. دلمان برایت تنگ می شود.

کارمن کولینو – آس