به نام خالق مایه فخر جهان فوتبال رئال مادرید
بالاخره رویا به حقیقت پیوست رئال مادرید باز هم بعد از گذشت چهار سال از آخرین قهرمانی اروپا و با وجود از دست دادن اسطوره هایی که عنصر اصلی هت تریک در لیگ قهرمانان بودند دنیای فوتبال را مات و مبهوت عملکرد شگفت انگیز خود کرد.
در دهه اخیر که قهرمانی های زیادی به دست آمد همیشه رئال جزو شانس های اصلی کسب جام بود اما در ابتدای این فصل از نظر اکثر علاقمندان به فوتبال حتی جزو ده شانس اصلی هم به حساب نیامد حتی خود ما هم انتظار بی جایی از این تیم دوست داشتنی نداشتیم و به یک لالیگای مقتدرانه راضی بودیم اما داستان این فصل اروپا طور دیگری رقم خورد و همه چیز به کام سپیدپوشان مادرید بود.
هرکس در نظرش قاعدتا فینال هر فصل اروپایی را با یک صحنه زیبا به یاد می آورد یکی با گل پیروزی بخش تیمش در لحظات پایانی دیگری با نجات دروازه خودی توسط گلر یا مدافعان، یکی با تعویض طلایی که نتیجه بازی را عوض میکند دیگری با اشکهای شادی و یا خوشحالی های خاص و منحصر به فردش… اما برای من هیچ لحظه ای همانند آن زمانی نیست که پس از پایان بازی هنرمندی با دستانش نام رئال مادرید را روی جام زیبای گوش دراز هکاکی میکند چرا که این کاپ فقط یک صاحب و منزل دارد آن هم رئال مادرید و معبد برنابئوست.
از قهرمانی های زمان ریاست سانتیاگو برنابئو و درخشش دی استفانو طبیعتا خاطره ای نداریم چرا که سنمان قد نمیدهد که چیزی را دیده باشیم اما بی تردید آنها هم خاطرات خاص خود را برای اهالی فوتبال که سن و سالی ازشان گذشته دارد اما از قهرمانی بعد از ۳۲ سال با یوپ هاینکس و گل میاتوویچ و فرار رائول در فینال پاریس تا ضربه چکشی زیدان و درخشش سن ایکر در فینال ۲۰۰۲ که بگذریم به پرواز راموس در آسمان لیسبون خواهیم رسید که دراماتیک ترین لحظه تاریخ را برایمان رقم زد.
از استرس ما فوق تصور ضربات پنالتی فینال میلان و شکست دوباره همشهری تا مات کردن یوونتوس و بوفون تسخیر ناپذیر توسط بهترین بازیکن تاریخ فوتبال و سر آخر ضربات سهمگین و تماشایی گرت بیل که تیری بر پیکره لیورپول پرادعا شد همه و همه این اتفاقات در خاطرمان هک شده و فراموش نشدنی خواهد بود ولی این فصل لیگ قهرمانان به طور خاص و ویژه ای به دلمان نشست ، مهار پنالتی مسی توسط کورتوا ، آتش بازی بنزما در برنابئو ،پاس دیدنی جادوگر در لحظات حساس، فرار فوق العاده وینی در هیاهوی اتحاد،ضربه سر عاشقانه رودریگو به قلب سیتی و در گام آخر تسلیم نشدن کورتوا آن هم در یک قدمی جامی که همیشه رویایش لمس و بوسه آن حتی شده فقط برای یک بار بود.در راه لادسیما کورتوا هرچه زدیم گل خورد و فدای رئال مادرید و طرفدارانش برای تحقق یک رویا شد و حالا بعد از هشت سال خودش یک تنه ستاره میدان بود و قهرمانی را به ارمغان آورد. تیبو تو حالا دو جام اروپایی داری…
از آخرین قهرمانی که در کیف بدست آمد هنوز ۵ بازیکن فیکس ترکیب فینال بودند(کارواخال کاسمیرو کروس مودریچ بنزما) اما نسبت به آن تیم موفق زیدان باید گفت که کورتوا بیشتر از ناواس دل ربایی می کرد آلابا با تعصبش یادآور کاپیتان راموس بود میلیتائو مثل واران در سرعت چیزی کم نداشت مندی بر عکس مارسلو تکنیکی و عشق نفوذ خیالمان را از فاز دفاعی راحت کرد و والورده که واقعا چیزی نمیتوان در وصفش گفت مثل یک سرباز بود که برای عشقش حاضر است دست به هرکاری بزند و وینیسیوسی که هرچند نمیتوان او را با کریستیانو مقایسه کرد اما حسابی مدافعان اروپا را زهر ترک کرده و باعث شد کسی در حضورش خیال نفوذ به سرش نزند.
شاید باورش کمی سخت باشد اما همین بازیکنانی که حال و آینده رئال مادرید را شکل می دهند(میلیتائو کاما والورده رودریگو وینی…)در سالی که منجر به لادسیما در نخستین سال حضور کارلتو شد فقط نوجوان های ۱۰تا ۱۵ ساله ای بودند که به مانند خیل طرفداران مادرید از گل دقیقه ۹۲:۴۸راموس برای لحظاتی هم که شده کره زمین را کمی سبک تر کردند اما اکنون به ارکان اصلی تیم برای رسیدن به چهاردهمین قهرمانی تبدیل شده اند از نظر انسان های عادی گل راموس فقط یه گل بود اما از نظر مادریدیسموها این گل در همان شب خواب را از سر چنین بازیکنایی پرانده و انها را وادار به رویاپردازی کرده که شاید بتوانند روزی راه اسطوره ها را در پیش بگیرند و اکنون پس از هشت سال به همان مکان و همان نقطه رسیده اند قطع به یقین سرخیو راموس تاثیر بسزایی در تحقق رویاهای ستارگان امروزی شهر مادرید داشته است.
مهم ترین چیزی که از رئال مادرید میتوان یاد گرفت و در زندگی شخصی نیز از آن بهره برد این است که بیشتر از آن که اهل حرف زدن باشیم عمل کنیم برای بستن دهان کسانی که شما را مقصر هرچیزی می دانند و جز تحقیر و تمسخر حرفی برای گفتن ندارند بحث و جدل کار احمقانه ای است فقط باید سخت تلاش کرد تا همه از نتیجه کار انگشت به دهانی بمانند که فقط میجنبد.
آقای محمد صلاح بیشتر از همه بازیکنان رئال در طول سه هفته منتهی به فینال مصاحبه کرد و هر بار حرف از انتقام و قهرمانی تیمش زد اما یادش نبود که این کار فقط فشار روانی را روی خودش و تیمش بیشتر خواهد کرد و نمیتواند هیچ اثر منفی بر روی بازیکنانی بگذارد که فینال چمپیونزلیگ برایشان فرقی با بازی در کوچه پس کوچه ها ندارد و شب بازی به جای اینکه دچار استرس شدید شوند با هم پای بازی ورق مینشینند.
فاصله پادشاه با وزرایش همچنان بیشتر و بیشتر میشود میلان نصف رئال و بایرن و لیورپول یکی کمتر از آن چمپیونزلیگ را بدست آوردند رئال مادرید حتی در فرمت فعلی نیز با هشت قهرمانی لقب پرافتخارترین تیم اروپا را یدک میکشد تیمی که در مراحل حذفی که رفت و برگشتی است همیشه برنابئو را به جهنمی برای رقیبان بدل میکند و نشانگر جمله معروف اسطوره فقید خوانیتو است که میگوید:نود دقیقه در برنابئو خیلی طولانی است.
و در بازی نهایی هم با اعتماد به نفس حریف را به خاک و خون میکشد و این جمله زیبا را در گوشش میخواند: رئال مادرید فینال ها را بازی نمیکند فقط میبرد تا قهرمان شود.
اینکه این شبهای به یادماندنی را شاهد هستیم نهایت خوشبختی است شاید چند سال دیگر که سن ما بالاتر برود و بچه ها و نوه ها برای دیدن فوتبال دور هم جمع شوند حرف های زیادی برای گفتن داشته باشیم و خاطرات چنین شبهای دراماتیک و رویایی را با اشک و لبخند آمیخته و برایشان قصه سرایی کنیم و به خود ببالیم که چنین دوران باشکوه و پر از افتخارات را به چشم خود دیده ایم.
به دستان توانای کورتوا
به تعصب بی نظیر آلابا
به سرعت و قدرت میلیتائو
به دیوار نفوذ ناپذیر مندی
به رفت و برگشتهای کارواخال
به استقامت جانانه کاسمیرو
به مهندسی بی بدیل کروس
به جادوی ساق های لوکیتا
به دوندگی بی امان والورده
به تکنیک دیدنی وینیسیوس
به رهبری و فرصت طلبی کریم
به شکوه و عظمت برنابئو
به خاطرات شیرین لادسیما
به ابهت و افتخار رئال مادرید
زنده باد رئال و رئالی♥️♥️♥️



خوندن این متن از به جا مانده توماس رونکرو هم لذتبخش تر بود .
زنده باد رئال مادرید
هکاکی # حکاکی
خیلی عالی امیدوارم همیشه موفق باشی و بتونی بیشتر از این متن هایی که فراتر از یک متن هست رو برامون بزاری ایول رفیق
دمت گرم داش همش متنات عالیه
دم همه بچه های مرجع گرم چه ادمینا چه طرفدارا چه غاریا و دکل نوردا و دلواپسان خسته نباشید همگی
عالی
محمد جان خیلی عالی بود متنت باعث شد اشک شوق بریزم ….
دمت گرم پسر ♥️
آفرین SR4 وقت گذاشتی
میخوام در مورد سه نفر تو فینال حرف بزنم، کارواخال کروس و کاسی اول از همه بگم همه بازیکنا خیلی خوب بازی کردن اما این سه نفر قبل این بازی مورد انتقاد بودن میگفتن دوره کروس تموم شده سرعت تیم رو کند میکنه اما تو بازی دیدیم چطوری میجنگید چطوری توپ رو پس میگرفت و تیمو از پرس در میاورد چطور تیم حریفو با حرکات نابش دیوونه میکرد، در مورد کاسیمیرو میگفتن اون نمیتونه جلو تیمایی که از جلو پرس میکنن درست پاس میده اما دیدین چطوری بازی میکرد! مث تانکی بود که جلو خط دفاعی بودش تو دوئل ها بازیکن حریفو له میکرد تنه زدناش تکل هاش نمیزاشت بازیکنایه حریف کنارش نفش بکشن، در اخر در مورد کارواخال بازیکن مورد علاقه من همه میگفتن حیف شد اشرف رو رد کردیم اما هیچکی یادش نمیومد این همون کاروخالی هسش که تو چهار تا چمپ قبلی دفاع راست مطمئن مون بود که با نفوذ های عالیش برای مثلث BBC موقعیت میساخت کارواخال اما از شانس بدش دو فصلی بود که مصدومیت هاش نمیزاشت مث قبل بازی کنه اگه از مصدومیتش برمیگشت باز معلوم بود با ترس بازی میکنه که نکنه باز مصدوم بشه اما این بار بعد مصدومیتش رفت سراغ بدنسازی مناسب تغذیه مناسب و خودشو از نظر روحی اماده کردش تو بازی فینال دیدین سمت چپ خط حمله لیورپول نمیتونست نفوذ کنه اسم بازیکنه یادم نمیاد اما اونقد اونجا کارواخال بهش فشار آورد که مربیشون مجبور شد اونو تعویض کنه که شاید بتونن از اون طرف هم حمله کننن اما زهی خیال باطل کارواخال تا اخر بازی نمیزاشت بازیکنای حریف اون طرف نفس بکشن و برعکس مندی تو حمله ها هم با والورده حرکات خوبی انجام میداد انشالله که فصل بعد یه مهاجم خوب بیاد سمت راست که با کارواخال تیم حریفو آچمز کنه
لوییز دیاز بود کاملا خنثی بود کارواخال دفاعش عالی بود ولی دو سه بار پاس اشتباه داد ولی خوب با دفاعش جبران کرد کروس هم خیلی خوب کاظم هم عالی بود میلیتائو هم عالی بود مودریچ و کریم متأسفانه بیشتر مودریچ تو سایه بودن و از سمت مندی نزدیک بود چندین بار از صلاح ضربه بخوریم
مندی کارواخال و تموم جوون ها(رودریگو ، کاما ، میلی…) بهتر میشن
اوووم آره
سگسا بده بزنیم انقد سفت نباش
قهرمانی سی ال به خیلی ها ثابت کرد که لالیگا بخاطر ضعیف شدن اتلتیکو و بارسا بدست نیومده
بخاطر عملکرد فوقالعاده رئال بدست اومده نه چیزه دیگه
میشه گفت رئال یک بار دیگه آبروی لالیگا رو خرید
متن مثله همیشه زیبا و ستودنی
عالی بود
خط به خط