مرجع خبری رئال مادرید: توماس رونکرو سردبیر نشریه آس در مورد بازی رئال مادرید و الاهلی مصر نوشت.
یک فینال دیگر
پیروزی 4-1 نشان از عطش رقابتی تیمی بود که به خوبی توانست از شرایطی دشوار عبور کند (شدت بالای مصدومیت ها، نتایج ضعیف اخیر، عدم وجود مهاجم تمام کننده در نبود بنزما و …) و پاسخی به همه بدبین هایی بود که می خواهند برای پروژه آنچلوتی تاریخ انقضا تمام کنند. این تیم لایق اعتماد است و به همین خاطر توانست مقابل بهترین تیم قاره آفریقا یک پیروزی درخشان را کسب کند. چهار گلی که نشان داد که مراکشی ها هم رئالی هستند. ضربه نرم وینیسیوس، کار را شروع کرد (با هوادارانی خوش برخورد، بازیکن برزیلی یک نمایش فوتبالی درخشان داشت(، والورده ل دوم را با تمام کنندگی عالی به ثمر رساند (شاهین برگشته) و یک اثر هنری میان سبایوس و رودریگو با یک پاس پشت پای تماشایی بهخ ل سوم منجر شد، حرکتی که ما را یاد بازیهای دستگرمی در مدارس انداخت. اما کار با گل سرجیو آریباس تمام شد که فقط 28 ثانیه بود که مقابل مصری ها وارد زمین شده بود. این بچه مدتهاست که در کاستیا درهای تیم بزرگسالان را می کوبد و بالاخره صاحب فرصتش شد. این قدرت آکادمی است.
رئال الاهلی
این لقبی است که مصری ها برای خود انتخاب کرده اند. تیمی بزرگ در قاره آفریقا که ده بار قهرمان شده اند و ژن رقابتی آنها همیشه فوق الاعده بوده است.آنها توانایی و تجربه بی نظیری در جام جهانی باشگاه ها دارند. باید به این پیروزی احترام گذاشت. زمانی که گل اولشان را زدند، استرس زیادی را حس کردیم. لونین دو توپگیری عالی داشت و مقاومت کرد. کورتوا بهترین دروازه بان دنیاست اما لونین نیز از فرصت هایش استفاده می کند.
ممنون، کولر
مربی سوییسی لطفی را به ما داشت که باید به خاطرش تشکر کنیم. وقتی که الشطاط صاحب توپ می شد، نگران می شدم. بازیکنی که ب با روحیه جنگندگی بازیکنان دههه 70 بازی می کرد. جنتگندگی و دریبل هایش باعث می شد که دچار سرگیجه شویم و خروجش از زمین به سود ما بود. ممنون مربی.
سرزمین وایکینگ ها
همچون عربستان، مراکش هم نشان داد که کشوری عمیقا رئالی است. در مسیر اتوبوس حرکت تیم آنچلوتی تا ورزشگاه امیر مولای عبدالله، حضور هواداران فوق العاده بود چرا که جوی شبیه پی شاز فینال چمپیونزلیگ ایجاد شد. هزاران هوادار مراکشی در خیابان های اطراف ورزشگاه به استقبال تیم پرداختند. از دو ساعت پیش از بازی بسیاری از رئالی ها روی سکوها با هیجان حضور داشتند. حس مراکشی ها به رئال فقط از حسشان به تیم ملی کشورشان کمتر بود، تیمی که در جام جهانی از روی تیم ملی اسپانیا رد شد. دوازده کنون هواداری رسمی رئال در مراکش وجود دارد. اسم این پدیده اجتماعی، “مادریدیسمو بدون مرز” است.
الهلال
این روزها شنیده ام که برخی حریف عربستانی را دستکم می گیرند اما فلامینگو را در نیمه نهایی دیدیم که از نظر فوتبالی کاملا ویران شد. باید به ویتو، مارگا، ایگالو، کاریو، کوئیار و الدوساری احترام بگذاریم. حریف بزرگ، فینال بزرگ. جام جهانی منتظر ماست. رئال مادرید همیشه حاضر است.



رونکرو هم هر وقت ی بازیو میبریم خیلی گنده و حماسیش میکنه تا ضعف های پرز رو پوشش بده
الهلال تیم بهتریه و ستاره زیاد داره
همین الدوساری خیلی تکنیکیه و پشت ۱۸ شوت ها سنگینی میزنه