نامه خواندنی و مفصل اندریک به برادرش؛ باید مراقب باشیم که راهمان را گم نکنیم

نوشته شده توسط admin در 2 آوریل 2024 - 00:41

مرجع خبری رئال مادرید : اندریک جواهر برزیلی پالمیراس نامه ای احساسی به برادرش نوشت که مشروح آن از نظرتان می گذرد:

نوآه عزیز
از اولین روز حس کردم که رابطه خاصی با هم داشته ایم. هرگز این را به تو نگفته بودم اما وقتی در آستانه متولد شدن بودی، عملا منتظر گلزنی من بودی.  این داستان صحت دارد، برادر. در آن زمان بازی مهمی داشتم و فقط سیزده سال سن داشتم اما تو هنوز نمی خواستی وارد این دنیا شوی. ساعت تیک تاک می کرد و مامان و بابا می خواستند که بدانند که تو منتظر چه هستی. به یک باره بابا تماسی از جانب دوستش دریافت کرد که در بازی حضور داشت و گفت:” داگلاس، داگلاس، اندریک گل زد!” و دقیقا در همان لحظه، تمام چیزی که در اتاق بیمارستان شنیده می شد این بود “واااااااای!” تو بالاخره به دنیا آمدی تا با من جشن بگیری. وقتی که به بیمارستان رسیدم، هدیه تولدت را برایت آوردم. برای خرید اسباب بازی پول نداشتم اما توپ طلای تورنمنت را برایت آوردم. دیدی؟ در این خانواده، ما در ثروت متولد نمی شویم بلکه با فوتبال متولد می شویم.

نمی دانم که چه زمانی این نامه را خواهی خواند اما در حال حاضر چهار سال سن داری و زندگی های ما خیلی سریع تغییر می کنند. در ماه های آَینده، به اسپانیا سفر خواهم کرد تا برای رئال مادرید بازی کنم (درست است، همان تیمی که تو همیشه وقتی من را می بینی، در پلی استیشن انتخاب می کنی) می دانم که دنیا می خواهد که در مورد داستان خانوادگی ما بداند و این داستانی جنون آمیز است، برادر! این فرصت من است تا به تو بگویم که دقیقا چه اتفاقی رخ داد و بابا و مامان این جا هستند تا به من کمک کنند.

همان طور که خودت می دانی، در خانواده ما همیشه همه چیز با توپ آغاز می شود و پایان می یابد. مامان می گوید که وقتی بچه بودم، هرگز و هرگز ماشین اسباب بازی نداشتم، درست مثل خودت. اگر کسی به من یک اسباب بازی می داد، پنج دقیقه آن را نگه می داشتم و بعد از آن به جعبه برمی گرداندم. تنها چیزی که می خواستم، “بو، بو، بو، بو” بود. منظورم توپ چسبی (توپ اسباب بازی که با در هم پیچیدن چسب نواری درست می شود)، جوراب یا توپ بسکتبال بود .فرقی نداشت. دوست داشتم که به هر چیزی که گرد یا مربع بود، لگد بزنم. وقتی که توپ برازوکای جام جهانی (2014) از جانب تیم بابا در فوتبال محلات به من داده شد، فقط می خواستم که به رنگ هایش زل بزنم. مثل یک نقاشی بود. عادت داشتم که با آن بخوابم. این در خون ماست، برادر.

می توانی از مامان بپرسی که چگونه خود مرا به دیگران معرفی کنم.  آنها می گفتند “اسمت چیست، بچه؟” و من جواب می دادم:” اندریک لیپه موریرا ده سوزا، مهاجم.” آنها به حرفم می خندیدند، فهمیدی؟ می گفتند که عجب بچه بامزه ای هستم. اما برادر، منظورم واضح بود. مطمئن بودم که به هدفم می رسم و مادرم هنوز وقتی یادش می افتد، گریه می کند. او همیشه می گوید که کلمات صاحب قدرت هستند.

در آن زمان بر خلاف حالا در یک آپارتمان باکلاس زندگی نمی کردیم. در آن زمان، یخچالمان پر از ماستی نبود که تو دوست داری. در مکانی به نام ویلا گوایرا زندگی می کردیم و زندگی ما خیلی متفاوت بود. در سالهای آینده از دیگران در مورد زندگی ما بیشتر خواهی شنید و آنها خواهند گفت که همه این زندگی را درد و رنج تشکیل می داد اما حقیقت این است که خدا را شکر، زندگی شگفت انگیزی را تجربه کردم و از مامان و بابا به خاطر همه چیزهایی که فدا کردند، ممنون هستم. البته که از فوتبال هم متشکرم.

فکر نمی کنم که این را به شما گفته باشم اما وقتی که حدودا همسن تو بودم، خیابان ما روی یک تپه قرار داشت. عادت داشتیم که در ان جا با همه همسایه ها فوتبال بازی کنیم و بخش از دلیلی که فوتبال ما این قدر خوب است این است که اگر توپ از روی تپه پایین می رفت، کسی که فرصت گلزنی را از دست داده بود، باید کل زاغه را پایین می رفت و توپ را می اورد. به همین خاطر ممکن بود که یک بازیکن را  جا بگذاری و توپ را از دست بدهی و در آن زمان مجبور بودی که شدیدتر بدوی تا توپی که به پایین سر خورده بود را برگردانی. خسته کننده بود اما قوانین خیابان خیلی واضح هستند. اشتباه کردی؟ پس بدو!

در آن زمان موقعیت های زیادی را از دست می دادم، بچه بودم و فوتبال برایم یک بازی بود. دوستانی بودیم که دور هم جمع می شدیم و با هم گپ می زدیم. حقیقتا دوست داشتم که من و تو می توانستیم آن روزها را با هم تجربه کنیم، برادر. وقتی که به آن فکر می کنم، همزمان خوشحال و ناراحت می شوم. خاطرات خوبی که هرگز نمی توانم به آن برگردم. حتی لحظات بد نیز گاهی شیرین هستند.

وقتی که بزرگ شوی، داستانی در مورد “گفتگو روی مبل” را خواهی شنید. آنها در برزیل در موردش صحبت کرده اند اما برخی منظورم را اشتباه می فهمند. آنها می گویند که ما فقیر بودیم و هیچ غذایی نداشتیم ام ااین درست نیست. آنها مامان را نمی شناسند،فهمیدی؟ او همیشه به دیگران می گفت “آن قدر زنیّت دارم که اجازه ندهم که بچه هایم بدون غذا بمانند.” چیزی که صحت دارد این است که اشک های بابا را در آن روز دیدم. به عنوان یک بچه ده ساله، فکر می کنم که اولین بار در زندگی ام بود که درک کردم که شرایط مشکلی داریم.

روی میز ما همیشه به اندازه کافی از چیزهایی که نیاز داشتیم ، وجود داشت اما به اندازه کافی از چیزهایی که می خواستیم، وجود نداشت. تفاوتش را می فهمی؟ همیشه به حداقل ها قناغت می کردیم. بابا تعریف می کند که من روی مبل نشستم و به او گفتم “نگران نباش، من فوتبالیست می شوم و خانواده را از این شرایط خارج می کنم.”

تا قبل آن روز، من فقط یک بچه بودم و فوتبال فقط یک بازی بود. بعد از آن روز، فوتبال به شیوه ما برای یک زندگی بهتر تبدیل شد. چند هفته بعد، شهر سائوپائولو را ترک کردم و به آکادمی پالمیراس رفتم و اولین هدفم را تعیین کردم: شرایط زندگی خانواده ام را بهتر کنم.  اهداف، بخش مهمی از زندگی من هستند. شیوه صحبت کردن من با خداوند، این گونه است. وقتی به پالمیراس ملحق شدم، می دانستم که حداقل دو یا سه وعده غذایی در روز در مدرسه و در زمین تمرین خواهم داشت.

متاسفانه این شرایط برای مامان اصلا ساده نبود. او زندگی  و خانه  اش را پشت سر گذاشت تا از رویایم در سائوپائولو حمایت کند. باشگاه فقط برای من جا داشت اما او گفت که امکانش نیست که من بدون او بروم. بابا در خانه ماند تا کار کند و برای ما پول بفرستد و مامان به من به خانه ای کوچک در کنار برخی هم تیمی هایم نقل مکان کرد. همه زیر یک سقف زندگی می کردیم اما وقتی که ما به تمرین می رفتیم، هیچ کس نبود که با مامان حرف بزند. در خانه، تلویزیون یا اینترنت نداشتیم و به همین خاطر او معمولا انجیلش را به پارک می برد و در آن جا می نشست و به تنهایی با خداوند صحبت می کرد. تنها چیزی که او در آن جا برای خودش داشت، یک صندلی بود. کیفش را روی آن صندلی می گذاشت و وقتی که ما می خوابیدیم، او روی یک تشک کوچک کف زمین می خوابید. می دانم که برایت سخت است که تصور کنی که مامان کف زمین می خوابیده اما این یک واقعیت است. این اتفاق واقعا رخ داده است.

گاهی مامان به معنای واقعی کلمه، مبادله کالا با کالا می کرد. بابا پول می فرستاد اما در آن روزها حساب آنلاین وجود نداشت و نمی شد بلافاصلهع پول را گرفت و ممکن بود دو، سه روز طول بکشد. در بهترین حالت و روزهای خوب و وقتی که پول از راه می رسید، مامان برای بقیه بچه ها هم سوسیس درست می کرد اما در اکثر روزها فقط می توانستیم برای خودمان غذا درست کنیم و مامان احساس گناه می کرد چرا که بقیه بچه ها ممکن بود که بوی گوشت را بشنود و آنها می پرسیدند که آیا غذایی برایشان مانده یا نه… مامان چه می توانست بگوید؟ چیزی باقی نمانده بود. در واقع شرایط برایش به حدی دردناک بود که کاملا قید پخت و پز را زد.

زمانی را به یاد می اورم که درست پیش از خواب گرسنه می شدم، فهمیدی؟ می خواستم غذا بخورم و از مامان می پرسیدم که آیا غذا داریم و او می گفت:”فقط برو بخواب، اندریک. اگر بخوابی، گرسنگی را از یاد می بری.” گاهی در زمانی که واقعا  به دنبال پول بودیم، مامان می توانست کمی برنج قرض بگیرد یا مبادله کالا به کالا کند اما برادر یک روز… دیگر لطفی در کار نبود. مامان پولی نداشت و کسی کمک نمی کرد. او به بابا زنگ زد و گفت:” داگلاس، گرنسه ام. نمی دانم که چه کار کنیم.”

بابا 50 رئال برزیل فرستاد اما نمی توانستیم تا روز بعدش آن را تحویل بگیریم. مامان زانو زد و از خداوند، کمک خواست. بعد از آن کیفیش را از روی صندلی برداشت و همه چیز را بیرون کشید و روی زمین انداخت. دو رئال پیدا کرد، برادر. هدیه ای از جانب خداوند بود. به بقالی رفت و چند نان مربوط به دو روز پیش را خرید. اگر الان در موردش از او بپرسید، می گوید که مزه اش خارق العاده بوده است.  می گوید که گرسنگی حس خیلی عجیبی است و حتی باعث می شود که نان خشک مزه ای بهشتی داشته باشد.

راستش را بخواهی، ای کاش نیازی نبود که چنین چیزی را به تو بگویم چون گرسنگی چیز خوبی نیست. امیدوارم که بر خلاف مامان هرگز آن را تجربه نکنی. اما این بخش مهمی از داستان ماست. دفعه بعدی که او را دیدی، بغلش کن و از او تشکر کن چرا که بدون فداکاری هایش نمی توانستیم زندگی امروزمان را داشته باشیم. راستش را بخواهی خودم هم تا همین چند وقت پیش، داستان های زیادی از این ماجرا نمی دانستم اما مامانم همیشه رنجش را مخفی می کرد تا از رویایم محافظت کند. هرگز گریه کریدنش را ندیدم. عادت داشت تا برای گریه کردن به دستشویی برود تا او را نبینم. بارها با بابا تماس گرفت و گفت که دیگر نمی تواند این کار را انجام بدهد و می خواهد به خانه برگردد اما بعد از آن، از تمرینات برمی گشتم و من و دوستانم در مورد اتفاقات ان روز و گلهایی که زدیم برایش تعریف می کردیم و او برق در چشمانم را می دید. به همین خاطر ماندنی می شد، به خاطر من، به خاطر ما.

مامان ما همیشه همین بوده است. همیشه کاری که لازم بود را انجام می داد. گاهی شبیه سرهنگ ها می شود، او کسی است که دعوا می کند و داد می زند و چیزی را می گوید که نیاز داریم تا بشنویم هر چند که ممکن است دوست نداشته باشیم بشنویم و گاهی ما را بغل می کند و بهترین املت های دنیا را درست می کند. در مورد همه کارهایی که انجام می دهد، به یاد داشته باش که یک دلیل ساده وجود دارد: همیشه می خواهد که بهترین خودمان باشیم.

بابا هم خیلی فداکاری کرده است. پس از چند ماه، به سائوپائولو آمد تا از ما حمایت کند و به باشگاه پالمیراس خواست و از انها خواست تا شغلی به او بدهند. آنها یک شغل خالی داشتند: کار نظافت ورزشگاه. او همیشه رویای حضور در آن رختکن را در بچگی داشت و با لبخند این شغل را پذیرفت. به مدت سه سال در آن جا کار کرد، در ابتدا زباله های اطراف استادیوم را جمع می کرد و بعد از آن ارتقای شغلی گرفت و رختکن تیم بزرگسالان را نظافت می کرد. به بازیکنان در آن جا می گفت که یک روز پسرش کنار آنها بازی خواهد کرد.

یک روز ژایلسون، دروازه بان تیم حس کرد که بابا هر روز لاغر و لاغرتر می شود. در سلف، نظافتچی ها در فضایی در کنار بازیکنان ناهار می خوردند و ژایلسون ، بابا را دید که فقط سوپ می خورد. به سمت بابا آمد و گفت :” هی داگلاس، موبایلت را بده، می خواهم با زنت تماس بگیرم.” که بابا گفت:” زنم؟ با زنم چی کار داری؟” که ژایلسون گفت:” می خواهم ببینم که چه اتفاقی برایت افتاده. هیچ چیزی نمی خوری. حالت خوب است؟” بابا آن قدر خجالت کشیده بود که نمی خواست توضیح بدهد. ژایلسون با مامان تماس گرفت و او داستان واقعی را برایش تعریف کرد. این که چطور باباب در بچگی با یک کباب پز، دستش را سوزانده بود و آن اتفاق به حدی بد بود که دستش را تقریبا از دست داده بود. پزشکان، مسکن های قوی را برایش تجویز کرده بودند تا جلوی عفونت را بگیرند و همین مسئله باعث ضعیف شدن دندان های بابا شده بود. در دوران کار کردن پدرم در پالمیراس، کل دندان هایش ریخته بود و فقط می توانست سوپ بخورد. ژایلسون با همه بازیکنان دیگر پول جمع کرد و آنها  بابا را با تامین پول درمان دندان هایش، شگفت زده کردند. خداوند به روش های شگفت انگیزی کارش را پیش می برد، برادر. بابا عادت داشت که بگوید:” رویایم این است که سیب گاز بزنم.” امروز به لطف خدا، می تواند هر غذایی که بخواهد را بخورد.

با گذر زمان به دومین رویایم هم دست یافتم. به یک آپارتمان بالای یک فروشگاه بلیت های بخت آزمایی درست در نزدیکی ورزشگاه پالمیراس نقل مکان کردیم. هر روز صبح که از خواب بیدار می شدم و هر شب که به تختخواب می رفتم، می توانستم از پنجره به بیرون نگاه کنم و رویایم را تماشا کنم. زیبا بود.

صبر کن، یادم رفت که داستان کامل را در مورد بابا  تعریف کنم. مامان، صخره ماست و بابا، دوست ما. همیشه همین گونه بوده است. اما چیزهای خیلی زیادی در این داستان وجود دارد که تو هنوز نشنیده ای. اگر فکر می کنی که همه این هایی که گفتم سخت بود، در اشتباه هستی. من در مقایسه با بابا در بهشت متولد شدم. وقتی که او یک کودک بود، پدربزرگ ما در کنار خانواده نبود. برای پدرمان هم فوتبال، یک راه خروج بود. وقتی که پانزده ساله بود، بابا از خانه خارج شد و با سواری رایگان از برازیلیا به سائوپائولو رفت. نصف مسیر را پیاده از اتوبان طی کرد، پیاده! این یک مسیر خیلی طولانی است، برادر! حتی به مامانش هم نگفته بود. در کل مسیر، زندگی اش را روی دوشش می کشید: یک جفت کفش فوتبال، دو بطری دو لیتری: یکی شامل آب و دیگری شامل آبمیوه پودری و دیگری چند نان باگت. نقشه او این بود که در همه باشگاه های شهر، تست بدهد. این کارش یک هفته کامل زمان برد و در شهر قدم می زد و سواری رایگان می گرفت.

وقتی که در نهایت به سائوپائولو رسید، پول و جایی برای ماندن نداشت. به همین خاطر در اطراف قدم می زد و در باشگاه های مختلف را می زد و در مورد زمان تست گرفتن از آنها می پرسید. یک نفر از باشگاه سائوپائولو دید که او با چه مشقتی مواجه است و به او چند غذا از سلف داد. در یکی دیگر از شب های سرد، یک خانم از خیریه، او را دید که زیر یک درخت در پارک خوابیده بود و او را به پناهگاه دعوت کرد اما پناهگاه آن قدر گرم بود که او سه شبانه روز در آن جا در تختش خوابید و به همین خاطر خواب ماند و تست باشگاه ناسیونال را از دست داد.  می توانی تصور کنی که بابا چقدر خسته بوده؟ می توانی تصور کنی که یک هفته کامل قدم زدن برای تحقق رویایت و این که به دنبال تست دادن باشی و در نهایت از دستش بدهی، چقدر سخت است؟ وقتی که این را برایم تعریف کرد، نمی دانستم که بخندم یا گریه کنم.  در یک شب بارانی دیگر در حالی که بابا جایی برای ماندن نداشت، به سوی ورزشگاه پالمیراس رفت و زیر سایه بان گیشه بلیت فروشی خوابید. او نتوانست به رویایش دست پیدا کند اما همه تلاش خود را انجام داد.

وقتی که بابا به برازیلیا برگشت، در محله بازی می کرد تا سرزندگی خود را حفظ کند. بازیهای محله را می شناسی، نه؟ در آن جا کسی حقوق نمی گیرد و همه به خاطر عشقشان بازی می کنند. بازی می کنند تا شاید کسی به آنها “کمک خیریه” برساند. بابا برای قبض برق  یا یک کیسه برنج کوچک بازی می کرد. وقتی بچه بودم، عادت داشتم تا در بازیها به همراهش بروم و در گوشه زمین با توپ با خودم بازی کنم. وقتی بین دو نیمه می شد، آنها موسیقی پخش می کردند و همه جشن می گرفتند و شرط می بستند، من عادت داشتم به درون زمین بروم و حرکات نمایشی انجام می دهم. (فکر می کنی دلیل این که هنوز در زمان بازی کردن با خودم آهنگ می خوانم، همین باشم؟”

بابا بعد از بازیها به سمتم می آمد و می گفت:” اندریک؟ چطور کوکاکولا صاحب شدی؟ آن را که از کسی نگرفتی، نه؟” که من در جوابش می گفتم:”نه، نه، توپ را به تیرک زدم و یارویی که آن جا بود، ده رئال برنده شد و برایم کوکا خرید چون به موفق شدنش در شرطش به او کمک کردم. اگر دفعه بعدی هم توپ را به تیرک بزنم، برایم کباب می خرد” کلاهبرداری من این گونه بود!

مامان می گوید که آن قدر کثیف شده بودم که وقتی به خانه برمی گشتم، کاملا خاکستری می شدم. می دانی که زمین های برزیل چگونه هستند. امیدوارم که هنوز از آن اطلاع داشته باشی. مامانم مجبور بود که من را مثل سگ بشوید. وقتی که تمیز می شدم… هووووش! دوباره مثل موشک به بیرون می رفتم. (یادت است چه گفتم؟ با فوتبال زاده شدم.)

رویایم فقط رویای خودم نبود بلکه  رویای پدرم، پدربزرگم و کل خانواده ام هم بود. فکر می کنی که وقتی بابا زیر سایه بان گیشه بلیت فروشی ورزشگاه پالمیراس خوابید، رویای این را داشت که پسرش روزی در آن جا بازی کند؟

وقتی که پانزده ساله شدم و به بازیکن حرفه ای پالمیراس تبدیل شدم، صادقانه می توانستم بگویم که به لطف خدا به هر چیزی که در زندگی می خواستم، دست یافته بودم. توانستم برای مامان خانه بخرم و هر دو مادربزرگمان را از چاپارال که منطقه ای بسیار خطرناک بود، خارج کردم. پس از گفتگوی معروف با پدر روی مبل، می دانستم که به اولین هدفم دست یافته ام: کمک به خانواده برای داشتن زندگی بهتر.  عجله لحظه ای بود… اما برادر باید بگویم که چقدر خیالم راحت شد!

وقتی که بچه بودی، زندگی متفاوتی داشتی اما زندگی ات در سالهای َآینده تغییر خواهد کرد. تا چند ماه دیگر، در اسپانیا زندگی خواهم کرد و تو هم من را همراهی خواهی کرد. به رئال مادرید ملحق می شوم. این سومین هدف من بود اما هدفی بود که هرگز جرئتش را نداشتم که آن را بنویستم. وقتی که هفت، هشت ساله بودم، موبایل یا چنین چیزهایی نداشتم و عادت داشتم تا رایانه مامان را قرض بگیرم و هایلایت بازیهای رئال مادرید را ببینم. می دانم که هنوز خیلی جوان هستی و نمی توانی این اسم ها را به یاد بیاوری اما شیفته تیم در فصل 14-2013 با کریستیانو، مودریچ و بنزما بودم. دروازه  ورودم به تاریخچه باشگاه این گونه بود. عادت داشتم به یوتیوب بروم وبا کهکشانی ها آشنا شوم و بعد از آن عمیق و عمیق تر رفتم تا به پوشکاش و دی استفانو رسیدم. به من اعتماد کن، به زودی در مادرید با این نامها بیشتر اشنا خواهی شد.

می توانی در یوتیوب همه چیز را یاد بگیری. مثل یک دانشگاه است و بیش از هر کسی به تو درس می دهد. کریستیانو را می دیدم. نه فقط حرکات بازیهایش بلکه سختکوشی و تلاش هایش و چیزهایی که دیگران در مورد ذهنیتش می گفتند را می دیدم. از او یاد گرفتم که سختکوشی مهمتر از استعداد است. امیدوارم که یک روز با او ملاقات کنم. هنوز در زمان نوشتن این نامه، فرصتش برایم ایجاد نشده است اما پسرش من را در اینستاگرام دنبال کرده و امیدوارم که با گذشت زمان و وقتی که این نامه را بخواند، این فرصت را پیدا کنم تا بتوانم با او دست بدهم. اگر  خدا بخواهد و در رئال مادرید همیشه چیز در مورد دوران  فوتبالم خوب پیش برود، کریستیانو من را فالو خواهد کرد. شاید هم من و هم خود ترا فالو کند، هاها!

پس ملاقات با رونالدو، هدف شماره چهارم است. هدف شماره پنجم این است که ادامه فصل با پالمیراس خوب پیش برود و پائولیستا را ببریم. و هدف شماره ششم.. در مورد این باید داستان بامزه ای را تعریف کنم. وقتی که چند ماه پیش برای اولین بار از باشگاه رئال مادرید بازدید کردم، اتفاقات شگفت انگیزی رخ داد. وقتی که با فلورنتینو پرز روبرو شدم، او به چشم پدرم نگاه کرد و گفت:” رئال مادرید همیشه تنها باشگاهی خواهد بود که با اندریک مثل پسرش برخورد خواهد کرد.” باید چهره پدر در زمان این جمله را می دیدی. این برایش خیلی ارزشمند بود. با بلینگام ملاقات کردم، همان بازیکن واقعا خوب که همیشه در پلی استیشن برایم گل می زند و همه او را جود صدا می زدند و من هم به او گفتم:” هی جود، بعد از گل بعدی ام مثل تو خوشحالی خواهم کرد.” بعد از گلم، ویدیویش را برای او در اینستاگرام فرستادم و بازنشر کرد.

حتی توصیه ای را از جانب رونالدو نازاریو یا همان “پدیده” دریافت کردم. همه چیز برایم خیالی به نظر می رسید و انگار در رویا بودم. اما چیزی که بیشتر در یادم مانده مربوط به زمانی است که به رختکن رفتیم و مودریچ با من صحبت کرد. شماره 10 او آویزان شده بود و او به صندلی کنار خودش اشاره کرد و گفت:” شماره 9 و شماره 10. کسی چه می داند، فصل بعد شاید تو کنار من بنشینی!” این جمله واقعا به قلبم الصاق شد. با خودم گفتم، داداش، اگر مودریچ فکر می کند که لایق پوشیدن شماره 9 هستم، پس باید ثابت کنم که لیاقتش را داشتم.  هنوز به مادرید نرفته ام و نمی دانم، اما شاید روزی پیراهن شماره 9 رئال مادرید را پوشیدم.

در مورد هدف شماره هفت؟ می خواهم که خانه خودم را در مادرید داشته باشم که دفتری در آن باشد که یک تخته وایت بورد بزرگ داشته باشم و بتوانم تمامی اهدافم را روی آن بنویسم! هاهاها!  مامان هنوز به من اجازه نمی دهد که یک وایت بورد در خانه اش بگذارم و می گوید:” جا نیست اندریک، جا نداریم!” می دانی که او چه مدلی است. باید به حرفش احترام گذاشت.

یک هدف دیگر هم داشتم اما نمی خواهم رویش عدد بگذارم چون از قبل محقق شده است. آن هدف این است که تو زندگی دلخواه خودت را داشته باشی، فرقی ندارد که چه باشد.  برای سه نسل یا شاید هم بیشتر، خانواده ما به دنبال تحقق رویای فوتبال بوده است. همه تلاش کردیم که زندگی خو درا تغیی ربدهیم اما حالا می توانیم که هر کاری که بخواهی م را انجام بدهی. می توانی که پزشک یا وکیل باشی و شاید وقتی که به اسپانیا، کشور نادال و آلکاراز رفتیم، بخواهی که تنیسور حرفه ای بشوی. تو مثل من از حالا توپ را دنبال می کنی و اگر خواستی، می توانی فوتبالیست شوی اما مجبور نیستی این کار را بکنی. دیگر خدا را شکر به لطف مامان و بابا و به لطف فوتبال، استرسی وجود ندارد. پس از هر مدل زندگی که می خواهی، لذت ببر. این هدیه من به توست.

در این جا نامه پایان می یابد و آینده شروع می شود. می دانی، مردم همیشه از من در مورد رئال مادرید و تیم ملی می پرسند و این که دوران فوتبالم چطور پیش  خواهد رفت اما می دانی که حقیقت چیست؟ این که خودم هم نمی دانم!

در زندگی نمی دانیم که فردا چه پیش خواهد امد. نمی دانیم که آیا به فردا خواهیم رسید یا نه. تمام کاری که می توانیم انجام بدهیم، تشکر از خداوند به خاطر همه چیزهایی است که به ما داده است. امیدوارم که حالا درک کنی، برادر. زندگی که حالا داری تجربه می کنی، از هیچ به دست نیامده است بلکه برایش با سختکوشی و اشک های پرشمار، زحمت کشیده شده است. مامان همیشه می گوید که یک اشتباه کوچک می تواند همه چیز را از هم بپاشاند و حق با اوست. در همان لحظه ای که فراموش کنیم از کجا آمده ایم، خطر گم کردن راهمان را حس خواهیم کرد.

به همین خاطر این هدیه را به تو از تاریخچه خانواده ام دادم. مادرم نان خشک خورد. بابا زیر گیشه بلیت فروشی خوابید. بابا روی مبل گریه کرد. این نامه را همیشه در قلبت نگه دار. عاشقتم برادر، از ابتدا تا انتهای قلبم.

برچسب‌ها:
قوانین ارسال دیدگاه
  • هنگام ارسال دیدگاه، احترام سایر کاربران را رعایت کنید.
  • توهین، اسپم، تبلیغات، انتشار اطلاعات شخصی و ارسال مطالب غیرمرتبط یا سیاسی ممنوع است.
  • ارسال پاسخ‌های بسیار کوتاه و فاقد محتوای مشخص به سایر کاربران، مانند «حق»، «دقیقاً» و موارد مشابه ممنوع است.
  • ارسال هرگونه پیام غیرفوتبالی ممنوع است.
  • انتشار اخبار جعلی و شایعات در بخش دیدگاه‌ها و همچنین کپی کردن لینک اخبار سایر سایت‌ها و کانال‌ها ممنوع است.
  • استفاده از ایمیل‌های نامعتبر، نام‌های کاربری توهین‌آمیز و همچنین استفاده از چند نام کاربری توسط یک نفر ممنوع است.
  • لطفاً در انتخاب نام کاربری دقت کنید و پس از انتخاب، آن را تغییر ندهید. همچنین تا حد امکان از نام کاربری متمایز استفاده کنید تا با سایر کاربران اشتباه گرفته نشوید.
  • عدم رعایت هر یک از موارد بالا ممکن است باعث حذف دیدگاه و محرومیت شما از ارسال دیدگاه شود.
35 نظرات

امیدوارم حداقل حرفت با عملت یکی باشه چون شما برزیلیا نشون دادید از یه جایی به بعد کلا فوتبال به تخمتونه و تخمتون در اولویت اوله براتون

هعی …
اما مشخص شد اندریک متمرکز هست روی فوتبالش و دنبال حاشیه و دلقک بازی نیست

خیلی درس ها در این متن بود

زیبا بود

مرسی از وقتی که واسش گذاشته شد

باریکلا ب این دید و بینش

بسیار عالی و احساسی امیدوارم سرنوشت سلطان پله در انتظارت باشه و 3 جام جهانی کسب کنی

واقعاً نامه دردناکی بود قلبم یکسری جا ها بع درد اومد

قلبی و احساسی نوشته شده

و ممنون از کسی که ترجمه به این عالی ای کرده …….

نامه ی قشنگی بود ممنون از حامد به خاطر ترجمه اش

بسیار عجیب و بسیار دل انگیز ……….
چقدر اواسط متن سوزناک بود ولی در اخر اون حس پیروزی رو میشه تو متن دید
ممنون از ترجمه عالی

واو … چقد خوندم .. چه نامه ی زیبایی .. چه سختی های زیادی … چه احساس عجیبی .. و چه رویاهای جالبی …
همه چی داشت … میشد ازش یه سریال دو فصلی ساخت واقعا طولانی اما بسیار قشنگ و زیبا بود
من مطمئنم تو رئال موفق میشی اما شاید کنار مودریچ نتونی بشینی چون مودریچ … قراردادش …
ولی شماره 9 مال توئه

و البته خیلی ممنون از کسی که ترجمه اش کرد … خیلی کار خرکی کرده چون من عمرا اینکارو بکنم خخ

چه نامه احساسی بود!مشخصه اندریک با نیمار فرق داره و آدم حسابی هست همین طور خانواده اش

چقدر طولانی بود ولی واقعاً ارزش خوندن داشت!

برای اندروید خیلی خوشحالم که به آرزو هایش می‌رسد بالعکس ما که چیزی که می‌خواستیم هیچ وقت نمیشه
از کسی ترجمه کرده هم خیلی تشکر و ممنونیم

بنام پدر، پسر و روح القدوس.

نامه بسیار جالب و احساسی هست. اما آیا اگر تو ایران بود هم باز میتونست همچین نامه ای بنویسه؟! یا به جاش و به طور خلاصه اینو تو ۶۰ سالگی به نوه اش مینوشت:
«نوه عزیزم، ما کل عمرمان را سگ دو زدیم و با وجود داشتن کلکسیونی از استعداد و توانایی نگذاشتند هیچ پخی شویم! عده ای زمین خوار بیت المال را خوردند یه آب هم روش بعد ما را به صبر دعوت کردند! مملکت را پر از بی هویت خلافکار کردند! بیسوادها را گذاشتند سر پست های مهم و ما فقط زنده مانی کردیم!»
ای سگ تو روحتون که همه حای دنیا حداقل با زحمت میشه به حایی رسید ولی اینجا فقط پارتی و رانت حرف اول رو میزنه!

مثال زیاده اما فقط به دو تا اکتفا می کنم ، علی دایی یا علی کریمی با رانت فوتبالیست شدن یا با پارتی ؟

اتفاقا فوتبال جزو معدود جاهایی هست که با پارتی و رانت نمیشه توش موفق شد. اگر میشد الان خیلی از سهمیه دارها و آقا زاده ها فوتبالیست بودن.
فوتبال جای استعداد و دویدن و عرق ریخته. شاید بین با استعداد ها کمی پارتی بازی بشه ولی قطعا بی استعداد ها و آقا زاده ها اهل تلاش و تمرین و جنگندگی نیستن و اکثرا دنبال راحتی هستن.

تا یه چیزی میخونید سریع خیالاتی و احساسی نشید و با بدگویی از ایران سعی نکنید دنبال جلب توجه باشید.
سراسر این نامه حرف از تلاش و سخت کوشی میزنه حرف از لطف و محبت خاص خدا میزنه
شما به همین اندازه تلاش و پشتکار تو هر زمینه ای داشته باش اگر موفق نشدی بعد بیا بگو ایران فلانه و…
کسی منکر مشکلات نیست ولی اینکه ما شب و روز بشینیم آیه یاس بخونیم اشکال از خودمونه

خیلی دلم براش سوخت واقعا سختی کشیده بیشتر از خودش پدر و مادرش سختی کشیدن
امیدوارم به هر چیزی دوست داره برسه تا این تلخی ها به یادش نمونه
اما یک نکته ،
تو یک جای نامه بود که لوکا گفت : 《کسی چه میداند ، شاید فصل بعد تو کنار من بنشینی !》
امیدوارم که لوکا فصل بعد هم رئال بمونه همونجور که خودش گفت

چهره ورزشی میشه مثل پله و محمد علی کلی عشقم

دلیل تاثیر فراوان رونالدو رو نسل جدید تلاش فراواناش بود که اینجا هم اندریک بهش اشاره کرد.
نکته جالب درباره اکثر آدمای موفق این بوده که از خانواده ای فقیر با تلاش به بالاترین سطح رفاه رسیدن امیدوارم اندریک هم یکی از اون افراد موفق باشه.

اونیه که این متن ترجمه کرده شیر مادرش حلالش دست مریزاد مشتی

حامد خان دمت گرم واقعا مو به تنم سیخ شد همرو خوندم خیلی خیلی دمت گرم

با کمک رئال، اتلتیکو رتبه چهارم را پس گرفت -سوزش۳
*کیرم دهنت اِل-چولُ (رکیک دادم چون خوش‌بختانه زبونم روزه نیست.تازه اگر هم بود به خاطرت عهدِ روزه داری رو برای ۲.۳ دقیقه می‌شکوندم)

به خاطرِ
وحشه‌تی ۳ -رئال ۱
وحشه‌تی ۴ -رئال ۲ (کوپا رَمه‌زون)
رئال ۱- وحشه‌تی ۱

20
یه آمارِ جالب با بازی های این فصل رئال- وحشه‌تی به دست اومده با اخرین بازی فصل . رئال ۱- وحشه‌تی ۱ . اونم اینه که تو ۴ تقابل فعلی (شاید مرحله بعد سی‌ا‌ِل بشه ۶ تقابل) با بازی . رئال ۵- وحشه‌تی ۳ . تو سوپرکوپا دِ اِسپانا که ما بردیم ۲۰ تا گل فقط بین دو تیم رد و بدل شده !

بسیار نامه زیبایی بود که نشون میده اندریک حاصل تلاش و پشتکار و فداکاری خودش و خانوادش رو گرفته و خواهد گرفت
و بسیار امیدوارم که درگیر حاشیه نشه

چقدر نامه‌ی قشنگی بود…
من نمی‌دونم اما اکثر آدمای بزرگ تو هر موقعیتی زندگی سخت داشتن
شاید به خاطر اضطرار برای بهتر شدن بوده، یا شاید به خاطر جدی زندگیه…
تو نزدیکانم هم زیاد دیدم…
اما شرایط داره، خیلیا هم زیر فشار شکستن

خداییش کسی خوند یا می خونه؟

حامد به بزرگواری گابریلی ببخش منظوری نداشت

حالا واسه چی تصحیح ؟ مگه تو نامه اصلی که به دست تصحیح کننده رسیده توش چیزه غیر قابل انتشار بوده !

میبینی بعضی جاهای اشتباه نوشته میشه خوب باید تصحیح بشه یا نه

داداش وقتی یه زحمتی کسی میکشه طرف انتظار تشویق و یا چیز دیگه نداره اما انتظار بی حرمتی هم نداره نادیده گرفتن زحمت آدما خیلی بده

آخرین اخبار
16:31 عکس؛ ملاقات مارسلو با مردی با بیماری لاعلاج 15:31 تشکر سرمربی تیم بسکتبال رئال مادرید از حمایت همسرش 14:25 پدیده جدید آکادمی رئال مادرید با ۱۳ گل و ۱۰ پاس گل 13:31 سه بازیکنی که به گفته بازیکن اسبق رئال مادرید، از حضور وینیسیوس لطمه می خورند 11:25 تمجید رونالدینیو از شماره 9 رئال مادرید 09:35 توضیح فورلان در مورد دلیل نیمکت نشینی والورده 07:34 یاد کردن اسطوره برزیلی از بیستمین سالگرد انتقالش به رئال مادرید 05:29 برنامه نقل‌وانتقالاتی رئال مادرید در صورت ماندن والورده در دفاع راست؛ احتمال جدایی آرنولد و جذب هافبک جدید 04:48 از پیروزی شیرین بلینگام تا پاس گل بی اثر گولر 02:01 عکس؛ از جشن تولد دیومانده در تیم ملی ساحل عاج تا گردنبند جدید به یاد خواهرش 01:51 دگرگونی بلینگام؛ از تردید درباره حضور در جام جهانی تا تبدیل شدن به رهبر رئال مادرید 22:22 دو غایب کلیدی سلتا مقابل رئال مادرید 21:20 مارکا: جنگ در ایتالیا برای بازیکن آرژانتینی رئال مادرید 20:32 هافبک جدید کاستیا؛ بازیکنی با لقب حیوان که «تجارت بین الملل» می‌خواند 19:31 وینیسیوس به دنبال برگرداندن ورق پس از اولین گل‌هایش پس از ۴۶ روز 18:35 جنگ کاماوینگا-گولر و هویسن-بلینگام در بازیهای امشب! 17:34 رقابت رئال مادرید با انگلیسی ها برای جذب پدیده برزیلی برناردو سیلوا مصدوم شد خبرنگار اسپانیایی:«وینیسیوس در حال حاضر جایی در ترکیب رئال مادرید ندارد» وینیسیوس با آنچلوتی به 100 رسید! سرمایه گذاری یکی از کاپیتان های رئال مادرید در لیگ پدل! آکادمی رئال مادرید هم یک «اسپی گلزن» دارد پیتارچ: «تماشای بلینگام و آردا گولر در تمرینات رئال مادرید باورنکردنی است» پیش بینی خبرنگار اسپانیایی: فیکس شدن کوکوریا مقابل تیم بلینگام اینفوگرافی؛ رده بندی بازیکنان رئال مادرید تا این جای فصل