«آنچلوتی و معمای حضور چهار شگفت انگیز در ترکیب فینال»

مرجع خبری رئال مادرید : ادواردو کاماوینگا فصل را با مصدومیتی آغاز کرد که در ۱۳ آگوست ، در آخرین جلسه تمرینی پیش از بازی نخست فصل در سوپرجام اروپا رخ داد و فصل را نیز روز چهارشنبه در دیدار مقابل ختافه با چهارمین مصدومیت خود به پایان رساند؛ آسیبی که او را حدود سه ماه از میادین دور نگه خواهد داشت. این هافبک پرانرژی فرانسوی در طول فصل، از تداوم عملکرد و ثبات بی‌بهره بود و یکی از هافبک‌های جوانی بود که نتوانستند رهبری خط میانی رئال مادرید را بر عهده بگیرند. در این زمینه، تنها کاماوینگا نبود که انتظارات را برآورده نکرد، اما بزرگ‌ترین ناامیدی فصل به شمار می‌رود، چراکه انتظارات بسیار زیادی از او وجود داشت (و هنوز هم وجود دارد).

شتاب‌زده، پراکنده و بی‌تمرکز، کاماوینگا در طول فصل با مشکلات جسمی و همچنین استفاده‌های مقطعی به‌عنوان مدافع چپ اضطراری مواجه بود که اوضاع را برایش دشوارتر کرد. در نتیجه، آزمون برای یافتن جانشینی شایسته برای تونی کروس بدون نتیجه باقی ماند؛ چراکه کروس سطح استاندارد را بیش از حد بالا برده است.

با توجه به غیبت کاماوینگا در فینال کوپا دل ری، بحث ترکیب اصلی رئال مادرید در این بازی به دو گزینه محدود می‌شود: مودریچ یا رودریگو. با فرض حضور ثابت شوآمنی، سبایوس و بلینگام، تردید اصلی اینجاست که آنچلوتی به سنت همیشگی خود در استفاده هم‌زمان از چهار بازیکن هجومی ادامه خواهد داد – حتی اگر عملکردشان مناسب نبوده باشد – یا اینکه با اضافه کردن یک هافبک چهارم، میانه میدان را تقویت خواهد کرد؛ بخشی که بارسلونا در هر دو ال‌کلاسیکوی این فصل به‌طور کامل بر آن تسلط داشته و با نتیجه پرگل پیروز شده است.

از دید منطقی، انتظار می‌رود کارلو آنچلوتی با اصول خود ادامه دهد؛ اصولی که او را به موفق‌ترین سرمربی تاریخ باشگاه رئال مادرید تبدیل کرده‌اند. اما در حقیقت، این اصول ممکن است بهای سنگینی برایش داشته باشند، چراکه باختی دیگر مقابل بارسلونا می‌تواند آخرین فرصت او بر نیمکت مادریدی‌ها را از بین ببرد.

زیرا فینال سویا برای رئال نوعی بازی مرگ یا زندگی محسوب می‌شود. پیروزی در این بازی می‌تواند تیم را از نظر روحی بازسازی کرده و آماده کند تا در پنج هفته پایانی، اختلاف چهار امتیازی با بارسلونای خسته را جبران کند؛ تیمی که درگیر نیمه‌نهایی بسیار سخت لیگ قهرمانان اروپا نیز هست. اما در مقابل، شکستی دیگر برای رئال مادرید، ضربه‌ای روحی سنگین خواهد بود که جبران آن برای تیمی که نه فوتبال چشمگیری دارد و نه از زمان مصدومیت کارواخال رهبری مشخصی در زمین، بسیار دشوار خواهد بود.

در هر صورت، باید مهارت آنچلوتی را در این دوره دوم حضورش در باشگاه تحسین کرد؛ مهارتی که به او اجازه داد میان روش سنتی‌اش – که بر تجربه و شأن بازیکنان باتجربه تکیه دارد – و سیاست باشگاه برای جذب و رشد بازیکنان جوان، توازنی نسبی برقرار کند. فتح ۱۱ عنوان قهرمانی (تا این لحظه) در طول چهار سال (تا این لحظه) گواهی است بر توانایی‌های او، هرچند در این فصل، نه مربی موفق بوده، نه بازیکنان و نه حتی رئیس باشگاه.

با این حال، به نظر می‌رسد عاقلانه‌تر است که یک ماه دیگر برای قضاوت‌های قطعی منتظر بمانیم… یا شاید تنها یک هفته. فردا شروع پاسخ‌ها فرا خواهد رسید.

کارلوس کارپیو – مارکا