مرجع خبری رئال مادرید : از زمانی که رئال مادرید شروع به از دست دادن رقابت در لالیگا کرد، در لیگ قهرمانان اروپا مقابل آرسنالی که پیش از تقابل، تیمی پایینتر به نظر میرسید حذف شد، و در ورزشگاه لا کارتوخا جام حذفی را به رقیب سنتیاش واگذار کرد، ما در تلاش بودهایم تا روزانه و بهطور حرفهای وضعیت نیمکت مربیگری را بررسی و آنچه ممکن است رخ دهد را گزارش کنیم. این وظیفهای حرفهای است که واقعیت را بازتاب دهیم، نه آنچه را که آرزو داریم اتفاق بیفتد. با این حال، نگارش تحلیل و نظر شخصی نیز جایگاه خود را دارد، حتی اگر دیدگاهها متفاوت باشد.
در این ماجرا، همهچیز که ابتدا روشن و مثبت به نظر میرسید، کمکم به سمت تاریکی رفته است. هرچند همه طرفها ترجیح میدهند در پایان با آشتی از هم جدا شوند، اما در نهایت این نتایج هستند که مسیر را تعیین میکنند. پیروزی، همیشه آرامش میآورد. اما یک لغزش دیگر —که تا اینجای فصل، تعداد آن به عدد ۱۹ رسیده— میتواند همه چیز را از هم بپاشد. و این، در فصلی پر از بحران، میتواند بلندترین صدایی باشد که در سانتیاگو برنابئو شنیده میشود.
در مورد فلورنتینو پرز باید گفت که زمان، واقعاً او را آرامتر کرده است. بیست سال پیش، این وضعیت فقط ۲۰ ثانیه دوام میآورد. حالا دیدن اینکه پرافتخارترین باشگاه جهان به حاشیه رانده شده، بسیار تلخ است. سرمربیاش در دیدار با آرسنال به وضوح تمرکز نداشت، با نمایندگان فدراسیون برزیل دیدار ناهار برگزار میکند، برای سفر به لندن از باشگاه در سویل اجازه میگیرد، پس از شکست در فینال دیر به تمرین بعدی میرسد و مدارک انتقال در دست دارد، با اینحال همچنان درهای آینده را باز نگه داشته؛ آن هم در حالی که هنوز شانس قهرمانی در لالیگا وجود دارد. بازیکنان هم طبیعی است که بپرسند: «وقتی ذهن مربی از مارس جای دیگری است، چه انتظاری از ما دارد؟»
رئیس باشگاه میتوانست این ماجرا را خیلی زود و شرافتمندانه پایان دهد، یا بالعکس، اگر واقعاً قهرمانی در لالیگا و جام جهانی باشگاهها برایش مهم بود، با آنچلوتی شفاف صحبت میکرد. اما نه این کار را کرد و نه آن. بلکه برعکس، وانمود کرد که او مربی همیشگی تیم است، در حالی که در همان زمان به او گفت میتواند برای آیندهاش مذاکره کند. به این میخندیدند که لاپورتا مذاکراتش را علنی انجام میدهد، اما حالا وضعیتی مشابه یا حتی بدتر در مادرید در جریان است.
ماجرای غرامت فسخ قرارداد هم خود داستانی جداست. برخی میگویند مسئله اصلی نیست، برخی آن را هسته ماجرا میدانند. باشگاه رئال مادرید در شرایط فعلی حاضر به پرداخت چهار یا پنج میلیون یورو نیست (سیاست اخیر عدم جذب بازیکن جدید را ببینید). و اگرچه توافق نصفنصف مسئلهای عادی است، اما اینکه آنچلوتی برنامههای دیگری دارد، برخی را وسوسه کرده که غرامت را نپردازند. در این میان، آنچلوتی نیز تمایلی ندارد بدون گرفتن حقش برود؛ او احساس میکند اخراج شده و اطرافیانش نیز از او میخواهند برای حق خود بجنگد. اگر من بهجای رئیس باشگاه بودم، در بازی با سلتا، رائول را روی نیمکت مینشاندم، همانطور که باید در فینال سویل این کار را میکردم. هیچ چیز مثل دیدن ورزشگاهی که برای اسطورهاش فریاد میزند، نمیتواند باعث انرژی و آرامش تیم شود. حیف که ترس از موفقیت او (رائول) در جایگاه مدیریت، سنگینتر است.
نقش فدراسیون فوتبال برزیل در این ماجرا حتی عجیبتر است. آنچلوتی پیشتر نیز یک بار آنها را رد کرده بود، و این بار دوم است، و شاید چند هفته دیگر شاهد سومین بار باشیم، با وجود توافق اولیه. فدراسیون برزیل، که آنچلوتی را همچون یک اسطوره رفتار کرده، فراموش کرده که پشت آن نشان، یک کشور، تاریخ و اعتبار جهانی وجود دارد که نباید اینگونه لکهدار شود. بسیاری از مردم ناراضیاند. تا به امروز، فدراسیون برزیل مانند یک فدراسیون درجهدو عمل کرده است. آنها باید برای آنچلوتی یک ضربالاجل غیرقابل مذاکره تعیین میکردند و اگر او پاسخ منفی میداد، مدتها پیش سراغ یک سرمربی بزرگ دیگر میرفتند تا تیمی پر از استعداد اما بینظم را سروسامان دهد.
آنچلوتی نیز اشتباهاتی داشته و اکنون در آستانه آن است که بهدلیل نوعی خودخواهی، کارنامه بینقص خود را خدشهدار کند. چیزی که او در نشستهای خبری میگوید، با آنچه پشت صحنه انجام میدهد تفاوت زیادی دارد. فراتر از آنکه اجازه داده مذاکراتش با برزیل لحظهبهلحظه در رسانهها بازتاب پیدا کند ـ در حالیکه بازیکنانش در والدبباس برای بازگشت مقابل آرسنال تمرکز کرده بودند یا در لا کارتوخا بهدنبال کسب نخستین پیروزی در الکلاسیکوی این فصل بودند ـ تصور کرده بود همه چیز را در کنترل دارد. اما وقتی پای فلورنتینو پرز در میان است، اینگونه محاسبات بسیار پرریسک است. سفرش به لندن ـ جایی که خانه دارد و دو روز مرخصیاش را آنجا گذراند ـ عملاً او را در تیررس انتقاد قرار داد. وقتی لالیگا تنها با چهار امتیاز اختلاف در دسترس است، دیداری مستقیم پیشروست و جام جهانی باشگاهها هم نزدیک است، یک سرمربی باید تمامقد در خدمت تیمش باشد. برزیل باید صبر کند یا قید ماجرا را بزند. اگر بحث پول است، همیشه عربستان هست. و اگر صحبت از رزومه باشد، آنچلوتی همه چیز را دارد؛ فقط کافی است در ۲۵ می در بازی مقابل رئال سوسیداد، عشق و حمایت هواداران برنابئو را دریافت کند.
تا آن زمان، شاید تکلیف ورود ژابی آلونسو هم مشخص شده باشد. موضوعی که برای رئیس باشگاه نیز تردیدهایی به همراه داشته؛ چرا که بعد از تجربههای زیدان و آنچلوتی، نمیخواهد بار دیگر مربیای با شخصیتی پررنگ و مستقل را روی نیمکت ببیند که با او وارد بحث شود. ژابی اهل مصالحه در برخی امور هست، اما حاضر نیست تسلیم کامل شود. او از حالا اعلام کرده که ترجیح میدهد پس از جام جهانی باشگاهها تیم را تحویل بگیرد، چرا که معتقد است تیم در آن مقطع از لحاظ بدنی و ذهنی آسیبدیده، پر از غایب خواهد بود و هنوز خریدهای جدید نرسیدهاند؛ بنابراین احتمال ناکامی در شروع کار بسیار بالاست. او حتی خواستار جذب زوبیمندی شده بود، اما پاسخ شنید که باید با شوامنی و کاماوینگا کار کند. افزون بر این، اختلافنظرهایی در خصوص اعضای کادر فنی نیز وجود دارد. ژابی این نبردها را بهدرستی آغاز کرده و اگر من جای او بودم، یا تا ژولای صبر میکردم یا در آلمان تمدید. رئال همیشه او را در ذهن خواهد داشت و فلورنتینو، هر چقدر هم قدرتمند، روزی خواهد رفت.
در این میان، باشگاه تلاش خواهد کرد او را قانع کند که فرصت هدایت رئال مادرید حتی برای یک بازی را نباید از دست داد، آن هم در رقابتی معتبر. اگر ژابی کوتاه نیاید، موضوع سرمربی موقت مطرح خواهد شد. سولاری یا رائول؟ این است پرسش. اگر جای سولاری بودم، در چهارچوب وظایف از پیشتوافقشدهام باقی میماندم: مدیریت، هماهنگی و ورود در مواقع اضطراری، مثل زمانی که مولونی و دلبوسکه بودند. اختیار چندانی برای انتخاب ندارد، پس اطاعت به سودش خواهد بود.
و اما نقش کاپیتان ابدی: رائول. او حق دارد که در این معادله حضور داشته باشد. اگرچه میداند شانس زیادی برای جانشینی ندارد، اما میخواهد در این رقابت حضور یابد تا موضع رئیس باشگاه نسبت به خودش روشن شود. او هنوز نگفته که آیندهاش چه خواهد بود، چرا که ترجیح داده دیگران تصمیم را اعلام کنند. اما او میداند چه میکند. منطق میگوید باید گزینه اول باشد و بعید نیست پیشنهاد باشگاه را بپذیرد، حتی اگر بعدتر برکنار شود. او یا برای موفقیت باشگاه را ترک خواهد کرد یا همچنان در تیم پایه باقی خواهد ماند؛ جایی که خوشحال است و استعدادها را پرورش میدهد. آنچه مسلم است، این است که خودش را از میدان خارج نخواهد کرد. و اگر کسی، همانطور که شایعه شده، حتی آربلوا را (که در تیم جوانان است) در اولویت بداند، باید این را صریح به رائول بگوید.
نمیدانم آیا فلورنتینو پرز در این روزها یکی از نظرسنجیهایی را که پیشتر برای سنجش نظر هواداران انجام میداد برگزار کرده یا نه. اما از آنچه در اطرافم میشنوم، بهنظر میرسد اکثریت چنین فکر میکنند: حالا که واکنش باشگاه دیر و ناقص بوده، بهترین گزینه آن است که آنچلوتی تا زمانیکه شانس قهرمانی در لالیگا وجود دارد (بهویژه دیدار کلیدی ۱۱ می در مونجويیک)، هدایت تیم را در دست داشته باشد؛ رائول بهعنوان مربی موقت، یا پس از دیدار با بارسا یا در پایان فصل هدایت تیم را برای آمادهسازی جام جهانی باشگاهها برعهده گیرد، و در نهایت، ژابی آلونسو برای فصل ۲۶-۲۰۲۵ وارد شود تا رؤیاها از نو شکل گیرد.
سناریوها، سلیقهها و ترجیحات دیگری نیز وجود دارد. اما چیزی که نباید باشد این است که باشگاهی مثل رئال مادرید، در حالیکه تنها پنج بازی تا پایان فصل باقی مانده، درگیر ماجراهای فرعی مثل نمایندگان، فسخ قراردادها و مسائل شخصی باشد؛ موضوعاتی که فقط به چند فرد مربوط میشود، نه به باشگاهی با ۱۲۳ سال تاریخ. تا این لحظه، کادر فنی، بازیکنان و مسئولان رفتار حرفهای و شایستهای داشتهاند و در برابر افتخارات تیم احترام گذاشتهاند. اما اگر این سر و صداها ادامه یابد، ممکن است صبر هواداران هم به پایان برسد… اینجا رئال مادرید است، نه فدراسیون فوتبال برزیل.
آلفردو ماتیا – رلوو



در دوران پرز فقط کارلو و زیزو به عنوان مربیان غیر اسپانیایی تونستن درخشان باشن به دلیل غلبه بر حواشی و هجوم رسانه های دور و بر پرز و اخبار ضد و نقیض و خبرسازیهای بی اساس و توهم زا
به هر حال ژابی دوس داشتنی باید بدونه در رئال نه فقط باید از پس بارسا و اتلتیکو و تیمهای بدقلقی مثه بیلبائو و سوسیداد و والنسیا بر بیای بلکه در اروپا که جام اصلی رئال حساب میشه هم با تینهای نفتی پپ و پاریس رقابت سنگین کنه
امیدوارم فصل بعدی با خریدهای مناسب دست ژابی برای هرگونه تغییرات اساسی در تیم باز بشه و بتونه ایده هاشو پیاده کنه
هر چی فکر میکنم کلوپ خیلی بهتره
نیمدونم بازم شاید ژابی بیادو بترکونه نمیدونم
پیر خرفت چرا نمیرهه
احسنت دقیقا . کارلو باید تا ۲۰۲۹ بمونه چون پرز هم مربی ایده آلش همین کارلو هست . در ۲۰۲۹ یه جشن باشکوه برای وداع هردوشون گرفته بشه و کلا یه عصر جدید در تاریخ رئال آغاز بشه
ژابی هم تا اون موقع حسابی پخته و آبدیده شده
یه کم خوش به حال بارسا نمیشه این ترکیب سمی (دیکتاتور و بلهقربانگو) چهار سال دیگه هم بمونن؟ :)
احتمالا تیم رو اون زمان باید از دسته دو جمع کنیم
تا وینگر راست چپ پا نگیریم با رفتن بی تاکتیک جلوتی و اومدن کلوپ و آلونسو چیز زیادی تغییر نمیکنه
سیستم ژابی نیازی به وینگ راست نداره مسئولیت وینگر بعهده وینگ بکه البته اگه بخواد با همون سیستم پیش فرضش ک 3421 هست اینجا هم بازی کنه
سیستم پایه ژابی به سه دفاع وسط دو وینگ بک، دو تا هافبک دفاعی توپ پخش کن، دوتا پست 10 و یه مهاجم نیاز داره
ینی وینی هم باید جا و پست بازیشو تغییر بده توو سیستم ژابی
شماتیک رئال ژابی مثلا با داشته های فعلی تیم اینجوریه
……… رودیگر ، میلیتائو ، اسنسیو
فران………. کاما…….. فده……………آرنولد
…………. وینی…….. بلینگام
…………………. امباپه
وینی اون بازیکنی که بخواد برای امباپه بازی کنه نیست
این ترکیب همه باید باهم همکاری داشته باشن
ضمنا اگر قراره ژابی بیاد تاه هم میاد و اون بهتر از میلیتایو عه
مطمئنم راه رئال و وینی یا امسال یا فصل بعد از هم جدا میشه
Milan Real. خودم این سیستم 3421 خیلی دوست دارم ولی نمیدونم حس میکنم ژابی تو رئال قرار نیست با 3 دفاع بازی کنه
بحث اینه اگر اینجا اومد مثلا 4321 چید باز وینگر راست تعطیل مثل همین الان
دقت کنی رودریگو عین یه فولبک راست فقط دنبال موقعیت سازی نه گلزنی چون نمیتونه بیاد تو عرض
کلا تو این سالها خیلی ضربه خوردیم از نبود وینگ راست تخصصی
رضا حرف ما برا این سیستمش بود ک 80 درصد این مدلی بازی کرده توو لورکوزن وگرنه اگه قرار باشه مثلا همون 4231 بازی کنه اون موقع نقش وینگراش پر رنگ میشه و حتما باید وینگ راست چپ پا ک بتونه بزنه داخل و شوت کنه نیاز تیم میشه
رضا چه سیستم 3421 باشه چه 4231 توو هیچ کدوم رودریگو نمیتونه مهره موثری باشه و باید فروش بره
امسال نقلو انتقالات احتملا زیر نظر ژابی باشه ببینیم چی میشه و چه نظری داره
اینو ک میدونیم وینی آدم بازی کردن برا تیم نیست اگه خودش نفر اصلی نباشه ولی برا سال بعد اینطور ک پیداست داخل تیم میمونه، وقتی هم بمونه نمیشه ک نیمکت نشینش کرد باید فیکس باشه
دقیقا اصن فلسفه بازی ژابی پاسای زیاد همکاری و مثلث سازی های فراوون توو بازیه، اگه یکی از این ضلع ها نتونه همکاری کنه این سیستم کامل لنگ میزنه
تاه رو فک نمیکنم بیاد ، تاه الان 30 سالشه و دنبال پوله فقط، رئالم نشون داده بازیکنایی ک اینطوری هستنو و مزایده سرشون راه میوفته رو نمیگیره. الان بارسا، بایرن، منچستر اینو میخوان مشخصه هرکی پول بیشتر بده میره اونجا
Milan Real.نمیدونم چقدر موافقی شرایط وینیسیوس که میبینم با بازی نکردن در عرض زمین روز به روز داره بیشتر به سمت به فنا رفتن و بن بست میره مثل سرمربی که تاکتیک هاش لو رفتن و چیز جدیدی نداره رو کنه….
به نظرم رودریگو بیشتر میتونه به ما کمک کنه
و این که رودریگو اصلا دنبال تک روی و جنگلوک بازی و حسادت به امباپه نیست
رضا دست من بود ک جفتشونو میفروختم امباپه رو میبردم سمت چپ و جای اون دوتا میرفتم سمت خرید ایساک و ساکا یا گرینوود
بنظرم رئال یه مهاجم بلند زن نیاز داره
ولی اگه قرار بود یکی فروش بره قبلنم گفتم من اولویتم فروش وینی بود چون حقیقتا نمیتونه حضور امباپه و درخششو حضم کنه، توو همین الکلاسیکو صحنه گل امباپه رو ببین، وینی مشخصا با گل امباپه ناراحت شدو رفت یه سمت دیگه
خب حالا این دوتا میخوان باهم همکاری کنن؟ من توو وینی نمیبینم بر خلاف رودریگو
و مشخصه بازی وینی هم همونجور ک گفتی زدن توو عرض و دریبل کردنه و سرعتشه ک امسال خیلی توو این زمینه افت کرده، پرز خیریت میکنه اگه با اون رقم تمدیدش کنه گرچه من فک میکنم وینی موندگار نیست توو رئال نهایت یکی دو فصل دیگه بمونه
در واقع
آلفردو باند – رلوو
این نقل قول باند است
سراسر حق
هیچ چی دیگه نمیشه گفت
درود به نویسنده ی مقاله کامل مشخصه یه رئالی واقعی هست نه یه فن پرز و آنجلوتی
فقط آخرش نه به باشگاهی با 123 سال تاریخ
واقعا تاریخ رئال رو این پرز از بین برده