بلینگام:«خودم را قدرتمند نشان می‌دهم اما من هم به کمک نیاز دارم»

مرجع خبری رئال مادرید : جود بلینگام، ستاره انگلیسی رئال مادرید، در گفت‌وگویی صادقانه با مؤسسه لوریوس ـ که خود از سفیران آن است ـ هم‌زمان با «روز جهانی سلامت روان» از تجربه‌های شخصی‌اش درباره فشارهای روحی در فوتبال سخن گفت. او اعتراف کرد: «سعی کرده‌ام همیشه تصویر آن ورزشکار قوی و بی‌نیاز را حفظ کنم، اما حقیقت این است که من هم، مثل همه، به دیگران نیاز دارم.»

بلینگام با صراحتی کم‌سابقه ادامه داد: «اگر ورزشکارانی مانند ما ـ که به‌ظاهر دنیا را زیر پای خود داریم ـ بتوانند آسیب‌پذیری‌شان را نشان دهند، گفت‌وگویی گسترده‌تر برای کسانی که در سکوت و تاریکی می‌جنگند آغاز خواهد شد.»

او درباره تأثیر شبکه‌های اجتماعی گفت: «هر کسی حق دارد درباره ورزش نظر بدهد، اما باید برای گفتن حرف‌های زشت و نفرت‌انگیز محدودیت‌هایی وجود داشته باشد.» بلینگام توضیح داد که برای حفظ سلامت روانش تصمیم گرفته است دیگر به آن‌ها توجه نکند: «وقتی جوان‌تر بودم، نامم را در توییتر جست‌وجو می‌کردم و همه چیز را می‌خواندم. با خودم می‌گفتم… چرا دارم با این کار به سلامت روان خودم لطمه می‌زنم؟ در دنیای حرفه‌ای ورزش، فشار و منفی‌گرایی به‌قدر کافی وجود دارد، نیازی نیست دنبالش بگردی.»

بلینگام در ادامه افزود:
«وقتی در بیرمنگام بازی می‌کردم، همیشه نام خود را در توییتر می‌نوشتم و نظرات مردم را می‌خواندم. حتی وقتی نظرها مثبت بودند، از خودم می‌پرسیدم: چرا باید اجازه بدهم نظر کسانی که مرا نمی‌شناسند، ارزش من را تعیین کند؟ من قبل از خواندن آن‌ها هم می‌دانستم بازیکن خوبی هستم. پس چه فایده‌ای داشت؟ و وقتی با نظرهای منفی روبه‌رو می‌شدم، تأثیرش برعکس بود. به همین خاطر تصمیم گرفتم دیگر آن‌ها را نخوانم. در ورزش حرفه‌ای، منفی‌گرایی و فشار به اندازه کافی وجود دارد، نیازی نیست در شبکه‌های اجتماعی دنبال آن بگردی.»

او همچنین به جنبه مثبت فضای مجازی اشاره کرد و گفت: «رسانه‌های اجتماعی می‌توانند به ورزشکاران کمک کنند تا صادقانه‌تر با هواداران ارتباط بگیرند. وقتی می‌توانی بی‌واسطه احساساتت را در مورد یک بازی یا روزمرگی‌ات بیان کنی، به هواداران نزدیک‌تر می‌شوی. اما همان‌طور که من در دوران جوانی فهمیدم، بخش منفی آن هم پررنگ است و به همین دلیل تصمیم گرفتم از آن فاصله بگیرم؛ بسیاری از ورزشکاران دیگر هم همین کار را کرده‌اند.»

بلینگام درباره دشواری‌های پنهان زندگی ورزشکاران گفت: «از بیرون شاید به نظر برسد که ما همه چیز داریم؛ می‌توانیم هر کاری بخواهیم انجام دهیم، پول زیادی به‌دست آوریم و هرگز دچار مشکل نشویم. اما واقعیت این است که اگر بتوانیم آسیب‌پذیری‌مان را نشان دهیم، به کسانی که در تاریکی می‌جنگند امید می‌دهیم. ما که در چنین جایگاهی هستیم، وظیفه داریم الگوی دیگران باشیم.»

او تأکید کرد که هنوز هم نگاه سنتی درباره سکوت ورزشکاران وجود دارد: «همچنان بسیاری فکر می‌کنند ورزشکار باید ساکت بماند و تحمل کند. این طرز فکر اشتباه است. در کنار تمام عشق و حمایتی که دریافت می‌کنی، همیشه عده‌ای هم هستند که به خاطر تیمی که در آن بازی می‌کنی یا کارهایی که کرده‌ای، از تو متنفرند. این نفرت برای هر ورزشکاری می‌تواند آزاردهنده باشد. من کاملاً با کسانی که با مشکلات روانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند هم‌دلی می‌کنم. هرکسی حق دارد نظرش را بگوید، اما باید مرزی برای حرف‌های نفرت‌انگیز وجود داشته باشد.»

بلینگام با اشاره به شرایط خود در مادرید گفت: «در مادرید خوشبختانه شبکه حمایتی فوق‌العاده‌ای دارم ـ از مربیان گرفته تا بازیکنان و کارکنان باشگاه ـ که اگر احساس ناراحتی یا فشار کنم، می‌توانم با آن‌ها حرف بزنم. به نظرم، در آینده باید آموزش سلامت روان بخشی جدایی‌ناپذیر از فوتبال باشد. خودم هرگز دچار بحران روحی شدید نشده‌ام، اما افرادی را دیده‌ام که درگیرش بوده‌اند و دیدن این موضوع واقعاً ناراحت‌کننده است. من دوست دارم هم‌تیمی‌ای باشم که دیگران بتوانند درباره مشکلاتشان با او صحبت کنند.»

او مهم‌ترین عامل در رشد و پایداری ذهنی را اعتماد به نفس می‌داند: «وقتی اعتماد به نفس داری، حس می‌کنی می‌توانی بر هر چیزی غلبه کنی؛ اما وقتی از دستش می‌دهی، احساس می‌کنی حتی پاهایت کار نمی‌کنند. اعتماد به نفس را می‌توان با عملکرد به‌دست آورد، اما همین هم پارادوکس جالبی دارد.»

بلینگام در پایان گفت: «من سعی می‌کنم اعتماد به نفسم را همیشه بالا نگه دارم، چه با تلقین مثبت، چه با پذیرش این واقعیت که قرار نیست در هر بازی کامل باشم، همه پاس‌ها را بدهم یا در هر مسابقه گل بزنم. هرچه بیشتر با این موضوع کنار بیایی، بیشتر می‌پذیری که کامل نیستی. فوتبال و ورزش به‌طور کلی انسان‌ها را به هم نزدیک می‌کند، باعث گفت‌وگو، خنده و دوستی می‌شود، و این یعنی اگر روزی در زندگی مشکلی پیش بیاید، کسی هست که با او حرف بزنی. همین قدرت ورزش است و یکی از دلایلی که باعث شد بخواهم سفیر لوریوس شوم. لوریوس می‌داند که ورزش چگونه می‌تواند سلامت روان و جسم را بهبود بخشد و جامعه‌ای بهتر بسازد؛ من می‌خواهم بخشی از آن باشم.»