مرجع خبری رئال مادرید : توماس رونکرو سردبیر آس در مورد بازی رئال مادرید و آلاوز نوشت.
مچبال نجات پیدا کرد.
اگر در پی روند نامطلوب نتایج اخیر (تنها دو پیروزی در هشت بازی رسمی گذشته) وسوسهای برای برکناری ژابی آلونسو وجود داشت، بهگمانم تا این ساعت در اتاقهای تصمیمگیریِ طبقه چهارم برنابئو فروکش کرده است. درست است که رئال مادرید بار دیگر رنج کشید و بستن کارِ پیروزی برابر آلاوسی که با گل کارلوس ویسنته پروژه را روی بندِ باریک بندبازان برد، آسان نبود؛ اما با وجود فرود آمدن تیم به ویتوریا با ۹ غایب، نگرش تیم از ابتدا تا انتها جنگنده بود.
آنچه لازم بود، بردن بود؛ و انجام شد.
با نبوغ مثلث هجومی. گلِ تماشاییِ امباپه ـ با وجود دردِ آشکار زانو ـ و گلی که در «سامبودروم» ساخته شد؛ وینیسیوس رقصکنان در کناره و رودریگو ضربه نهایی را در دهان شیرانِ باباسوروس زد؛ تیمی که وقتی خیال میکرد به امتیازی طلایی رسیده، فرو ریخت؛ همانطور که «برادران همبودجه»اش، رایو، الچه و خیرونا، پیشتر چنین کرده بودند. ژابی مجبور بود سه امتیاز طلایی بگیرد تا بیش از این از صدر لالیگا عقب نمانیم و مأموریت را انجام داد. زمان برای مطالبه بازی چشمنوازتر و روانتر خواهد رسید. اکنون باید چهارشنبه تالاورا را حذف کرد و شنبه در برنابئو سویاِ آلمیدا را شکست داد؛ پیش از آن توقفِ ضروریِ کریسمس. پس از بازگشت، برد برابر بتیس و سفر به جده برای سوپرجام. و اگر همه این چالشها پشت سر گذاشته شود؟ آرامش خود را حفظ کنیم، لطفاً.
نگریرا زنده است.
تنها چند روز پس از آنکه لاپورتا با اظهارات مرددش نزد قاضی در پرونده نگریرا خود را به تصویر کشید، یکی از واضحترین پنالتیهای این فصل لالیگا از رئال مادرید دریغ شد. ضربه تناگلیا به ساق پای چپ وینیسیوس شفاف و بدیهی بود. گارسیا وردورا از سه متری صحنه را دید؛ اما جرأت سوت زدن نداشت. یا شاید لحظهای مهِ دید گرفت. چه بدشانسیای.
به VAR برویم: آنجا گونسالس فوئرتس حضور داشت؛ همان داوری که در آستانه فینال کوپا دلریِ لاکارتوخا گفت جامعه داوری علیه رئال مادرید بهخاطر ویدئوهای کانال باشگاه و بیانیه رسمیاش اقدام خواهد کرد. فوئرتس خود را به ندانستن زد و صحنه را نادیده گرفت؛ خطایی بسیار سنگین. او نباید دیگر در بازیهای رئال مادرید قضاوت کند. با ما مشکل دارد و این یکطرفه است: همیشه علیه ما.
برنابئو ۷۸ ساله شد.
این پیروزیِ بهاندازه و لازم، در روزی ویژه به دست آمد. ۱۴ دسامبر برای مادریدیسمِ جدی روزی عادی نیست. در چنین روزی از سال ۱۹۴۷، بنای کنونیِ کُلیسئومِ لاکاستیانا ـ که آن زمان «چامارتین» نام داشت ـ افتتاح شد؛ با یک دیدار دوستانه برابر اوس بلننزهش و بردی راحت (۳–۱؛ گلها از باریناگا و دو گل از چوس آلونسو). هشت سال بعد، هیئتمدیره نام «سانتیاگو برنابئو» را به افتخار معمار واقعی این شاهکار تصویب کرد؛ بنایی که با پول اعضا ساخته شد، بیهیچ کمکِ فرانکوئی یا نهادی سیاسی.
Realmadrid TV در طول روز ویدئویی ششدقیقهای و درخشان منتشر کرد که تاریخ پرافتخار این ورزشگاه را خلاصه میکند؛ جایی که بسیاری از بهترین لحظات زندگی مادریدیِ ما را در خود دارد: از فینال جام جهانی ۸۲ با شادیِ ساندرو پِرتینی در جایگاه ویژه، تا فینال لیبرتادورس بوکا–ریور و بازی اخیر NFL. برنابئو مرکز جهانِ ورزش است. بابت همه آنچه از کودکی به من دادهای، سپاسگزارم. تولدت مبارک، دوست من.
به یاد آنها.
از این پیروزی خوشحالم بهخاطر مادریدیستهایی که به دیگِ جوشانِ مندیسوروتسا رفتند و شادیای را با خود آوردند که به آن نیاز داشتند. و از آن بالا، دوست من «ال چله دِ لا کوما» ـ که برای همیشه رفته ـ گل رودریگو را جشن گرفت؛ کسی که همیشه محفلهای مادریدیها را گرم میکرد. هرگز تسلیم نشویم؛ به احترام آدمهایی چون او.
پنالتی مسخره ای رو نگرفت
نمیگم خوب بودیم، ولی اگر ۳_۱ میشد کمی جو و اوضاع تیم از این بحران خارج میشد
برای بردن الاوز ته جدولی اونم حداقلی و با هزارتا دعا باید خوشحال باشیم ؟؟؟؟
گوه زدید تو فلسفه ی مادریدی بودن ما به این تیما باید حداقل پنج تا بزنیم کس شعرا چیه
وارسا نیوز چه خبری رو کار کرده واسه همینه هواداراشون انقدر بی منطق و بی عقلن، یارو نوشته دزدی آشکار رئال مقابل آلاوز، آخع بیشعور مگه کور بودی، خطای پنالتی آشکار روی وینی، خطای مستحق کارت قرمز نیمه اول رو پای والورده چقدر اینا بی شعورن، وقتی جای واقعیت و دروغ عوض میشه، الحق که تیم کثیفیه این بارسا چون مکتبش کثیفه، یارو خوشحال از اینکه تیمش رفته حق راسینگ رو هم خورده بعد دم از عدالت می زنن، خدا رو هزاران مرتبه شکر که رئالیم. و خدا هم اینا رو شناخته که ۱۲ ساله تو حسرت چمپ گذاشتشون
باز شروع شد باز شروع شد
آلاوز رده ۱۵ رو بردیم این همه تشویق نداره
آقا من اصلا درک نمیکنم که چرا همه تقصیرها رو انداختین گردن ژابی
اول از همه ژابی مربی نیست که در کوتاه مدت نتیجه بگیره ، مربی بلندمدته ، نیاز به صبر داره ، یک فصل دو فصل جام نگیره ، ۵ فصل ۶ فصل بعدش مطمئنا جام های با ارزشی میگیره
دوماً که مدیریت اصلا نیاز های ژابی رو برآورده نکرده ، ژابی گفت این تیم وینگر راست نداره براش وینگر راست نخریدن ، هافبک توپ پخش کن نداره براش نخریدن ، خب اینکه آلابا ت.خ.م.ی فلجه ، میلیتائو کلا مصدومه ، رودیگر دفاع کردن یادش رفته ، فران گارسیا گاو ، کارواخال و آرنولد هم حتی سایه قبلنشون نیستن ،
آقااااااا
اینا اصلا تقصیر ژابی نیست ، باشگاه رفته سراغ مفت بری ، دارن گندای خودشون رو لاپوشونی میکنن ، نمیگن باشگاه ناترازی داره هر سال داره ضرر گنده میذاره رو دست باشگاه ، دارن تمام مشکلات رو سر ژابی خالی می کنن ، مشکل فقط پرز و وینی ک.ص پایه ، وینی از اون ور جنجال به پا میکنه ، پرز هم که با کلی ضرر مالی نابود کرده باشگاه رو
آقااااااا اصلا یک چیزی
کارلتو هم نتونست با این تیم نتیجه بگیره ، کارلتو هم نتونست این جونورا رو کنترل کنه ، مشکل به قرآن از ژابی نیست
حاجی واقعا درک نمیکنم که چرا دارن به برد جلو آلاوز میگن برد بزرگ ، آی نمیدونم بازگشت بزرگ رودریگو و وینی ، آی نمیدونم همه چه درست شد ، ما برمیگردیم
حاجی
بخدا فاز اینا رو من درک نمیکنم ، بخدا بردن ی تیمی مثل آلاوز اصلا کار شاقی نیست !!!
بعد بردن هر تیم درپیتی شروع میکنن به تعریف از بازیکنانی به درد نخوری مثل وینی که هیچ مالی هم نیست ، طرف شماره هفت رئالو داره بعد به زور جلو ی تیمی مثل آلاوز پاس گل میده ، به نظرم هیچ بازیکنی به اندازه وینیسیوس بهش تو رئال فرصت داده نشد
اینکه یه بازی بردیم به معنای این نیست که از بحران بیرون اومدیم اون بازی بعدیم کوپا دل ری نباید زیاد سخت باشه با تیم دسته چهارم بازی داریم بازی با سویا مهمه که تو خونه هم هست باید حتما ببریم و بریم تو تعطیلات تا بعد تعطیلات بیایم ببینیم چی میشه آیا تغییری میکنن و از بحران بیرون اومدیم یا نه … نه اینکه بازم بعدا بخوان مساوی و باخت بیارن دیگه ما نمیکشیم باخت یا مساوی ببینیم
خدایی تا از گولر نکشه بیرون وضع تیم داغونه لامصب ی پاس خوب نمیده همش لاس و هر لحظه امکان لو دادن توپ، دوندگی داغون من ندیدم تو ی صحنه فشاری رو ی بازیکن خریف بیاره عین کسی که با لگد زدن تو خ.یش راه میره
الان یه پرز فن میاد میگه نه گولر در حد مودریچ و کروس هست فقط باید بهش زمان بدیم شکوفا بشه و مربی هم نمیتونه ازش بازی بگیره