مرجع خبری رئال مادرید : آس در گزارشی نوشت: این فصل برای جود بلینگام (استوربریج، ۲۲ ساله) به یک ترن هوایی واقعی تبدیل شده است. پس از آن‌که در تابستان برای برطرف کردن مشکل شانه تحت عمل جراحی قرار گرفت، ژابی آلونسو بازگشت او به ترکیب اصلی را در دربی متروپولیتانو جلو انداخت؛ اما این آزمایش موفق نبود. تیم نخستین ضربه جدی فصل را متحمل شد (۵-۲). با این حال، هیچ‌چیز خبر از بحرانی نمی‌داد که بعدها از راه رسید. در آن مقطع، رئال مادرید با آرامش پیش می‌رفت؛ بیش از آن‌که کیفیت بازی کمک‌حال باشد، نتایج مثبت نقش باد موافق را ایفا می‌کردند. در آن تصویر، بلینگام هنوز حضور نداشت (هفت بازی، هفت پیروزی)، چرا که دوران نقاهت پس از عمل را می‌گذراند.
از زمان بازگشت، بلینگام نشانه‌هایی از آن بازیکن همه‌فن‌حریفی که پس از پرداخت انتقالی نجومی از بوروسیا دورتموند (۱۰۳ میلیون یورو ثابت به‌اضافه ۳۰ میلیون پاداش‌های مشروط) جهان را شگفت‌زده کرده بود، بروز نداده است. البته او ناامیدکننده هم نبود. جود به‌خوبی در فوتبال رئالی جا افتاد که هنوز امباپه به آن نپیوسته بود، بدون مهاجم نوک بازی می‌کرد (پس از جدایی بنزما) و وینیسیوس و رودریگو در خط حمله قرار داشتند. این اکوسیستم ایده‌آل، بهترین ویژگی بلینگام—نفوذ به محوطه جریمه—را شکوفا می‌کرد. اما در واقع، رئال او را به‌عنوان هافبک جذب کرده بود و به‌احتمال زیاد همین موضوع، پس از خروج کروس و مودریچ، ورود تقویت‌های بیشتر به خط میانی را به تأخیر انداخت.
از فصل نخست که بلینگام با فوتبالِ تمام‌عیار دی‌استفانو مقایسه می‌شد (۲۳ گل و ۱۳ پاس گل)، اکنون به فصلی رسیده که تنها با جرقه‌های پراکنده گل‌هایش کار می‌کند (این فصل: ۵ گل در ۲۰ بازی؛ فصل گذشته: ۱۵ گل در ۵۸ بازی)، بی‌آن‌که تعیین‌کننده یا اثرگذار بر جریان بازی تیم باشد. ویژگی‌های فوتبال او—میان خط میانی و حمله—جای‌گیری‌اش را دشوار می‌کند و شاهد آن، مشکلات ژابی آلونسو برای جا دادن او در تیم از همان دربی متروپولیتانو به بعد است.
ژابی آلونسو در جریان جام جهانی باشگاه‌ها گفت: «من او را بیشتر هافبک می‌بینم.» با این حال، برای نخستین حضورش به‌عنوان بازیکن ثابت در متروپولیتانو، سیستم را به ۴-۲-۳-۱ تغییر داد تا بلینگام پشت سر امباپه و نزدیک‌تر به گل، در نقش هافبک تهاجمی بازی کند. این ایده در بازیهای بعدی هم ادامه یافت تا آن‌که عدم‌تعادل دفاعی در جناح چپ آشکار شد؛ جایی که وینیسیوس در بازگشت دفاعی با دشواری‌های بیشتری روبه‌رو بود.
ژابی دوباره ایده‌اش را تغییر داد تا تیم فشرده‌تر شود. ۴-۴-۲ فعلی رئال مادرید، با شروع بلینگام از سمت چپ اما با آزادی عمل، او را ملزم به تلاش بدنی زیاد برای بازگشت به دفاع می‌کند و در عوض، وینیسیوس را از این مسئولیت معاف می‌سازد؛ چرا که برزیلی در کنار امباپه به‌عنوان مهاجم بازی می‌کند. با این حال، نتایج هنوز قانع‌کننده نیست و با وجود پیروزی برابر اتلتیک، آلاوس و سویا (که میان آن‌ها یک شکست دیگر مقابل سلتا هم رقم خورد)، تیم بار دیگر ضعف‌های مهمی را نه‌فقط در خلق بازی، بلکه در تعداد موقعیت‌هایی که به حریف می‌دهد، نشان می‌دهد.
بازگشت بلینگام به تیم ملی انگلیس پس از عمل شانه نیز کمابیش همین وضعیت را داشته است. در مرحله انتخابی جام جهانی، تیم توماس توخل با شش پیروزی از شش بازی، ۱۸ گل زده و هیچ گل خورده‌ای، دو هفته مانده به پایان صعودش را قطعی کرد و بحثی درباره نقش و جایگاه بلینگام در تیم شکل گرفت؛ بحثی که هنوز ادامه دارد و کار توخل را پیچیده کرده و حتی به افکار عمومی کشیده شده است. ومبلی در نخستین دعوت او پس از پنج ماه—که برابر صربستان نیمکت‌نشین بود—با تشویق و اندکی هو کردن از او استقبال کرد. با کین به‌عنوان کاپیتان اصلی، ساکا مهره‌ای بی‌چون‌وچرا در جناح راست و الیوت اندرسون کاملاً جاافتاده در کنار رایس در محور میانی، بلینگام باید نقش خود را در این سازوکار پیدا کند؛ آن هم اکنون که فودن نیز به بهترین نسخه‌اش رسیده است.
در بازی بعدی سه‌شیرها، روزی که دوباره فیکس شد و برابر آلبانی (۰-۲) عنوان بهترین بازیکن زمین را گرفت، باز هم از حاشیه گریزی نداشت. چرا که همه‌چیز برای شماره «۱۰» طبق برنامه پیش می‌رفت… تا لحظه تعویض. ستاره رئال با چهره‌ای جدی راهی نیمکت شد و سپس توخل او را توبیخ کرد: «داشت دست‌هایش را در هوا تکان می‌داد و مشخصاً از تعویض شدن راضی نبود. از دور، این‌طور به نظر نمی‌رسد که کسی باشد که جمع را در آغوش می‌گیرد.» با این همه، جود همچنان جایگاه و سلسله‌مراتب خود را برای جام جهانی حفظ کرده است؛ اما همانند رئال مادرید، نحوه جا افتادنش در تیم ملی نیز محل بحث است. مشکلی غیرمنتظره.
سوپر گلش به غار عجب ورقی بود
ما که دلمون واسه جود قدیمی تنگ شده
شایعه روز: باند نامزد ریاست لالیگا شد
وی افزود «باکسینگ دِی» را به لالیگا می‌آورم !!
کم کم داره برمیگرده….