«کارواخال بالاخره بازی کرد و خوب هم بازی کرد»

مرجع خبری رئال مادرید: کارواخال سرانجام در ترکیب اصلی قرار گرفت؛ اتفاقی که از زمان دیدار مقابل خیرونا در برنابئو رخ نداده بود. آن بازی با تساوی یک-یک تمام شد و شاید به همین دلیل، چه کسی می‌داند، او دیگر رنگ ترکیب اصلی را ندید؛ با اینکه اصلاً بد بازی نکرده بود. در گل خورده هم کوچک‌ترین تقصیری نداشت، چون گل از مرکز زمین آمد، نه از سمت او. مسئله این است که از آن زمان به بعد، او دیگر فیکس نبود و ترنت الکساندر-آرنولد جایگاه اصلی را در اختیار داشت. جالب اینکه همه، یا تقریباً همه رقبای رئال در بازی‌های اخیر، عادت داشتند حملاتشان را از سمت چپ پیش ببرند؛ چون می‌دانستند هم‌وطن بلینگام در کارهای دفاعی مشکلاتی دارد. همان‌طور که آن تبلیغ معروف مدیامارکت می‌گفت: مردم احمق نیستند. با این حال، سویا این بار ترجیح داد شانسش را مقابل فران گارسیا امتحان کند؛ بازیکنی که از قضا حس‌وحال بهتری نسبت به کارراس منتقل می‌کند. این هم موضوع دیگری برای سرگرم شدن چندروزه ماست: کارراس از چه زمانی مغضوب شد؟ یک سؤال میلیون‌دلاری دیگر.

امباپه هم در ترکیب اصلی بود. گل زد، اما به‌خاطر آفساید مردود شد. چند موقعیت را هم از دست داد. البته بدترین چیز برای یک مهاجم این نیست که گل خراب کند، هرچند همین هم بد است؛ بدتر این است که اصلاً بوی موقعیت گل به مشامش نرسد. او در گل وینیسیوس نقش داشت؛ گلی که سویا به آن اعتراض کرد و مدعی خطای کیلیان شد. در فوتبال امروز، نمی‌دانم به دستور فیفا، یوفا یا کمیته داوران اسپانیا، همین که بازیکنی آرنج یا دستی را بالای شانه‌اش حس می‌کند، طوری غش می‌کند انگار یک هامِر از رویش رد شده است. واقعاً آدم می‌ماند چه بگوید. تا کی؟

نتیجه کمی غافلگیرکننده بود. حتی می‌شد حدس زد بازی به تساوی‌ای برسد که هر دو طرف را راضی کند، اما چنین نشد. نشد، چون سویا کار زیادی نکرد که شایسته آن باشد. حتی ممکن بود گل دیگری هم بخورد، اما ماستانتونو پس از هدیه وینیسیوس، توپ را به‌جای تور دروازه به تیرک زد. یک بازی دیگر که در آن نتوانست مزد حضورش را بگیرد.

خوزه لوئیز کالدرون – مارکا