مرجع خبری رئال مادرید: در حالی که بارسلونا پیش افتاده بود و جام قهرمانان به رنگ آبیواناری نزدیک میشد، گابری والرو ظاهر شد؛ بازیکن ۱۸ سالهای که فقط دریبلزن نیست و چیزهای بیشتری برای ارائه دارد. او توپ را در کنار خط گرفت، با حرکتهای مارپیچ خود جلو رفت، برتری ساخت و پاس دقیقی فرستاد که کارلوس دیس، مثل همیشه، آن را از دست نداد و به گل تبدیل کرد.
این صحنه درست بعد از اخراج ایو رخ داد؛ ضربهای دوگانه که لاماسیا دیگر نتوانست از آن بلند شود. همان لحظه، مسیر رئال مادرید به سوی سهگانه هموار شد؛ مسیری که سیریا با یک گل و یک پاس گل به یرمایا آن را تکمیل کرد و خود والرو هم با گل چهارم، کار را تمام کرد. گل ۱-۴ متعلق به او بود؛ گلی ارزشمند، درست مثل نمایش درخشانش. نمایشی که حالا چند در را به روی او باز کرده، از جمله در تیم ملی اسپانیا.
درخشش والرو در الوال در حضور لوئیس دلافوئنته و آیتور کارانکا رقم خورد. حدود ۲۴ ساعت پیش از اعلام فهرست ۲۶ نفره جام جهانی، سرمربی تیم ملی اسپانیا و مدیر فنی فدراسیون فوتبال این کشور از نزدیک فوتبال گابری را دیدند و طبق گزارش AS، از عملکرد این وینگر مو قرمز بسیار راضی بودند. او در مسابقهای بزرگ، هم شخصیت نشان داد و هم تواناییهای متنوعی فراتر از استعداد طبیعی همیشگیاش.
در گل تساوی، والرو با پای چپ به بیرون زد و سپس با پای راست ارسال کرد؛ پایی که هر روز در استفاده از آن بهتر میشود. این پیشرفت حاصل کار پنهانی و جدی او در طول فصل بوده؛ فصلی که خودش میدانست برای مسیر رشدش اهمیت زیادی دارد.
گل خودش، گلی که پیروزی پرگل را کامل کرد، امضای شخصی او را داشت: حرکت انفجاری، حمل توپ، ورود به داخل و ضربه نهایی با پای چپ. همان ویژگیهایی که یادآور مقایسهای است که مارسلو در گفتوگو با AS درباره او انجام داده بود: «مثل لامین دریبل میزند.»
این گل، ششمین گل فصل والرو بود و او در کنار آن ۱۶ پاس گل هم ثبت کرده؛ پایانی درخشان برای فصلی که برایش فصل اثبات بود.
فصل او با دریبلهای وایرال و تبدیل شدن به چهرهای محبوب در شبکههای اجتماعی آغاز شد. سپس تمجید مارسلو، توجهها را نسبت به او بیشتر کرد و در نهایت، خودش همان قدمی را برداشت که باشگاه، اطرافیان و خود بازیکن انتظارش را داشتند. در داخل رئال مادرید میدانستند با بازیکنی متفاوت روبهرو هستند. درباره او گفته میشد: «اگر از مهارت خالص و یکبهیک صحبت کنیم، تعداد کمی مثل او هستند.»
اما والرو نیاز داشت لحظههای درخشان مقطعی را به کیفیتی پایدار تبدیل کند؛ کیفیتی که فقط زیبا نباشد، بلکه تعیینکننده هم باشد.
او در نسلی از وینگرهای بسیار مستعد رشد کرده است؛ نسلی که در آن یانیس برای کاستیا بازیکنی مهم است و حتی طعم حضور و پاس گل در تیم اصلی را هم چشیده، سیریا پس از ورودش در ژانویه مثل یک پدیده درخشیده و آدری پرس هم در همان جام قهرمانان کنار والرو در ترکیب اصلی بازی کرده است. همین رقابت داخلی باعث شده سطح گابری والرو بالاتر برود.
او حالا به کلید بازگشت رئال مادرید در الکلاسیکوی الوال تبدیل شده، بخشی از نسل درخشانی بوده که در لوزان دومین قهرمانی لیگ جوانان اروپا را بالای سر برد و در لیگی که رئال با اختلافی بزرگ، ۱۳ امتیاز بیشتر از اتلتیکو، قهرمان شد، نقشی محوری داشت.
پس از این جهش، نگاه او به آینده است. یکی از اهدافش تیم ملی اسپانیاست؛ جایی که هنوز اولین بازی خود را انجام نداده، اما رؤیای حضور در آن را دارد. بهویژه در تیم زیر ۱۹ سال، حالا بعد از نمایش در برابر چهرههای اصلی فدراسیون فوتبال اسپانیا، درها بیش از قبل به رویش باز شده است.
در افق آینده او، کاستیا هم دیده میشود؛ تیمی که قرار است فصل آینده محیط طبیعی رشدش باشد. هنوز برای کاستیا بازی نکرده، اما بعید است این اتفاق دیر رخ دهد. اعتماد باشگاه به او کامل است؛ همانطور که تمدید و محافظت قراردادی او در دسامبر و صبری که برای شکل دادن به استعدادش نشان دادهاند، ثابت میکند.
حالا زمان برداشت میوههاست؛ هم برای رئال مادرید و هم برای خود گابری والرو.
خیلی دریبل زنه امیدوارم پیشرفتش طوری باشه که وینگر راست و دو سه سال دیگه برا خودش کنه
این ی سوپر استار میشه عین اولیسع و یامال بازی میکنه ولی سبک بازیش شبیه دی ماریا هست
مارادونا هم بشه آخر سر نبوغ پرز مثل اودگارد و اشرف از دستش میدیم
فاقد اهمیت