«گولر در مسیر مودریچ»

مرجع خبری رئال مادرید: پیش از آنکه به اسطوره‌ای جاودانه تبدیل شود، نام مودریچ در فوتبال اروپا به‌عنوان یکی از همان هافبک‌های هجومی با استعدادی خیره‌کننده مطرح شد. هرچند این ردنپ بود که هنوز در تاتنهام، برای نخستین بار او را عقب‌تر برد و دیدی گسترده‌تر از بازی به او داد، اما مورینیو که شخصاً خواهان جذبش بود، این تحول را در رئال مادرید عمیق‌تر کرد.

تصمیمی از سوی مربی پرتغالی که در نخستین گام‌های مودریچ با پیراهن سفید تردیدهایی ایجاد کرد؛ تردیدهایی که با گذر زمان به بدترین شکل ممکن پیر شدند. مودریچ از همان ابتدا صاحب زمان و ریتم بازی نشد. پیش از آنکه مسابقات را کنترل کند، بفهمد توپ در کدام منطقه «می‌سوزد» و مسئولیت هدایت بازی را به‌عنوان سازنده اصلی بر عهده بگیرد، مسیری را طی کرد. حالا وقت آن رسیده که گولر این مسیر را آغاز کند.

توپ خیلی زود صاحب واقعی‌اش را می‌شناسد. و در رئال مادرید، آن صاحب نباید کسی جز آردا باشد. بحث این نیست که بار یک اسطوره را روی شانه‌هایش بگذاریم، همان‌طور که هیچ جانشینی برای تونی کروس وجود نخواهد داشت. اما اگر کسی توانایی بهتر کردن بازی تیم را داشته باشد، آن بازیکن گولر است.

او بهترین بازیکن پیش‌فصل بود. در شروع فصل هم بهترین بوده است. اما در عین حال، هنوز همان بازیکنی است که راحت‌تر از بقیه در جریان مسابقه تعویض می‌شود یا وقتی نشانه‌های خستگی دیده می‌شود، روی نیمکت می‌نشیند.

نمایش او مقابل رایو تأیید کرد که هیچ‌کس به اندازه او وضوح به بازی نمی‌دهد و فضاها را با این دقت نمی‌خواند. او بهتر از همه پاس‌هایی را می‌بیند که دیگران حتی تصورشان را هم نمی‌کنند. همیشه توپ می‌خواهد، سرش را بالا می‌آورد، کیفیت هم‌تیمی‌هایش را بالا می‌برد و همان ظرافتی را به بازی می‌دهد که وقتی تیم در انتقال‌ها حمله نمی‌کند، کمبودش احساس می‌شود.

این یک تناقض فوتبالی است که بازیکنی که بیش از همه باعث بهتر بازی کردن تیم می‌شود، هنوز حضورش در ترکیب اصلی تضمین‌شده نیست. مثل بعضی دیگر دست‌نخوردنی نیست. برای امتحان کردن دیومانده از ابتدا، قربانی شد. به خاطر سلسله‌مراتب‌ها از جای اصلی‌اش کنار گذاشته می‌شود.

تا امروز بیشتر به‌عنوان بازیکنی برای حرکت آخر، پاس نهایی یا شوت دیده شده است. اما حالا، در حالی که به‌عنوان بخشی از روند یادگیری و پیشرفتش تعهد دفاعی را هم انجام می‌دهد، زمان آن رسیده که یک قدم عقب‌تر برود و مسئولیت بیشتری بپذیرد. خودش تصمیم بگیرد چه زمانی باید سرعت داد و چه زمانی باید ترمز کرد.

در نهایت، همان مسیری را ادامه دهد که لوکا نشان داد.

روبرتو مورالس – آس