مرجع خبری رئال مادرید: تکل کانگ این لی روی فده والورده کارت قرمز بود. همان لحظهای که اتفاق افتاد قرمز بود و حالا، سه روز بعد و با فروکش کردن هیاهوی دربی، همچنان هم قرمز است. اعتراض به چنین صحنهای نهفقط مشروع، بلکه ضروری است. باشگاهی که از بازیکنانش در برابر چنین تصمیمی دفاع نکند، عملاً از چیزی دفاع نکرده است. تا اینجا، رئال مادرید حق دارد و مصدومیت والورده فقط شدت ماجرا را بیشتر میکند.
اما مشکل از دقیقه بعد شروع میشود. مورینیو پوست بره را کنار زد و تمام شیوه های قدیمیاش را بیرون آورد؛ همان نسخه آشنای سالهای اوج: مکث قبل از پاسخ، سؤال بلاغیای که منتظر جواب نیست، فهرست دائمی گلایهها و بعد هم باشگاهی که همان روایت را چند برابر تقویت میکند.نگرانکننده اینجاست که اعتراض دیگر فقط واکنشی به یک شب بد داوری نیست؛ به یک سیستم تبدیل شده است.
وقتی رئال میبرد، روایت این است که مقابل همهچیز و همهکس پیروز شده. وقتی میبازد، همان «دستهای سیاه» از دوران نگریرا هنوز بالای سر تیم هستند. این دیگر یک بهانه مقطعی بعد از یک مسابقه داغ نیست؛ در ساختار روایت باشگاه جا افتاده است.یک باشگاه بزرگ را باید با تواناییاش برای کنار آمدن با اشتباه سنجید.
با اشتباه داور، که باید به آن اعتراض کرد، مستندش کرد و علناً نقدش کرد. اما همینطور با اشتباه هویسن در صحنه پنالتی؛ خطایی که یک مدافع ملیپوش نباید مرتکب شود. با افت نگرانکننده وینیسیوس که دیگر نمیشود آن را صرفاً با یک دوره بد فرم توجیه کرد. و با اشتباه آشکار در از دست دادن رودری به مقصد بارسلونایی که فصل را با سرعتی شبیه بهترین روزهای گواردیولا آغاز کرده است.
آن تصمیم را هیچ داوری نگرفت.اعتراض به داوری فقط به همان اندازه وزن دارد که خودانتقادی وزن داشته باشد.
تقریباً مثل یک قانون فیزیکی است: شکایت زمانی اعتبار پیدا میکند که کسی که آن را مطرح میکند، همزمان به درون خودش هم نگاه کند. اگر این بخش وجود نداشته باشد، اعتراض خیلی زود شبیه ابزاری برای منحرف کردن توجه میشود.مشکل دقیقاً همین است؛ وقتی واقعاً چیزی برای اعتراض وجود دارد، مثل آنچه در متروپولیتانو اتفاق افتاد، دیگر صدا شبیه «همان حرف همیشگی» شنیده میشود.
هنوز بخش بسیار بزرگی از فصل باقی مانده و این رئال به یک مسیر تازه نیاز دارد. اما کارتها خیلی زود رو شدهاند.در ماه سپتامبر تقریباً میدانیم روایت ماه مه چه خواهد بود، فارغ از اینکه چه کسی قهرمان شود. و همین قابلپیشبینی بودن، خودش یک تشخیص است.
الیاس.ا – مارکا
این تیوی بی خاصیت ریکلمه قصد داشت جمعش کنه
اینو راست میگه کدوم خری برای بازی های کوچک میاد هی میکوبه میکوبه
بعد که نوبت اعتراض برای بازی بزرگ بشه همه بگن عادتشه
تلویزیون رئال هم هی این اعتراض ها رو کم ارزش تر و کم ارزش تر نشون میده
داوری که افتضاح بود ولی در هر صورت ما میباختیم یا فوقش مساوی میکردیم:))))
این که مهاجمامون یه شوت در چهار چوب نداشتن
تقصیر داوره؟؟؟
این که مهاجمامون پرس نمیکنن که توپ رو بگیریم و مالکیت دستمون باشه تقصیر داوره یا گشادای تیم و مترجم؟؟؟؟