«مورینیو تا کریسمس دوام نمی‌آورد اما پول زیادی را از پرز خواهد گرفت!»

مرجع خبری رئال مادرید: رئال مادرید شنبه گذشته مقابل اتلتیکو مضحک ظاهر شد. مدت‌هاست که این تیم دیگر واقعاً یک «تیم» نیست؛ از زمانی که بازیکنان کنترل باشگاه را در دست گرفتند و کل ساختار باشگاه خودش را در خدمت آن‌ها قرار داد.

به نظر می‌رسد فلورنتینو دیگر توان مدیریت این وضعیت را ندارد. نمی‌دانم آیا زمانی با بازیکنان مثل فرزندانش رفتار می‌کرد یا نه، اما حالا قطعاً با آن‌ها مثل نوه‌هایش برخورد می‌کند؛ خواسته‌هایشان را برآورده می‌کند و حتی از کانال‌های رسمی باشگاه برای حمله به هر چیزی که بتواند آن‌ها را زیر سؤال ببرد استفاده می‌کند.در چنین شرایطی، مربی عملاً نقش زیادی ندارد؛ حتی اگر نامش ژوزه مورینیو باشد.

از همین ابتدا باید روشن کنم که مورینیو هیچ‌وقت مربی محبوب من نبوده است. کاملاً می‌فهمم چرا هواداران دوآتشه خودش را دارد، اما من یکی از آن‌ها نیستم.

دوره اول حضورش در مادرید، بیش از هر چیز نماد تغییری بود که رئال از باشگاهی با شأن و ارزش‌های مشخص به چیزی که امروز شده طی کرد؛ مجموعه‌ای از مهاجمان رسانه‌ای که به همه‌سو حمله می‌کنند تا یک واقعیت ساده را پنهان کنند: داشتن ستاره‌های زیاد الزاماً آسمان تیم را درخشان‌تر نمی‌کند.

حتی لا فابریکا هم به همین وضعیت رسیده؛ محصولی برای فروش. در مقابل، لاماسیا یک شیوه جمعی از درک فوتبال می‌سازد که بعداً در زمین هم دیده می‌شود.برای هوادار برنابئو، فقط بردن مهم نیست؛ نحوه بردن هم اهمیت دارد. کافی است سوت‌های اعتراضی ورزشگاه را به یاد بیاوریم.

حالا مورینیو دوباره به کونچا اسپینا برگشته تا جایی را که نظم ندارد، مرتب کند. شروعش آرام بود، اما کم‌کم چهره آشنای قدیمی بیرون آمده است. بعد از حمله شدیدش در نشست خبری به همه‌چیز و همه‌کس، تیترها یکصدا شدند: «مورینیو برگشته است.» اگر قرار است همین مورینیو را ببینیم، بهتر است چراغ‌ها را خاموش کنیم و برویم.

اما خود فلورنتینو هم تاوان انتخابش را می‌دهد. کارنامه سال‌های اخیر مورینیو خیلی روشن نشان می‌دهد که دوران او گذشته است. از طرف دیگر، تنها کسی می‌تواند این رختکن را واقعاً کنترل کند که با یک صفحه سفید وارد شود و اجازه داشته باشد هر کاری می‌خواهد انجام دهد.

ژابی آلونسو و آربلوا تلاش کردند چنین کاری کنند و دیدیم چه بر سرشان آمد.مورینیو آن‌قدر باهوش هست که روی پای کسی نرود. علاوه بر این، مدت‌هاست که این دیگر کسب‌وکار اصلی او نیست.

کسی که در بخش بزرگی از لیگ‌های بزرگ ــ اسپانیا، انگلیس، ایتالیا و حتی ترکیه ــ از اخراج شدن پول هنگفتی به دست آورده، ممکن است خیلی کمتر به رقم دستمزدش در طول قرارداد اهمیت بدهد و خیلی بیشتر به چیزی فکر کند که اگر از در بیرونش کنند تضمین شده دریافت خواهد کرد.احتمالاً دقیقاً همین‌جا بیشترین انرژی مذاکره‌ای‌اش را گذاشته است؛ بد نبود بدانیم با چه شرایطی.و این همان تله‌ای است که فلورنتینو در آن افتاده.

وقتی کسی می‌بیند باشگاه برای ژابی آلونسو در فقط شش ماه حدود ۲۵ میلیون یورو بین مبلغ جذب، دستمزد و غرامت هزینه کرده، دیگر می‌فهمد مسیر از کجا می‌گذرد. وقتی کسی باشد که پول بدهد، چه بهتر.

من از کسانی هستم که فکر می‌کنم مورینیو حتی تا کریسمس هم دوام نمی‌آورد. چرا؟ چون تا الان هیچ کاری نکرده که نشان دهد باید بماند و فعلاً هم نشانه‌ای دیده نمی‌شود که بخواهد در آینده نزدیک چنین کاری کند.

اصلاً به نظر نمی‌رسد برایش اهمیتی داشته باشد. حتی ذره‌ای از آن شخصیتی را که زمانی داشت نشان نداده؛ همان شخصیتی که می‌توانست ترکیب را بر اساس فرم بازیکنان، ویژگی حریف و طول فصل تنظیم کند.

به‌طور سیستماتیک بازیکنانی را از زمین بیرون می‌کشد که هو می‌شوند و کسانی را نگه می‌دارد که خودشان مورد اعتراض هوادارانند.و اگر معجزه‌ای به نام کارلوس اسپی همچنان ادامه پیدا کند، چه بهتر؛ همه‌چیز زیر سایه نتیجه پنهان می‌شود.

اما همان‌طور که کم‌کم دارد مشخص می‌شود، این داستان عمر زیادی ندارد.فوتبال یک چیز را بارها ثابت کرده: در زمین نمی‌توانی پنهان شوی.و اگر انگیزه مالی رفتن از ماندن هم بیشتر باشد، ماجرا پیچیده‌تر می‌شود.

باید دید وقتی شرایط واقعاً غیرقابل تحمل شود چه اتفاقی می‌افتد. مورینیو احتمالاً مثل اسکاریولو خواهد گفت: «من هنوز سه سال قرارداد دارم.»

و آن وقت، فلورنتینو، سؤال اصلی این است: تو چه کار خواهی کرد؟ خودت می‌دانی این آخرین گلوله‌ات است. با مربی سن‌سباستینی فرصت خوبی داشتی و آن را از دست دادی. حالا خشاب خالی است.

رئال مادرید به بازسازی کامل نیاز دارد؛ بازگشت به چیزی که همیشه بود: یک باشگاه فوتبال. نه چیزی که بعضی‌ها می‌خواهند از آن بسازند: ماشینی برای پول‌سازی.کافی است به انگلیس نگاه کنی تا ببینی این مسیر کجا می‌رسد.

و اگر هوادار بدون هیجان به ورزشگاه بیاید، آن وقت چه چیزی برایت باقی می‌ماند، رئیس؟ کاملاً روشن است. فقط کمی عقل سلیم لازم دارد.

کسی که بیش از ۱۰۰ میلیون یورو از اخراج شدن به دست آورده، اگر قراردادش را خوب بسته باشد، شاید بیشتر از ماندن به رفتن علاقه داشته باشد. فلورنتینو، در تله افتادی.

آلبرتو آرترو – الکونفیدنسیال