مورینیو و تست کردن چهار زوج خط هافبک مختلف در هشت بازی

مرجع خبری رئال مادرید: در ماشین رئال مادرید دو قطعه هنوز درست کار نمی‌کنند: زوج هافبک دفاعی. کمبود بازی‌سازی تیم باعث شده این بخش زیر ذره‌بین قرار بگیرد و ژوزه مورینیو هنوز راه‌حل نهایی را پیدا نکرده است.

رئال در بازار به‌شدت به یک هافبک سازمان‌دهنده نیاز داشت، اما چنین بازیکنی از بیرون نیامد. تنها تغییر مهم، حضور برناردو سیلوا به جای سبایوس بود؛ بازیکنی که از نظر پروفایل بیشتر به بلینگام و گولر نزدیک است تا یک هافبک نظم‌دهنده.

رودری، ویتینیا و زوبیمندی گزینه‌هایی بودند که مطرح شدند، اما رئال برای هیچ‌کدام قدم نهایی را برنداشت. در واقع، همان پروفایلی که بیش از همه لازم به نظر می‌رسید، خریداری نشد.

حالا مورینیو مجبور است راه‌حل را درون همین ترکیب پیدا کند. تنها چیزی که تقریباً برایش قطعی است، جایگاه فده والورده است. کنار او اما همه‌چیز تغییر کرده: برناردو سیلوا، کاماوینگا، شوامنی و ترنت امتحان شده‌اند و فقط تیاگو پیتارچ باقی مانده است.

رئال در هشت بازی، چهار زوج مختلف در دابل پیوت و در مجموع هفت ترکیب متفاوت در خط میانی داشته است. بلینگام و گولر فعلاً خارج از معادله دابل پیوت هستند؛ هرچند مشکلات این بخش روی بازی آن‌ها هم اثر می‌گذارد.

والورده تنها بازیکن کاملاً ثابت این منطقه بوده است. او هر هشت بازی را از ابتدا شروع کرده، اما خودش هم از انتقادها در امان نمانده است. بازی در مرکز زمین باعث شده نتواند آن ویژگی‌هایی را که او را به ستاره تبدیل کردند، به‌خوبی نشان دهد: حمل‌های انفجاری در فضا، رفت‌وبرگشت بی‌وقفه در کناره‌ها و شوت‌های سنگین.

در نقش فعلی، بیش از هر چیز توانایی او در سازمان‌دهی و توزیع توپ زیر سؤال رفته است. با این حال، اگر از مصدومیت دربی ریکاوری کند، تقریباً شکی نیست که مقابل ویارئال هم در ترکیب اصلی و باز هم در دابل پیوت خواهد بود.

شوامنی فصل را با تأخیر به دلیل مصدومیت شروع کرد و هنوز در حال رسیدن به ریتم کامل است. او از نظر دفاعی بازیکنی بسیار قدرتمند است، اما بازی‌سازی و پخش توپ نقطه قوت اصلی‌اش نیست. اگر کسی کنارش نباشد که در خروج توپ کمک کند، محدودیت‌هایش بیشتر دیده می‌شود.

به همین دلیل، زوج والورده و شوامنی ترکیب پیچیده‌ای است، چون هیچ‌کدام متخصص خلق و سازمان‌دهی بازی نیستند.

کاماوینگا هم تمام تابستان در بازار بود، چون در باشگاه این حس وجود داشت که شاید دورانش رو به پایان باشد. فصل گذشته حتی تیاگو پیتارچ از او جلو زده بود و همین باعث شد رئال در صورت رسیدن پیشنهاد مناسب، جدایی‌اش را بررسی کند.

خود بازیکن اما نمی‌خواست برود و با آمدن مورینیو امیدوار بود دوباره مهم شود. مورینیو هم این چالش را پذیرفت و حتی بعد از بازی مقابل مالاگا گفت: «امروز یک بازیکن که خیلی هم محبوب نیست، فوق‌العاده بازی کرد: کاماوینگا.»

با این حال، از آن زمان فقط یک بار دیگر مقابل بتیس در ترکیب اصلی بود. برابر اینتر محروم بود و در سه بازی اخیر، برناردو و شوامنی از او جلو زده‌اند. با این حال، دعوت زیدان به تیم ملی فرانسه برایش مثبت بوده است.

در مورد برناردو سیلوا، انتظار می‌رفت با توجه به مشکلات رئال در گردش توپ، نقش بزرگ‌تری داشته باشد. از نظر فیزیکی، بازی در دابل پیوت از او انرژی دفاعی زیادی می‌گیرد، اما کیفیت فنی و دید بازی‌اش می‌توانست به تیم کمک کند.

مورینیو فصل را با زوج والورده و برناردو مقابل اسپانیول آغاز کرد، اما بازیکن سابق سیتی نتوانست در ترکیب اصلی تداوم داشته باشد. فقط مقابل رایو دوباره فیکس شد و در دربی هم جای خود را به شوامنی داد. آزمایشی دیگر که ظاهراً مورینیو را کاملاً قانع نکرد.

و حالا تیاگو پیتارچ تنها گزینه‌ای است که هنوز امتحان نشده.

بعد از جدایی آربلوا، به نظر می‌رسید این بازیکن جوان هم احتمالاً از رئال جدا شود. حتی آربلوا تلاش زیادی کرد او را برای پروژه‌اش در فولام جذب کند، اما مورینیو اصرار داشت پیتارچ بماند و باشگاه هم او را از بازار خارج کرد.

مورینیو او را یکی از جواهراتی می‌داند که باید در والدبباس بیشتر پرورش داده شود، اما مصدومیت زانو باعث شد پیش‌فصل را از دست بدهد. به همین دلیل، در وقفه ملی اجازه داده شد با کاستیا بازی کند تا دقایق بیشتری بگیرد و عقب‌ماندگی‌اش را جبران کند.

نوعی پیش‌فصل فشرده برای بازیکنی که قرار است دوباره وارد رقابت برای جایگاه در خط میانی شود.

بعد از وقفه ملی، شاید نوبت تیاگو پیتارچ باشد.